Anomaly (Part 10: Isang Natatagong Kapangyarihan)
"Franco...come on, pumunta ka na sa klase mo. I'll be fine, it's just PE and nothing more. Okay na ako, hindi na mauulit 'yung kahapon, now shoo off." Sumenyas ako gamit ang kamay ko para umalis na siya.
Tumango naman ito at tumalikod pero makaraan ang ilang hakbang, bumaling muli ang ulo nito sa akin, ang mga mata pilit akong tinatanong kung talagang ayos lang ba ako. Kaya naman ibinuka ko ang bibig ko at bumulong sa hangin, "I'll be fine love." Ngumiti ito at iiling-iling na umalis, namumula ang tainga.
Pumasok ako sa loob ng *gym,* kasabay ng bawat hakbang ko ang sandamakmak na mata na bumabaon sa likuran ng ulo ko. I'll be lying if I say I'm okay, actually I'm not. Sa mundo ng mga kakaibang nilalang, ang pagiging mahina ay walang kinalalagyan, lalu na sa klase ng pampalakasan.
"Hey! Long time no see roomate!" Tumingin ako sa may-ari ng kamay na humampas sa likuran ko.
"Althea. Hi," mahina kong bati.
"Hindi mo man lang sinabi na isang kang bampira! Well not that I'll be happy, kasi werewolf ako. Alam mo 'yung pagiging mortal enemy natin? Anyways...so I heard Franco Monteverde is your significant? Kaya pala bigla ka nalang hindi bumalik sa k'warto natin. *Tsk*. Nag-alala pa naman ako, 'yun pala si tadhana lang ang dahilan ." Halos malunod ako sa bilis nang pagsasalita ni Althea na hindi man lang humihinto para huminga.
"Yup, he is mine." Pagmamarka ko kay Franco, bilang akin at kasama nito ang matatalim na tingin galing sa mga babaeng kasama namin sa gym, halos mga bampira.
*Bitch. Malamang may nangyaring foul play.*
*Hindi p'wedeng sa isang hindi kilalang babae manggaling ang kapareha ng prinsipe. Masyadong nakakababa.*
*Baka naman kasi nagpapanggap lang sila? Alam mo na para magtigilan na 'yung mga lintang dikit nang dikit sa Franko natin. Pathetic!*
*She looks like a faker. Baka nga mamaya binayaran lang 'yan.*
*Malayo sa kalibre ng mga katulad natin. Ni pangalan n'ya hindi ko pa naririnig. 'Sang lupalop ba nanggaling 'yan?*
*Kahit dito sa esk'welahan walang muwang ang katulad n'ya. Ang dapat d'yan pinapalayas*.
"Hoy, roomate don't listen to them, mga ambisyosang palakang mga bampira lang ang mga 'yan. Feelingera, 'di matanggap na off limits na 'yung prinsipe nila." Alam naman ni Althea na maririnig siya ng mga sinabihan niya, pero sadyang malakas lang talaga ang loob nito.
"Stop! The chit-chats and we are moving on sa activity natin ngayong araw..." Huminto ang bagong dating na titser at panandaliang tumingin sa buong klase, "Jane! Althea! Kayong dalawa ang leader at maglalaro tayo ng patintero!"
Agad kumilos ang dalawang napiling estud'yante. "Adrianna!" Sigaw ni Althea na nag-umpisang pumili ng mga kakampi hanggang sa maubos na dalawangpu na mga pagpipilian.
And just when I thought my life can't get any worse, our teacher asks us to move out. Sa open field, sa gitna ng mainit na araw. Buti nalang suot ko ang singsing ko.
"Gan'to lang ang gagawin n'yo, bilisan ang pagtakbo at 'wag magpapalagas ng kahit na sino!" Maganda naman ang payo ni Althea, kaya nga lang dapat siguro sa *PE class* ng mga tao nalang ako sumama o kaya sa mga lalaki kasama ni Franco. Kung pup'wede lang, dahil 'di gaya dito na buwis buhay, do'n siguradong ligtas akong makakauwi.
Dug dug dug. Hindi ko alam, lumipat 'ata ng puwesto 'yung puso ko malapit sa tainga, o mismong sa tainga nga 'ata. Sobrang lakas kasi ng tibok ng puso ko, halos maka-basag eardrums.
Sobrang kinakabahan ako. I think I am going down the drain.
"IN!" Kasabay nang malakas na pagsigaw ni Althea ang mabilis na pagkilos ng mga manlalaro. Magandang ideya ang ilagay ako sa likod, sa pinaka dulong linya. Pero, hindi rin 'ata kasi mabilis na nakalagpas dito 'yung isang bampira. One of those stupid bitches that keeps on ranting about me being a faker. Humarap ako sa direks'yon niya.
"So, Franco's significant pala ha? May ibubuga ka kaya?" Inilapit niya ang mukha sa akin, pilit akong pinag-lalaruan at iniinis. Inabot ko siya pero mabilis niya itong naiwasan. Nakabibinging tawa ang lumabas sa bibig niya. "Cat got your tongue? You're too slow dear. Gan'yan ba talaga kahina ang pinili para sa prinsipe? Baka may sira na sa tuktok si Tadhana. Siguro napaniwala mo silang lahat pero hindi ako. 'Di hamak na magkalayo ang level natin."
Nanatili akong tahimik, 'yung galit na nararamdaman ko sa loob ko, umaapaw na pero nanatili akong kalmado sa labas. Alam ko namang walang magandang maiidudulot ang pakikipag-away, hahakot lang lalo ako ng pansin na lubos kong kinaayawan.
"Tanga ka ba? Alam mo ba kung sino ako? I'm his ex, his first kiss...first at everything at hindi mo kahit kailan man mabubura ang bagay na 'yon. I'll always be someone he would compare to. Specially with you."
Call me bipolar, pero hindi ko na talaga kinaya. May kung anong sumapi sa akin at mabilis ko siyang hinablot nang nag-akma siyang lagpasan ako. Biglaan ang lahat ng nangyari, nasa harapan ko lang siya pero nang dumikit ang kamay ko sa braso niya bigla nalang siyang lumipad sa hangin papunta sa isang puno, halos labing-limang metro ang layo. Gawa ko ba 'yon? Hindi rin ako makapaniwala.
"Maureen!" Nagsigawan ang mga estudyante sa mga biglaang nangyari, ako naman nanatiling nakatayong parang estatwa sa puwesto ko.
"Anong nangyari?" Mabilis na tumakbo sa direksyon ko ang titser namin. Nanlalaki ang mga mata kong tumitig sa kaniya, hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong sabihin.
"Hi...hindi ko ho, sinasadya, " mahina kong bulong.
"Class is dismiss!" Mabilis niyang sambit na tumakbo sa direksyon ni Maureen para tumulong.
"Okay ka lang?" Tango nalang ang naisagot ko sa tanong ni Althea. Kahit anong gawin kong pagpapaliwanag sa sarili, may kakaiba talagang nangyayari sa katawan ko, sa sarili ko. Hindi ko nga lang alam kung dapat ba akong matakot o matuwa, dahil sa wakas natupad na 'yung isa sa matagal ko ng hinihiling; ang maging malakas.
Para kalmahin, hinila nalang ako ni Althea papunta sa p'westo kung saan ko unang nakita 'yung mga guardians ni Franco.
"Are you okay?" Nagulat ako at napatingin sa kamay na humawak sa balikat ko.
"She just sent your ex flying in the air! She is a keepsake." Masayang kumento ni Althea na parang magandang balita ang pagpalipad ko kay Maureen.
"Althea," bati ni Franco.
"Franco," bati naman ni Althea.
"Yanna, are you okay? I heard from my guards 'yung nangyari. Maureen would be fine, she's a vampire. She'll heal fast." Tumabi sa akin si Franco habang hawak-hawak na ang mga kamay ko.
"Okay...aalis na ako. Sa susunod nalang room mate!" Pagpapaalam ni Althea. Hindi ko magawang magsalita kaya naman ngumiti nalang ako at muling baling sa direksyon ni Franco sa harapan ko.
"Narinig mo din bang nasunog 'yung balat n'ya? Franco natatakot ako. Hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong isipin, how I turned from ordinary to something I don't know in just a few hours." Tumulo ang mga luha ko, malakas na bampira si Maureen, isa sa mga elite kaya naman malabong masaktan ko siya nang grabe. Hindi ko lubos maisip na nakasakit ako ng kapwa ko kahit pa napakasama sa akin ng taong 'yun. Hindi talaga tama ang mga nangyari, balik-baliktarin man ito.
"What? No. Pa'nong nangyari 'yun."
"That's the thing, hindi ko alam...ang narinig kong sinabi no'ng mga nurse, 'yung kamay ko bumakat sa balat n'ya na parang nasunog. A third degree burn. Franco I can hear them kahit pa na malayo ako sa kanila. I can hear them. I...I am scared."
Bumuntong hininga si Franco, marahil pati siya nahihirapang intindihin 'yung mga bagay na nangyayari sa akin.
"Shhh...magiging okay ang lahat." Kinulong niya ako sa mga bisig niya, pilit inaalis ang mga pagdududa ko sa sarili, inialis niya ang harang sa pagitan namin at hinayaan niyang maramdaman ko ang mga nararamdaman niya at mabasa ang mga nasa isip niya.
*"We'll be fine baby. We'll be fine. Nahihirapan akong nakikita kang nahihirapan. Hindi ko alam kung pa'no kita aaluhin, gayong 'yang mga bagay na nagyayari sa'yo ay normal para sa'kin. Sa isang bampira. One thing I'm sure though, love, is I'll give my everything for you, to make you feel happy and safe. Gagawanko 'to ng paraan, okay? I promise."*
Hinalikan ni Franco ang noo ko at damang-dama ko ang pagmamahal niya. Gayon pa rin hindi maialis nito sa isipan ko ang takot na baka nga tama ang ama ko. That I am really am a mistake.
.....
Thoughts? Welll...? Haha. Thank you ulit sa mga nagbabasa! Love you all! :3:D
jes♥
Thank you po @Fyangzee24 para sa sponsorship! I'm just back last night and I got a new sponsor in a whip. Thank you ulits! Heart heart.
Birth and Death
"We got another! You need to push harder! HARDER!" One of the doctors shouted, moving the first baby out of the way onto the hands of one of the nurses. But it was just the start, there was another one on the way. The mother hadn't known it was twins she was carrying nor the doctors. They were all dumbfounded. It wasn't shown in the ultrasounds causing things to get out of hand. If only they had known they could have been more prepared.
"PUSH! Harder! Love, you can do it! Just one more...one more dear." The voice of the pleading husband echoed through the white-washed delivery room. The mother focused her eyes only on him, holding him for dear life. It was as if he was the only person there, he wanted him to be the only person there. With a deep exhilarating breath, she pushed one more time.
"Ah!" She felt the rush and the pain, of the blood flowing out from her. She passed out thinking, why I hadn't heard my baby's cry. What is wrong?
That night she bore a set of beautiful twin girls, and one wasn't lucky to survive. Life is taken away in such a tragic way; not even able to see the beauty of the world.
That night too, the husband buried the body of their daughter on the damp cold soil of the cemetery, alone. He could still remember those eyes of his daughter, open and piercing, despite not surviving he felt life out of her. She died choking on her own cord.
Rising on his feet, a single tear dropped on the coffin. Soil after soil was thrown until there was no more of the pink box.
He moved walking away in the chilling night, cold air hit his face. Though it was nearing the solstice, he was in a place where frigid comes on the first week of January. He held both of his arms to his body in a hugging manner. A soft crying could be heard between the swaying of the leaves and the cooing of the owls. He turned, looking back at the ground where his daughter lied then shook his head for thinking crazy ideas.
Though he couldn't take off the feeling of someone looking at him. He swore he could feel eyes boring at his back but he was not one to be superstitious. He started walking away but without his knowledge, a small shadow of a newborn followed him.
Author's Note: How are you guys doing and yes I am back from my not so long slumber. Hahah. How's this tribute to Holloween? As they say late is better than none. By the way I thank my sponsors for continuously supporting and for ever so loving @Hanzell for always taking her time to read my works. Thank you guys!
Anomaly (Part 9-Hindi Mapawing Uhaw)
"What!? Dugo...? Kaya ka ba umalis?" Gulat na tanong ni Franco. Hindi ako sumagot bagkos patuloy na umiyak sa balikat niya. "Yanna...?" Patuloy niyang pagtatanong.
"Anong mali kung gusto n'yang uminom ng dugo?" Nagtatakang tanong ni Miss Hanni.
"Kasi-" tumigil si Franco na hindi maipaliwanag ang totoong nangyayari. Sa likod ng uhaw na nararamdaman ko.
"Ibalik niyo na siya sa esk'welahan. Magmadali kayo." Utos ng matanda kina Franco at Miss Hanni, at hindi na niya ito kailangan pang ulitin, mahigpit akong iniangat ni Franco sa mga bisig niya at walang kung anu-ano nang may umihip na hangin at siya namang paglapag namin sa sahig, sa labasan ng eskuwelahan.
"Alam mo bang madedehado tayo nito sa mga ginagawa natin? Pagtakbo nang lagpas sa metro? Ang paglabas mo ng walang paalam? Frankfort not again. P'wede ba?"
"Ate, please not now," mahinang sambit ni Franco, dama ko ang takot na nararamdaman niya.
"They are with me," sabi ni Miss Hanni sa mga guwardiyang pumigil sa amin sa pagpasok sa eskuwelahan. Ang mga guwardiyang mismong nagpalabas sa aming dalawa.
"Kailangan pa rin ho namin kayong kuhanan ng *dugo."* Pagsambit ng guwardiya sa salitang dugo ay agad akong nanginig, ibinaon ko ang mga kuko ko sa dibdib ni Franco. Lalo akong kinakain ng uhaw ko.
"Kaya mo bang tumayo?" Mahinang bulong ni Franco at buong lakas akong tumango. Maingat niya akong ibinaba sa semento, inalalayan ako ng mga kamay niya nang makitang nanginginig pa rin ang mga tuhod ko na parang matutumba.
Itinaas ko ang kamay ko para makunan ng dugo, kumislot ang mukha ko sa itsura nito pagkapatak sa aparato. Bigla nalang akong nanghinang muli, buti nalang at agad akong nasalo ni Franko bago pa kami magdikit ng matigas na kalsada.
"Inaasahan kong sa atin lang ito at hindi na makakarating pa sa iba. Alam niyo naman sigurong matatagalan kayo ng trabaho."
"Opo, Ginang Dumlao."
At dali-dali na ang pagpasok namin. Makaraan ang ilang segundo, isang malakas na pag-sara ng pintuan ang umalingawngaw sa aking tainga.
"Mister Monteverde? Hindi ka ba naturuang kumatok ng mga magulang mo?" Ang pagsalubong na bati ng prinsipal, ngunit natigilan ito nang makita ako. "Anong nangyari kay Miss Carlos?" Nag-aalala itong lumapit sa akin ngunit inilayo ako ni Franco dito.
"Don't," babala ni Franco. Lumayo ang prinsipal at bumalik sa pagkaka-upo sa likod ng lamesa niya.
"Heto na." Sabay nang pagbukas-sara ng pintuan ang boses ni Miss Hanni pati na rin ang pagbaba sa akin ni Franco sa isang upuan at ang pagpasok ng mabangong amoy ng dugo sa ilong ko. Agad kong kinuha ang boteng inilapit ni Franco sa bibig ko at inubos ang laman nito sa isang lagukan. Napatid ang uhaw na kanina pa ako nilalamon, ang lakas ko ay unti-unting na ring bumabalik.
"That is..." Matalim na tumitig si Franco sa prinsipal. "Sabihin mo nga TANDA ano ba'ng nangyayari sa kan'ya!? Tell me or I will force you! DAMMIT!" Sumunggab si Franko sa prinsipal, galit nitong itinaas sa kuwelyo ng damit ang lalaki. Hindi natakot ang prinsipal sa mga banta ni Franco, ngumiti lang ito, bumaling sa gawi ko at binigyan ako ng isang tango
"Franco!? Ano ba'tong ginagawa mo. Ano ba kasing mali sa pag-inom ng kasintahan mo ng dugo?" Agad pumagitna si Miss Hanni sa dalawang lalaki, buong lakas nitong inilayo si Franco sa prinsipal.
"Enough, Franco...okay na 'ko." Lumunok ako at pinunasan ang dugong naiwan sa bibig ko. Lumapit ito sa akin, kinakalma ang sarili pero halata pa rin ang galit sa kaniyang mukha.
"Franko!?" Turan ni Miss Hanni sa kagustuhang may sumagot sa mga tanong niya.
"It's because I'm a werewolf not a vampire." Ako na mismo ang naglakas loob na nagsabi ng katotohanan.
"What? Ibig sabihin ba nito?"
"Yes." Maikling sagot ng prinsipal sa 'di maintindihang tanong ni Miss Hanni. Agad bumaling sa akin ang aming guro, ang mga mata niya nangungusap na parang may gustong sabihin.
"Anong *oo* ang ibig mong sabihin? Fuck it don't talk in riddles!" Baling ni Franco sa prinsipal na nakatingin pa rin sa mukha ko.
"Tatawagan ko ang konseho...sa ngayon umuwi na muna kayo," sabi ng prinsipal, imbis na sagutin ang tanong ni Franco.
"No! Hindi ako aalis dito hangga't 'di mo'ko binibigyan ng sagot! Don't leave us hanging at the end of the rope! Nakakasampu ka na Tanda, Ah!" Umuusok sa galit si Franco.
"Franco? Please? Your emotions are all over the place. Control it." Hinila ko ang kamay niya at pinigilan ito sa muling pagsunggab sa prinsipal.
"You are an emphat." Tumango ako sa direksyon ni Miss Hanni at ngumiti.
"See? Walang magagawa ang galit mo Frnco. Listen to her...pagod kayong dalawa. In the meantime magpapadala ako ng supply ng dugo sa bahay n'yo."
"Fine," matipid na sagot ni Franco. Tahimik kaming umalis palabas ng opisina ng prinsipal.
"Wait lang," Ang sabi ko kay Franco, pagkababa namin ng hagdan, nang maalala kong may nakalimutan akong itanong sa prinsipal. Bumalik ako at akmang bubuksan ang pintuan ng opisina.
"Does that mean that she's the..." hindi ko tuluyang narinig ang pinag-uusapan ng guro ko at ng prinsipal dahil biglang dumating si Anna. Ngumiti ako dito at tumango para umalis.
Nangangati ang buong katawan ko habang pabalik sa labas kung nasaan si Franco, gusto kong bumalik sa opisina ng prinsipal para tanungin ito; para puwersahing sagutin kung ano ba talaga ang tinatago nito sa akin, *sa amin.* Bakit hanggang ngayon nangangapa pa rin kami sa dilim ni Franco. Gaano katagal ba ako maghihintay ng kasugatan. Hindi ko rin ba maririnig ang boses ng mga magulang ko tungkol dito. Puro tanong na walang kasagutan. Nakakapagod na kasi.
"Naitanong mo ba?" Bungad sa akin ni Franco pagkabalik ko sa tabi niya. Umiling ako at hinila ko nalang siya patungo sa kalsada para maiwasan pa ang pagtatanong niya at makauwi na kami.
Pagkarating sa bahay agad akong binigyan nito ng dugo. I don't know how to explain, how blood taste because it's as if I'm not tasting blood but a high class wine. Matamis na siyang nakakawala ng katinuan. Very addicting.
"Saan mo nakuha 'yan?" Tanong niya sa hawak kong libro.
"Do'n sa matanda, sa tindahan ng libro. Hindi ko naman namalayang nabitbit ko pala. It is a nice story."
"Tungkol saan?"
"Uhm...Hindi ko alam 'yung title, but...it's about a girl named Alisya and a rabbit."
"That's a famous folklore, totoo nga daw ang k'wentong 'yan, e."
"Really...?"
Tumango naman si Franko. Kung totoo ang kuwento, nakakalungkot namang isiping nagawa ng mga tao 'yun. "Want more?" Itinaas ni Franco ang isa pang bote ng dugo.
Umiling ako, "Nah, I'm full. It's weird."
"Yeah, it is. Open your mouth?" Utos niya.
"Bakit? Ayaw ko nga," mariin kong sabi. Ibinaba ko ang hawak-hawak na bote ng dugo sa lamesita sa tabi ko tapos inialis ang kamay niyang naka-akbay sa akin at tinakpan ko ng *throw pillow* ang mukha ko na galing sa inuupuan naming *sofa,* pilit pinipigilan ito sa gustong gawin.
"May titignan lang ako," pagpapaliwanag niya, inialis nito ang unan sa mukha ko at hinawakan ang baba ko para pilitin akong tumingin sa kaniya, "Please?" Pakiusap nito habang pinupunasan ng hinlalaki niya ang gilid ng bibig ko. Napalunok ako at titig sa mga labing napakurba pataas sa direks'yon ko. *Dammit.* Bakit ba kasi nawawala ako sa katinuan tuwing nagkakadikit kami, para akong yelong natutunaw. *Hay.* Pumikit ako at marahang ibinuka ang bibig.
"I thought so." Sabi niya maraang tignan ang loob ng bunganga ko, na mayroon pang kinapa sa loob. Nang maalis ang daliri, agad kong isinarado ito at nagtatakang tumingin sa kaniyang mata.
"Ano ba'ng tiningnan mo?"
"May pangil ka na." Bigla akong kinabahan sa sinabi niya.
"Lahat naman meron no'n, 'di ba?"
"No, not that one. Pangil, 'yung pangil ng bampira. Tell me Yanna, hindi ka kaya ampon?" Tanong niya na may alinlangan sa boses, takot na siguro baka masaktan ako.
Umiling ako, "Inisip ko rin naman 'yan nu'ng bata pa 'ko, hanggang nagayon, siguro...Pero kasi...I don't think my dad is capable of such thing, taking strays in his house? No, it cannot be." Gusto kong paniwalaan ang sarili kong salita, na hindi nga ako ampon. Pero sa lahat ng mga nangyayari, hindi 'yun malayo sa katotohanan. Ayaw ko lang isiping lumaki ako sa pamilyang hindi ko ka-anu-ano, na 'yun ang dahilan kung bakit ayaw sa akin ng ama ko*.* Kaya nga lang, magsinungaling man ako sa sarili ko, sila pa rin ang tinuturing at ituturing kong pamilya kahit ano pa man ang mangyari.
"Hindi ka ba natatakot?" Tanong ni Franco.
"Sobra, minsan nga naiisip kong bumitaw na. But, when you're within my grasp and just holding me, napagtatanto ko bakit ko kailangang matakot? Gayong and'yan ka sa tabi ko. Alam kong hinding-hindi mo ko pababayaan, na gagawin mo ang lahat para maging ligtas ako." Kinuha ko ang kamay niya, pinisil ko ito at inilagay sa pisngi ko.
"Malalagpasan natin 'to, okay? Tiwala lang." Ngumiti ako at niyakap siya. Kahit kailan hindi ko naisip na magtitiwala ako sa isang taong hindi ko naman lubusang kilala, may bagay siguro talagang hindi natin masasabing mangyayari. Minsan magugulat ka nalang talaga.
Author's Notes: I'm sorry if there's a lot of grammatical error in my Filipino writings they aren't proof read yet hoho...
And if you like this here's the link to the previous chapter: https://read.cash/@baoxian23/anomaly-part-8-ang-kwento-ni-alisya-at-ng-kanyang-kuneho-8d90c3b6
Him
*If I were him*, I would have given you the whole world.
My momma said if I want something I should work for it. And I did! I worked hard to get to know you. I even changed my schedule just to accommodate yours. I make time for you, I made sure you go to work safely and come home in one piece.
I changed myself to the best version of the guy that you would like.
I cut my hair. I bought new clothes. I even adopted a dog!
And what do I get in return? Nothing!
I only wanted to treat you to a nice restaurant. I brought your favorite flowers and wore your favorite color! And what did you do? You turned me down! You shooed me away like a lowly insect!
What did I do wrong? What should I change next? Tell me! Why do you have to do that?
And then there was him. Why did you pick some random pathetic guy over me?
He's not athletic nor a vegetarian. He didn't even own a dog! And you chose him over me?
Why does he have that I don't?
I followed you for over a year! Why did I miss it?
"Tell me, what does he have that I don't? Why won't you answer me?" I kneeled to your height but you wouldn't answer me. "Hey!" I grabbed your shoulders and shook you. There was still no response. The metal in my hand dropped on the floor, making a tingling sound all over the room.
There was a pool of red under your cold body.
A smile spread over my lips.
You deserve it.
If I cannot have you, no one will. I know he can't give you the whole world like I'm ready to do.
Author's Notes: How's your life been doing? Mine is itsy bitsy on the roller coaster ride. Anyways I hope this story didn't bore you. This a @JonicaBradley prompt, another try po. Hahaha.
Thank you @Sweetiepie for the unexpected sponsorship poooo
Anomaly (Part 8- Ang Kwento Ni Alisya at Ng Kanyang Kuneho)
**M**ay mali sa akin at hindi ko malaman kung ano. "Naiihi ako!" Bigla kong banggit; sakto namang tumigil ang sinasakyan namin. Dali-dali akong lumabas at naglakad para humanap ng banyo na agad kong nakita dahil nasa malapit lang ito.
Wait!" Pigil ni Franco na humawak sa kamay ko, "Are you okay?"
Tumango ako na hindi ito tinitingnan, hinila ko palayo ang kamay ko at pumasok sa banyo. Kailangan ko munang mapag-isa, kahit saglit lang.
"What the fuck!?" Sigaw ko sa sariling repleksyon sa salamin. May selyo ang lahat ng banyo kaya alam kong 'di ako maririnig ni Franco. "What is happening to you Celestine!? Would you get a grip?" Tinitigan kong "maiigi ang repleks'yon ko. Alam kong may nag-iba sa akin pero, wala akong makitang sagot sa itsura ko. Ganoon pa rin naman, walang pinagbago: mahabang itim na buhok, dalawang malaking mata at balat kong kasing puti ng bangkay. Iniisip kong baka may makuha akong sagot sa mga katanungan ko ngunit wala, talagang nasa loob ko ang problema. Baka nasisiraan na ako ng bait.
Nang hinalikan ako ni Franco kanina, nalasahan ko 'yung dugong ininom niya at bigla na lang may parang nagsisigaw sa loob ko at sinasabing: *Dugo! Dugo! Gusto ko pa ng dugo!* May halimaw na biglang nagising sa loob ng katawan ko na gustong kumawala.
Binasa ko ang mukha ko mula sa gripo sa harapan at pumikit, pilit na inaalis ang kakaibang nararamdam. Hindi maaring maging mas malala pa 'yung mga nangyayari, masyado nang magulo at hindi na ito maabot ng utak ko.
*Woosh*. Isang batang babae ang pumasok, agad akong tumingin sa kaniya at sa matayog nitong ugat sa leeg. Napalunok ako ng laway, wala akong ibang gustong gawin kung hindi sunggaban 'to. Iniwas ko ang mata ko, mabilis akong pumasok sa cubicle at isinara ang pinto. Pigil na pigil ako sa sarili na nakadantay pa rin ang mga kamay sa pintuan para iwasang buksan ito. Kahit na nakaalis na ang babae ay hindi ko pa rin magawang iapak ang mga paa ko palabas ng cubicle.
Huminga ako nang malalim hanggang sa abot nang makakaya ko at nagbilang sa isip ko.
Isa.Dalawa.Tatlo.Apat.Lima... Unti-unting nawala ang lasa sa bibig ko kasabay nang paglamlam ng kagustuhan kong tumikim ng dugo.
Nagawang kong lumabas ng *cubicle.* Tumingin ako sa kanan at kaliwa, pabalik-balik. Hindi ko na mabilang kung ilang beses, hindi ko kasi maalala kung saang pinto ako pumasok. Nagbuntong hininga ako at humakbang pakaliwa; bahala na parehas lang rin naman siguro ang lalabasan ko.
Tumambad sa akin ang isang tindahan ng mga libro. Nabigla ako at napatalikod agad. Walang pintuan, kung hindi isang matigas na pader ang humarap sa akin. *Shit!* Pinanganak ba talaga akong malas? Did I just come out in a one way portal? Sino namang tanga ang gagawa ng gano'ng bagay? *Ugh!* Ano na ang gagawin ko?
Nasaan na ba ako, hindi ko makita 'yung mataas na tsubibo mula sa kinaroroonan ko. Baka mag-alala sa akin si Franco. Kailangan ko makabalik agad. Tumawid ako sa kalsada at pumasok sa tindahan ng libro. Walang tao sa loob, tahimik at medyo nakakatakot ang dating. Kulang ang ilaw dito, madilim kaya hidi ko rin makita ang kabuuan nito, maliban sa mga nakakalat na libro.
"Tao po!?" Sigaw ko habang patuloy ang pagmamasid.
*Ugh.*
Napatid ako at napadapa sa sahig. Isang libro ang ngayon ay nakahandusay sa harapan, marahil ang dahilan nang pagkapatid ko. Kinuha ko ito at dahan-dahang tumayo, maingat na 'di matumba ang mga patong-patong na libro sa tabi ko. Walang nakasulat na pamagat sa labas ng libro at nang buklatin ko naman ay sa ibang lenggwahe ito nakasulat.
"Magandang libro 'yan," turan ng isang boses.
Lumingon ako sa pinanggalingan nito. Isang matandang lalaki na may mahabang puting balbas at kahoy na tungkod ang naglalakad papalapit sa akin.
"Magugustuhan mo 'yan," dagdag pa nito.
"Tungkol po 'to sa'n? Hindi ko rin naman po maintindihan," sabi ko, inilalahad ang libro sa gawi nito.
"Gusto mo bang ik'wento ko?" Tanong nito.
Hindi ko alam kung ano ba ang pumasok sa kokote ko at napa-oo ako rito.
"Halika," yaya ng matanda. Lumakad ito at nagsindi ng kandila sa isang lamesita. Tahimik akong sumunod at naupo sa tabi niya.
"Ang librong 'yan ay tungkol kay Alisya at sa kan'yang alagang kuneho. Kung 'yong titignan, si Alisya ay isang normal na batang babae; may mahabang buhok at maamong mukha na kinigigiliwan ng lahat. Ngunit 'di lang 'yun ang ikinatutuwa sa kan'ya ng mga tao sa kanilang baryo, dahil si Alisya, normal man sa paningin ay may kakayahang tuparin ang lahat ng kahilingan ng iyong puso. B'wan b'wan ay may isa sa kanilang baryo ang binibigyang katuparan ang kahilingan ni Alisya. Walang batas sa kung ano man ang gusto mong hilingin: kayamanan, kagandahan, kapangyarihan o kamatayan man, lahat ito'y matutupad. Ngunit isang beses ka lang maaring humiling sa buhay mo. Sang-ayon dito ang mga taga-baryo at mapayapa silang namuhay, masaya...hanggang sa lahat na ng tao sa baryo ay nagawa nang makahiling. Nagmakaawa sila kay Alisya na magbigay pa ng isang hiling sa bawat isang taga-baryo, ngunit hindi pumayag ang malahiganteng konehong nagbabantay kay Alisya. Ayon dito, ang kasunduan ay kusunduan at 'di ito maaring putulin. Dahil sa nangyari nagalit ang mga taga-baryo at nagsagawa sila ng plano." Huminto ang matanda para uminom sa maliit na kupita sa harap nito, inabutan niya ako ng akin ngunit umiling ako. May kakaiba sa boses nito, gugustuhin mong pagkinggan ito buong araw, parang musikang nakakaakit. Nagpatuloy ito, "Isang gabing nahihimbing na ang lahat ay may isang batang lalaki ang pumuslit sa loob ng bahay nila Alisya at nilagyan ng lason ang pagkain ng higanteng koneho. Kinabukasan hindi maihi sa pag-aantay ang mga taga-baryo na malaman kung nagtagumpay ba ang plano nila kaya naman nang pumatak ang hapunan sama-sama silang lahat na bumisita sa bahay ng bata. Laking gulat nilang nakita ang malamig na bangkay ng kuneho at ng batang si Alisya." Huminto muli ang matanda para uminom ng tsaa habang nakatingin sa akin, binabasa ang reaksyon ko.
Hindi ko makuhang piggilan ang dila ko at nagtanong ako, "Bakit pareho po silang namatay, kumain din ba s'ya ng pagkain ng kuneho?"
Umiling ang matanda, "Hindi. Lingid sa kaalaman ng mga taga-baryo na ang kuneho at si Alisya ay iisa, na ang kuneho ay ang puso ng bata. Minsan gumagawa tayo ng mga bagay na sa huli pagsisisihan natin, minsan nabubulag tayo nang pagiging gahaman."
Napatigil ako at 'di ko magawang ialis ang tingin sa librong hanggang ngayon ay hawak-hawak ko pa rin. May mga kamay na unti-unting pumupunit sa puso ko. Paano nila nagawa ang ganoong bagay? Talaga bang ganoon kahalaga ang isang kahilingan para pumatay sila.
"Hindi ka taga rito?" Tanong ng matanda.
Tumango ako, "Pa'no n'yo ho nalaman?"
"Galing ka ba sa pader?" Tanong niya muli imbis na sagutin ako kaya tumango na lang ulit ako.
"Mapapansin mo naman sigurong walang mas'yadong dumadaang tao dito. Malapit na sa wala. Matagal na panahon na rin, isang matalik kong kaibigan, isang mangkukulam ang naglagay ng oras'yon sa iba't ibang pintuan sa buong isla na maglalabas sa'yo sa pader na pinanggalingan mo. Nu'ng una ay maraming taga-isla ang naliligaw dito pero nang lumipas ang mga panahon naging mga dayo na lang ang naliligaw. Kagaya mo." Muli itong uminom ng tsaa, maiiging nakatitig sa akin. "Nakasuot ka ng uniporme ng San Jaoquin."
Nagulat ako. Alam niya ang tungkol sa eskuwelahan. "Nakikita n'yo po?"
"Oo. Matagal na rin nang huli akong bumisita roon. Dati akong guro."
"Isa po kayong, engkanto?" Sa itsura ng matanda ay malamang daan-daang taon na ito.
"Tama, ikaw ijah? Mahirap kang basahin."
"A...pa'no ho kaya ako makakabalik doon sa may perya? Hindi ko kasi makita dito 'yung tsubibo, kahit pa sa taas noon," liko ko ng usapan, hindi ko pup'wedeng sabihin sa kaniya ang totoo, mahirap namang magsinungaling sa kagaya niya.
"Nako malayo-layo pala ang pinanggalingan mo. Diretsuhin mo lang ang daan na 'yan at may iilan-ilang sasakyang dumadaan d'yan." Tumuro siya sa labas sa kalsadang tinawiran ko.
"Ga'no ho katagal kung lalakarin ko?" Tanong ko dahil sa tagal kong nakaupo sa harap ng bintana ay wala pang dumaang sasakyan.
"Mahigit sampung oras ijah."
"Ho?"
"Nasa padulo ka na kasi ng isla. Kung maglalakad ka, mas maganda na kung magpapa-umaga ka dito."
"Naku! Gustuhin ko man po, hindi puwede..." Hindi ako makaisip ng maidadahilan dito.
"Tumakas ka lang? Hindi pinapayagan ang basta-basta paglabas sa San Jaoquin."
"A...kasi--"
Tumayo ang matanda at naglakad sa isang gilid para lagyan muli ng tubig ang kaniyang takore, "Si Simon pa rin ba ang prinsipal doon? Maluwag talaga ang batang iyon."
"Ahh!" Napasigaw ako.
"Anong problema?" Hindi ko nagawang sagutin ang matanda. Sumasakit ang dibdib ko, nararamdaman ko na ang hirap ng pagkakalayo ko kay Franco. Dahan-dahang nauubos ang hangin sa paligid. Halos malaglag ako sa kinauupuan sa sakit. Lahat ng parte ng katawan ko ay parang papel na napupunit. Kinusot ko ang mga mata ko-- naninilim ang paningin ko at parang may hamog na nakapalibot sa lahat-- lalo lang sumakit ang mga ito.
Marahan akong nilapitan ng matandaan, bumubulong ng enkantasyon sa hangin. Walang magawa ang mga ito para maibsan ang sakit. Habang tumatagal lalo lang akong nahihirapan. Habang lumilipas ang minutong wala sa tabi ko si Franco, unti-unting nauupos ang kandila.
"Yanna!" Narinig ko ang boses ni Franco kasabay ng pagbukas-sara ng pintuan ng tindahan. Hindi ako lumingon, wala akong lakas para kumilos.
"Tell you. Dapat kasi nakikinig ka sa mga nakakantanda sa'yo!" Sigaw ng boses ng isang babae.
"Henrietta not now okay?" Binuhat at niyakap ako ni Franco, nabawasan ang sakit pero hindi lahat ay napawi.
"Ilang beses ko bang sasabihin sayong galangin mo 'ko? I'm your sister for effing sake!"
"Are you okay?" Imbis na sagutin si Miss Hanni ay sa akin bumaling ng atensyon si Franco. Hinawakan niya ang baba ko at tinuon sa direksyon niya. The moment I got a look of his eyes I flinch, the overpowering thirst bites in again.
*DUGO! GUSTO KO NG DUGO! DUGO!* Malakas na sigaw ng utak ko. Humikbi ako at umiyak.
"What's wrong baby? Tell me." Pagsusuyo ni Franco.
"I think I need to drink blood Franco," mahina kong bulong.
Author's Note: it's another shitty day so sorry for the mia yesterday.
Anomaly (Part 7- Ang Pagbisita sa Labas ng Bakod)
**"**Sa'n tayo pupunta...?" Nagtataka kong tanong, lumalayo na kami sa direksyon ng academic building. Saan niya ba balak pumunta? Nakikinitaan ko na, na may mangyayaring hindi maganda.
"Para kang bato. Too stiff, we are going to unwind!" Patuloy ito sa paghila sa kamay ko. Walang balak na huminto.
"Franco!" Inagaw ko ang kamay ko pabalik sa akin. Sapilitan ko siyang pinahinto. "Unwind? Where? I think it is not a good idea." Niyakap ko ang sarili ko, nagmamatigas na pumayag sa gusto niya.
"Loosen up a bit. Pupunta tayo ng bayan!" Walang anu-ano nang buhatin ako ni Franco at mabilis na tumakbo.
Huminto siya sa likod ng isang matabang puno-- malapit sa isa sa likurang labasan ng eskuwelahan-- at marahan akong binaba. Seryoso ba siya sa pagpunta sa Bayan? Iniisip niya rin ba ang dumaan mismo sa *gate?* Ano 'yun sasabihin niya lang na lalabas siya at hahayaan na siya ng mga guwardiya? Nababaliw na yata siya. Danger is fun but I cannot afford to end up in another kind of cell, the last time I over enjoyed I end up with lost memory and a hell lot of headache.
"Franco let's go back. Hindi talaga 'to magandang ideya, baka mahuli tayo." Pilit kong pagmamakaawa sa kaniya na walang pinatutunguhan dahil mukhang desidido na siya sa gusto niyang gawin, "Anong balak mo? Basta-basta nalang lumabas sa gate?" Pilit ko siyang hinihila para pigilan ang balak niya pero imbis na siya ang mahila ko, ako ang nahihila niya.
Bigla siyang tumigil, tumingin sa akin at tumango, "Yup! 'Yun nga ang balak ko!"
"What!?" Hindi na 'ko nakapagreak pa dahil tuluyan na akong hinila ni Franco papunta sa labasan na para bang normal lang ang gagawin niya at hindi pinagbabawal ng mga tao ng eskuwelahan. Patuloy kami hanggang sa harap-harapan na kami sa tatlong guwardiya.
"Franco!" Mariin kong pilit habang hinihila ang braso niya.
"Sa'n ho kayo pupunta? Hindi po kayo maaring lumabas-" Tumigil ang guwardiya sa pagsasalita dahil sa kamay na itinaas ni Franco.
"Lalabas kami." Nakatitig niyang sinabi sa guwardiya at bigla nalang parang may manipis na ulap ang pumalibot sa mga mata nito at nag-iba ang tingin sa amin. Pamilyar ang eksena pero hindi ko maalala kung saan ko ito nakita. Isina-walang bahala ko na lang ito.
"Masusunod ho." Nagulat ako sa sambit ng guwardiya, walang imik itong tumalikod mula sa amin. Tumitig naman sa dalawa pang guwardiya si Franco at katulad nang nauna, ganoon din ang nangyari sa mga ito; parang mga lasing na nawala sa sarili.
Patuloy kaming naglakad at nang tuluyang makalabas, agad kong hinila ang braso niya para pilitin siyang tingnan ako sa mukha, "What you just did with those guards?" Tanong ko kahit na alam ko na 'yung sagot.
"I used my power to them so they would let us out," paliwanag nito.
He shouldn't be using *compulsion* with anyone, it's not right and it could have adverse effect to those poor guards. Pero...hindi lang iyon ang inaalala ko.
"Gano'n ba talaga kahina 'yung mga guards? Hindi ba dapat, priority nila 'yung security lalu na at maraming elite sa school? Kung gano'n lang kadali maglabas-masok edi malamang hindi secure 'yung facility?" Nakataas kilay kong tanong.
"No. Ang ibig kong sabihin, oo mga baguhan nga 'yung mga guard kanina pero dahil sa lahat sila ay bampira at dahil sa ako ang namumuno o mamumuno sa kanila...? Ay mas madaling gumana 'yung abilidad ko. Let us just say in werewolf lingo, I'm like the alpha of all the vampires unless they are rogues." Huminto siya at sandaling pinagmasdan ang reaksyon ko. "Mapagkakatiwalaan naman 'yung security ng school. Kaya wag ka mag-alala. Sadyang may loop holes lang besides wala naman nakakaalam kung ano ba talagang meron sa loob ng mga pader na 'yan." Tumuro siya sa likod namin sa mataas na pader.
"What do you mean?" Nagtataka kong tanong. Anong ibig sabihin niyang walang nakakaalam ng tungkol sa eskuwelahan. Paanong mangyayari iyon?
"Really? Hindi mo alam? Pa'no mo nagawa 'yung acceptance test?"
"Ha..?" Patuloy kong pagtataka.
"Bago kasi makapasok dito sa San Jaoquin ay may acceptance test. Lahat kasi ng estudyante dito ay mga posibleng kandidato para sa konseho at 'yung iba naman kagaya ng sinabi mo ay mga elite na anak ng mga makakapangyarihan at mayayamang pamilya. Pero lahat sila dito ay obligadong kumuha ng exam. Marami akong kilalang hindi nakapasa." Tumingin siya sa akin, inaantay ang sagot ko.
Umiling ako, "Wala talaga akong alam...wala naman kasi akong kinuhang exam. My parents announced it to me last saturday night and on sunday afternoon I was here. Biglaan. Paano naman 'yung mga hindi nakapasa," sagot ko, patuloy kaming sa paglalakad na paminsan-minsan ay nagtatago sa iilang sasakyan na dumadaan. Hanggang kailan kaya akong manatili sa likod ng mga anino?
"They make them forget."
"What!? Gawd, that is sad. I am hell of an exemption, I guess." Alam ko kung paano ako nakapasok. Madali namang hulaang gawa ito ng ama ko, sa koneksyon niya, hindi ito maitatanggi.
"That's weird, you're helluva mystery, you know that?"
*I know*. Pero, hindi ko sinabi sa kaniya. Because I'm a mystery too in my own self.
"Close your eyes," bigla niyang sabi.
"Ha? Why?"
"Just trust me," sagot niyang ngingiti-ngiti.
Pumikit ako para pagbigyan ito, pero bigla rin akong namulat nang may maalala ako, "Pa'nu 'yung uniporme natin?" Tanong ko na nakaturo sa mga suot namin.
"Nakakatawang wala ka talagang alam," natatawang niyang sabi. "Our uniforms are enchanted. Mga gawa ng mga engkantong nakakontrata sa San Jaoquin, sa mga hindi nakakaalam ng tungkol sa esk'welahan ang tingin nila d'yan sa suot mo ay isang normal na damit. Whatever their mind could comprehend," pagpapaliwanag nito.q
"So ligtas talaga tayo?"
"Yep. Now.Close.Your.Eyes."
Isinara ko ang mga mata ko at kumapit nang mahigpit kay Franco nang naramdaman kong bigla akong umaangat sa sahig. Nang muli aking namulat nasa eskinita na kami papunta sa isang mataong lugar.
"Nasa'n tayo?" Mahina kong tanong habang marahang ibinababa ni Franco ang mga paa ko sa semento.
"Nasa bayan."
Pinagmasdan ko ang paligid. Iba't-ibang klase ng tao ang malayang naglalakad sa kalsada. Pamilya, magkakaibigan at iilan-ilang nag-iisa. May mga tindahang nakapalibo't sa bawat kanto at may kakaunting sasakyan din na marahang tumatakbo. Maingay, ngunit malayo sa nakabubulahaw na ingay ng Maynila. Mukha silang masaya lahat na para bang walang kahit anong pinoproblema sa buhay.
"Tara?" Kuha ni Franco sa atensyon ko. Tumango ako at naglakad kami, hinalo namin ang sarili sa mga tao.
"May gusto kang kainin?" Tanong ni Franco.
Nag-isip ako saglit, "Uhmm...ice cream would do. 'Yung strawberry." Sabi ko habang nakangiti sa gawi niya.
"Okay. Then let's go get you one."
.....
"May 7'11 dito?"
"You are in one and you still can't believe?"
"Ugh. Stop patronizing me! Where like in the middle of the pacific, in a small island. 'Yung pagkakaroon na nga lang ng mga kotse dito weird na, e. Ito pa kaya? It is amazing what those witches could do." Masaya akong kumakain ng strawberry sundae, nakatitig kay Franco habang may iniinom 'to, "How does it tastes?" Bigla kong naitanong.
Napatigil siya sa pag-inom, "Alin, ang dugo?"
Tumango ako. Hindi ko alam kung bakit pero parang gusto ko 'tong tikman, para bang nauuhaw ako na hindi ko mawari.
"Mahirap i-explain but different blood tastes different for each vampires. Bawat bampira may kani-kaniyang *preferences,* parang sa normal na pagkain. May gusto nang matamis, 'yung iba mas gusto ang maalat," pagpapaliwanag ni Franco.
"So what's your preference then?"
"A.B.negative."
Napalunok ako, that's my blood type. "Gusto kong sumakay du'n!" Tinuro ko ang isang tsubibo sa likod namin, para ma-iliko ang usapan.
"Hindi ka pa nakakasakay sa *ferriswheel?*" Nagtatakang tanong niya matapos sundan ang daliri ko.
"Nope, not yet." Paano ko namang magagawang sumakay sa ganoon e, lumabas nga lang ng pintuan ng bahay namin hindi na puwede, nang natutunan ko namang tumakas parang hindi na mahalaga na makapunta pa ako sa mga *amusement park.* Malayo na sa gustong gaein ng mga kasing edad ko.
"Then let's go there!" Binaba niya ang boteng hawak-hawak at agad akong binuhat. Sa isang kurap ng mata, nasa harap na kami ng perya, sa bilihan ng tiket ng perya. "Dalawa ho." Sabi niya sabay abot ng pera kay manong na nagbabatay ng tsubibo.
"Thank you," bulong ko kay Franco, bago pumasok sa maliit na kuwadradong silid.
Masaya akong tumingin sa may bintana; sa mga nagliliitang tao at kaunting mga gusali. Pakiramdam ko nasa tuktok ako ng mundo, na may kapangyarihan akong gawin ang lahat. Hinawakan ni Franco ang mga kamay ko at laking tuwa ang bumalot sa akin. Hindi ko napigilan at may isang patak ng luha ang tumulo sa mata ko.
"Bakit ka umiiyak?" Marahang pinunasan ni Franco ang luha ko. Tumingin ako sa mukha niya at tinitigang maiigi ang kaniyang mga mata, ang asul nakaragatan.
"I'm just happy. I don't know how the *bond* works between us but it's totally messing with my feels..." Kinuha ko 'yung kamay niya na nasa mukha ko pa rin at pinisil ito habang patuloy na nakatitig sa mga asul niyang mata, "Last night you asked in my mind if wanting to kiss me is a bad thing. No. Franco, it's not 'cause it's what I want too. Kiss me. Now."
Lumapit ang mukha niya sa akin at naglapat ang aming mga labi. The kiss is light and gentle but it feels like I'm being drug out of my sanity. May mga kuryenteng bigla na lang dumaloy sa mga kalamnan ko at nagsasayaw sila sa galak. Pakiramdam ko lumulutang ako sa ulap sa sobrang saya. Kung maari lang na hindi na ito matapos, gagawan ko ng paraan. Kaya lang...itinulak ko siya palayo sa akin at naputol ang halik.
Anomaly (Part 5- Ang Prinsipe at Ang Kanyang Puso)
"Yanna....hindi tayo makakarating sa opisina ni Tanda kung maglalakad lang tayo." Napahinto ako sa paglalakad, ang kamay ni Franco napahawak sa balikat ko. Alam ko namang sobrang layo kung lalakarin namin 'yung daan, kaya lang ayaw ko talagang makita ang prinsipal na iyon. Kung papipiliin mas gusto ko pang magkulong nalang sa loob ng bahay. Habang buhay, kung maaari lang. "Yanna...?" Pangungulit ni Franco sa akin, marahan niyang niyuyugyog ang balikat ko
"P'wede bang bumalik nalang tayo. I am not feeling good?" Pangangatuwiran ko rito.
"Napag-usapan na natin 'to, 'di ba?" Tumango ako, hinawakan niya ang baba ko at ibinaling ito pataas upang magtama ang aming mga mata. "I'm here...always, for you. No one can touch you, as long as I am here. Trust me?"
Nagpakawala ako ng malalim na hininga, "What if someone find out about us?"
"Wala. Wala, ako pa? Si Franco Monteverde kaya 'tong *significant* mo!" Hinampas niya ang dibdib, pinapakitang malakas siya. Tumawa ako dahil dito. Sa simpleng salita niya, kumalma ako. Ang taong katulad ko na hindi nagtitiwala ay biglang nahulog sa patibong. "Now, let us go? But, no more walking. Halika..." Lumapit siya sa akin at binuhat ako.
"Franco--"
"Don't Franco me. Come on, it will be fun." Hindi ko na nagawa pang lumaban dahil mabilis itong tumakbo na parang hangin at walang pang isang minuto ay nasa harapan na kami ng *main building.* "Fun right?" Laking ngiti nito akong ibinaba sa sahig.
"Hold my hand?" Sabi ko, nakalahad ang kamay sa direksyon nito. Masaya niya itong kinuha at sabay kaming naglakad paakyat ng hagdan.
"Good morning! Sit. Sit. Sit."
"Anong gagawin ko? Pa'no kung may makahalata? It's not easy pretending something that I'm not," sabi ko, hawak-hawak pa rin ang kamay ni Franco. Humuhugot ng lakas ng loob.
"Well, then be sure to be believable." Sagot naman ng prinsipal habang inaabutan ako ng isang k'wintas. Here we go again with his stupid jewelries.
"Para sa'n na naman 'to? The last one you gave me was off."
"No. Hindi lang talaga s'ya gumana dahil sa iba si Franco, 'cause he's your mate. This one is similar to a blood stone, you already got a sun ring, right?" Pagpapaliwanag pa nito.
Tumango na lang ako.
"Eto lang ba ang dahilan kung bakit mo kami pinatawag? Kung gano'n aalis na kami." Akmang tumayo si Franco na hila-hila ang kamay ko.
"Yes but there's one more thing, Mr. Monteverde don't forget about your declaration next week...maraming umaasa sayo kaya...p'wede ba ngayong taon, maiba naman? I think Ms. Carlos will be a great help to you."
"Okay," matipid na sagot ni Franco at hinila ako nito palabas.
"May itatanong lang ako sa kan'ya p'wede bang mauna ka muna?" Baling ko kay Franco pagkalabas namin ng pintuan, tumango naman ito at nagpatuloy sa paglalakad sa pasilyo. Pumasok akong muli sa loob ng opisina, agad akong bumaling sa prinsipal pagkalapat ng kahoy na pintuan. Kakaiba ang tingin sa akin nito. "What's with those looks? Anyway...is this room safe...?" Tanong ko habang bumaling ng tingin sa nakasaradong pintuan at balik muli sa prinsipal. Tumango naman ito para sumagot, "He's my mate. I don't like telling him lies...alam na ba'to ng dad ko? If yes, have he said something? Hindi ba nila ako kakausapin?"
"Yes. Alam na ni Arthuro ang tungkol dito at...kakausapin ka nito pagnagkaroon ng oras..." Napahinto ito. "Alam mo naman siguro kung bakit 'di mo p'wedeng sabihin ang mga ilang bagay kay Franco, 'di ba? Isipin mo na lang na pinoprotektahan mo s'ya at siguro biyaya na ang dahilan kung bakit 'di n'ya nababasa ang nasa isip mo."
"But-"
Umiling ang prinsipal, "No buts, now go ahead at mahuhuli na kayo sa klase." Wala akong nagawa kun'di kimkimin nalang ang nararamdaman ko. Lumabas ako ng opisina at binigyan nang huling tingin ang prinsipal na sinuklian niya nang matipid na ngiti at isang senyas para isarado ko na ang pinto.
"Ayos ka lang ba?" Bumuntong hininga ako sa tanong ni Franco at ngumiti para itago ang pagkakadismaya ko, gusto kong maging tapat sa kaniya pero talagang may humhadlang dito. Lalabas din naman ang mga sikreto kahit pa anong tago rito, sa tamang panahon siguro.
"I am. 'Wag ka na mag-alala. Let's go?" Sabi ko, inabot ko ang kamay niya, nakita ko 'yung pagdududa sa mukha niya pero hindi siya nagsalita at pinag-sawalang bahala nalang ito.
Tahimik kaming naglakad habang pinatitinginan ng mga tao. Ngayong mataas na ang araw, nakakalat ang iba't ibang estud'yante sa kalye. Ang ilan ay nagmamadali at ang iba naman akala mo naglalakad sa buwan sa kabagalan.
"Don't focus on them. Sa'kin ka lang tumigin. Think of them as dancing mushrooms." Umakbay sa akin si Franco at mas nilapit ang katawan niya sa akin.
Tumawa ako sa sinabi niya, "You're not a good joker, alam mo 'yun?"
"Then bakit ka tumawa? 'Di rin naman ako nagpapatawa." Seryoso nitong sabi at lalo akong tumawa.
"Thanks," mahina kong bulong sa kaniya. Alam ko namang nag-aalala siya sa akin at ginagawa niya lang ang mga bagay na 'to para sa ikatatahimik ng kalooban ko. I owe him to atleast try and smile.
Pumasok kami sa loob ng classroom at parang may anghel na dumating at tumahimik ang lahat. Bawat pares ng mata, madiing nakatitig sa aming dalawa.
"Yanna!" Sigaw ng isang estud'yanteng lalaki. Si Samuel. Ngumiti ako sa direks'yon nito at bahagyang kumaway.
"You know him?" Tanong ni Franco. Bigla akong nakaramdam ng selos mula sa kaniya pero mabilis din itong nawalang parang bula. Baka siguro imahinas'yon ko lang.
"Nah. Nakasabay ko lang s'ya sa eroplano papunta dito."
"Okay," matipid nitong sagot. Naupo kami malapit kay Sam. Kahit na hindi ko na nakikita ang ilang estud'yante ramdam ko parin ang mga mata nila; patuloy padin ang tinginan, marahil patay na ako kung may bala lang na lumalabas sa mga mata nila.
"So bakit mo kasama si Franco Monteverde?" Tanong sa akin ni Sam pagkalapat ng p'wetan ko sa kahoy na upuan.
"He is my..."
"I'm her..."
Sabay kaming nagsalita ni Franco at sabay rin kaming natigilan nang dumating ang guro namin. Isang babaeng naka-pusod ang buhok na animo'y matatangal na ang anit sa higpit ng pagkakabanat. Nakasuot ito ng uniporme ng mga titser, isang royal blue na blouse at pencil skirt at naka-high heels na kulay black. She looks strict but in a good way, the type where you would really learn something.
Humarap ang titser sa amin, sa mga estud'yante niya at nagsalita, "Welcome to yet another semester here at San Joaquin. I hope your stay here would be meaningful and *fun*. For the sake of the newbies I'm *Henrietta Dumlao* o Miss Hanni nalang, ang magiging adviser n'yo for this year. Now start the introductions..." Tumuro ito sa babaeng nasa unahan at nagsimula ang pagpapakilala.
"I'm Lia Lopez. I'm sixteen years old, isa akong lambana at nakokontrol ko ang tubig." Tumango ito at umupo sabay namang pagtayo ng sunod na estudy'ante sa tabi nito.
Nagpatuloy ang pagpapakilala hanggang sa si Samuel na at ako naman ang susunod, "Hi. I'm Samuel Perez isa akong uhm...*tao*..." nagkaroon ng bulung-bulungan, marahil hindi papular ang kagaya niya sa esk'welahan, "...I'm eighteen ang parents ko ang may-ari ng Perez Airlines." Bigla siyang naupo na parang hiyang-hiya sa kung anuman ang nagawa niyang mali.
Kabado akong tumayo, medyo nanginginig pa, buti nalang at hawak-hawak ni Franko ang kamay ko na marahang pinipisil para kalmahin ako. "I'm Adrianna Nicole Carlos, sixteen at isa akong...isa akong...*bampira.*" Napaupo ako na walang tinitingnan at ang huling lumabas na salita sa bibig ko ay nagmistulang bulong sa iilan.
Tumayo naman sa tabi ko si Franco, "I'm Francisco Monteverde, eighteen, bampira at *ang babaeng nasa tabi ko ang buhay ko. My significant."* Sabi nito na laking laki ang ngiti sa mga labi. Hindi ko na narinig pa ang mga sumunod na nagsasalita kasama ng bulungang hatid ng mga sinabi ni Franco. Para sa akin sa mga saglit na sandiling 'yun kami nalang ang natitirang tao sa mundo.
Nagpatuloy ang klase sa pagpapakilala at sa maikling diskusyon tungkol sa mga batas ng bagong bansa, sa mundong ginagalawan ko; kung saan hindi nalang k'wento-k'wento ang kagaya namin ni Franco.
"Hindi ko alam ang schedule ko...anong susunod na klase? Pa'no kung...pa'no kung-" napatigil ako ng hintuturo ni Franco na dumampi sa bibig ko.
"What did I tell you? Kumalma ka lang, nandito lang ako para sa'yo. Hindi kita iiwan okay? Kahit pa sa *girl's CR* sasamahan kita kung gusto mo."
Pabiro ko siyang sinuntok sa balikat.
"Stop being cheesy, tara na? tayo nalang ang nandito sa klase ohh." Kahit si Samuel, wala na rin. Tumingin si Franco sa paligid sabay tapik sa batok niya.
"Ikaw lang kasi 'yung nakikita ko 'yung iba hangin lang." Bigla siyang tumawa nang malakas.
"Hindi ba mahuhuli na kayo sa susunod n'yong klase?" Sabay kaming napalingon ni Franco sa harapan, sa adviser naming si Miss Hanni na may kakat'wang tingin.
"Sorry. Aalis na po kami," sambit ko.
"Sandali." Lumapit sa amin si Miss Hanni.
"I see you finally found her Franco. Would it be different this year? I hope it would be." Bumaling naman ng tingin sa akin si Miss Hanni, "I hope you'd be his *catalyst.*" Ngumiti s'ya sa akin at napahigpit ang kapit ko kay Franco. May kakaiba sa kaniya at bigla akong natakot.
"Enough of this Henrietta. You're scaring her."
Tuluyan akong hinila palabas ni Franco sa pasilyo, papunta sa susunod naming klase. Natapos ang umaga ko ng puro bulungan tungkol sa amin ni Franco. Kung wala siya sa tabi ko, malamang hindi ko kinaya.
"Are you hungry?" Tanong sa akin ni Franco habang naglalakad kami papunta sa canteen. Hindi kami kumain bago umalis ng bahay kaya gutom na gutom na ako. Problema nga lang...
"Yes. But, hindi ako p'wedeng kumain ng pagkain ko, ng normal na pagkain, 'di ba? You only drink blood, right?" Bulong ko kay Franco, baka kasi may mga nakakarinig sa amin.
"I forgot about that...but don't worry." Kinuha niya ang cellphone sa bulsa at may tinawagan saglit matapos ay naglakad ulit kami.
Hindi kami dumiretso sa canteen bagkus sa labas sa may damuhan kung sa'n may apat na lalaki na ang nag-aantay, nakakagulat lang at parang walang ibang nagtatangkang lumapit sa kanila at sila lang ang tao do'n. Kumaway agad sila pagkakita palang sa'min. Laking ngiti ng apat lalu na't naupo kami sa tabi nila.
"Nabili n'yo ba 'yung pinapabili ko?" Iniabot ng isa sa mga lalaki ang isang supot kay Franco. Tumingin siya sa akin, "Eat."
Tiningnan ko ang laman ng supot, nakaamoy ako ng bawanh, "I can't eat garlic."
"Why?"
"Allergies?"
"Ano ka aswang?" Tanong ng isa sa mga lalaki.
Tumingin nang masama si Franco sa nagsalita, "Your not suppose to have food allergies, your a *were* for goodness sake."
Tumaas ang balikat ko para sabihing hindi ko rin alam kung bakit, "I told you, I'm different." Tumingin ako sa mga kasama naming lalaki, "Hindi ba sinabihan tayo ng Prinsipal?" Tanong ko kay Franco.
"Don't worry, they swore allegiance to me."
"That doesn't give it justice and I'm still hungry."
"You all heard the princess."
Tumayo ang isa sa kanila, "Okay I'll get your food. Any specifics?"
"Uhm...Tuna sandwich would do." Nakangiti kong sabi dito.
"Your wish is my command." Bigla itong nawala sa pangin namin at makaraan ang tatlong segundo may dala-dala na 'tong sandwich, "Here." Abot sakin ng pagkain. "I'm Migs by the way."
"Louie."
"Arjo."
"Mike."
Isa-isa nilang pakilala sa akin.
"So it is really damn true! Our prince finally found her! Congrats dude!" Tinapik ni Arjo sa balikat si Franko habang iiling-iling, parang hindi parin makapaniwalang nakita na niya ang *Significant* nito.
"Yeah congrats dude!"
"Sa wakas!"
"Finally!"
Sunud-sunod ang komento ng apat. Something is just bugging the hell out of me.
"Bakit *prinsipe?*" Bigla akong napatanong. Arjo called him prince, right? "I mean bakit ka nila tinatawag na prinsipe?"
"Hindi n'ya alam?" Sabay na tanong ni Mike at Migs. Umiling lang si Franco.
"I'm next to be throne as the head vampire for the council."
Nanahimik ang lahat. "At ang mga ugok na 'to ang mga *guardian* ko." Nagtanguan naman ang apat na lalaki.
Wala akong mas'yadong alam sa mga *guardians.* Ang alam ko lang, ibinibigay 'to sa mga makakapangyarihang pinuno ng bawat lahi. Hindi sila tinatalaga kundi *tadhana* raw ang pumipili sa kanila. Para bang katulad din ng konsepto ng *imprinting* sa'ming mga lobo. Apat ang pinakamaraming bilang at isa naman ang pinaka-kaunti. Nababase rin daw 'to sa taglay na kapangyarihan ng pinuno; mas malakas mas madaming guardians. Kung gan'on nga, edi napakalakas ni Franco.
*"Why? Galit ka ba sa'kin dahil 'di ko sinabi sa'yo ang tungkol dito?"*
Umiling ako kay Franco, "Ang bata mo pa."
"Yeah, I replaced my dad. His death was a big news back then. Ang uncle ko muna ang humahalili sa'kin habang 'di pa dumadating ang susunod na *election.*"
"Pinatay s'ya ng mga rebelde, 'di ba? Ang parents mo?"
Tumango s'ya para sagutin ako.
"Sorry."
"No. Don't be," sagot niya. Mas madali siguro kung maari ko ring iparamdam sa kaniya 'yung nararamdaman ko at ipabasa ang mga naiisip ko. Pakiramdam ko tuloy parang may malaking pader sa pagitan namin. Sobrang taas, sobrang tibay na hindi ko magawang matibag.
"Tama na nga ang drama. Tell us how you two met!" Komento ni Migs na bumasag sa mailang na katahimikan.
Nagtawanan kami at nakalimutan namin ang realidad ng buhay. Walang nagtanong kung bakit kailangan kong kumain, hindi na nila kailangang marinig pa na may kakaiba sa akin. Dahil sa koneks'yon nilang apat kay Franco, marahil batid na nila kung ano ba 'ko. Walang diskriminasyon sa mga mata nila. Masayang, tanggap ako ng mga taong kailan lang ay hindi ko kilala.
Beginning
The beginning doesn't always entail a happy memory, most of the time- in reality- it's something you wish to never speak of; a blur in the back of your head that you try hard to erase.
Mostly like my very own tragic story.
Going to clubs was never an enticing idea to me; human contacts more than anything unnerved me. The feeling of someone's rancid sweat in your skin or someone's sour breath in your face was never an appealing sensation. In my line of perspective, it was obscene seeing bodies grinding together like slithering worms in a pool of salty water, showering with sexual hormones.
But I have no choice, never would again. It wasn't my undoing and so I led myself to believe from then on.
Unintelligible words of a modern song-- Rap as they call it-- from an artist I barely knew traveled through the walls, bouncing back and forth like an endless rally of a tennis ball. It barreled to the brains of the soaked bodies, dancing through the heavy mist: cigarette smoke and something sweet that would make you high. With a step, it all welcomed me in-- a world that only exists within its boundaries, an enclosed haven to a few.
It was at the far east side of the town, at the very edge of a not so good neighborhood.
I wasn't supposed to be there, people might say but it didn't bother me. I came for a specific task only: to seek and to conquer. It was the perfect place to see new faces, meet unexpected friends and be just you-- no one matters but yourself. It was just me and me alone.
The song shifted into a more solemn one.
*You'll never know what hit you*
*Won't see me closing in*
*I'm gonna make you suffer*
*This Hell you put me in*
*I'm underneath your skin*
*The devil within*
*You'll never know what hit you...*
A glass in hand and the best smile plastered on my face, I fought my way through the grinding bodies and swayed my hips to the beat of the music as it put a hole in my head. I erased my concept of reality as I let my body flow with the rhythm of the upbeat song. I closed my eyes and think of nothing else, of no one else. It was just me and the song.
The world spanned around: a roller coaster ride of a hundred pulsating bodies. And for the first time, I felt free and alive. I erased the remainder of who I was outside and I float through the air.
Though hurting my eyes, I still grinned at the blinking lights of red and green. I was hyped up with the moment and everything was unexpected.
The glass in my hand connected to my lips-- I hadn't noticed I have one too many. My vision became blurry, disorientation overpowered me, and with a wrong step in to right. I lost my footing and toppled down, spilling the half-empty glass.
"Sorry I didn't mean to, I drank too many margaritas," I said, slurring my words to the girl showered with the drink.
A beam of glare was sent to my direction, concern etched in the girl's face for her ruined dress.
Unknowingly, I fished out tissue in my bag, offered it to the girl only to get my hand slapped in return. She scowled and made her exit, overly dragging her red stilettos on the tiled floor.
Bitch, I thought as I watched her retreating back, following the whites of her head until it disappeared to the many inside the club. Consequently, a giggle escaped my mouth: a clear sign of my drunken state.
I closed my eyes and stopped for a while. The endless motion of bumping and grinding my body was too dragging. Two whole hours into it and I felt exhausted.
No one seemed to be interested in me. I didn't want to lose hope. I shook my head and made my way to the bar: sitting at the only vacant stool. I cradled my hurting mien with both hands.
The notion that something might be wrong with how I look was unacceptable. Surely, it cannot be the outfit that took me an eternity to chose. I may not be exposing a lot of skin like the whores on the dance floor, but in a fit black short dress, hitting just below my butt and killer boots. I could win anyone's taste buds.
Ugh. I groaned. It cannot be my face. Who would not want someone with red auburn hair, big green eyes, and a perfect smile? It wasn't my body either. I may be lacking in the height department but I got all the right curves.
Then what?
It hit me then, I was too young, a seventeen-year-old who has gotten inside the club through a fake ID.
I sighed helplessly. The blasting music added to the incessant thinking was making my pounding head worse-- five glasses was never a good idea. The alcohol was getting a good toll.
Ugh. Another groan escaped my mouth as I massaged my temple, easing myself some of the tensions building up inside. I couldn't let the night end, leaving me empty-handed, there has to be someone out there.
"Coldwater might help," a guy's voice said in my behind me.
I looked up to see a guy offering a glass of water in my direction. He looked awfully handsome. A white V-neck shirt that made me thought of a bursting balloon looked absolutely good on him, showing his sculpted chest and bulging muscles-- a god. I traveled my eyes further down, a smile curved on my lips like the bulging view.
Finally, someone worth all the effort.
The guy cleared his throat and I met his eyes. It was as blue as an ocean, a tantalizing one, making me feel the slow rocking motions of the tide.
I hesitated to reach for the glass. The guy might be a sicko who would likely kill me. But it was all-natural in the place I am and I needed something to cleanse my head so I grabbed the water while sending the guy my best smile.
I emptied it with one gulp. I hadn't thought of being thirsty until then. The guy sat down beside me with a questioning look. I raised my brows, mirroring him and I was about to say something when out of a sudden...
*Everything.*
*Went.*
*Numb.*
*And.*
*I.*
*Blacked.*
*Out.*
I should have listened with my instinct, I thought at the last second as the darkness took over, swallowing me into its endless depth.
Author's Notes: I'm really tired this days. It feels like I'm running and running but nowhere to go. Huhu
Anomaly (Part 5: Isang Lihim na Kasunduan)
**H**umarap ako sa mukha ng prinsipal na may hindi maipaliwanag na reaksyon. Para bang may itinatago ito sa akin, sa amin. "How'd that happened?" Tanong ko ritong gulong-gulo.
"Well...I honestly don't know," sagot niya, nakataas ang kamay na pinapakita ang palad; parang bang namamalimos ng sagot sa hangin.
"You're a were? Bakit 'di kita mabasa? Your brainwaves are human like." Napabuntong hininga ako sa tanong ni Franco, magkahawak pa rin kami ng kamay. Mahigpit na parang takot siyang pakawalan ako ang pagkakapit niya.
"Kasi...I'm not changed yet."
"But that doesn't explain anything. Kahit naman hindi ka nakakapagpalit, dapat nababasa pa rin kita! Wait are you younger than sixteen?"
"No. My birthday was two months ago." Humarap ako sa prinsipal, "Am I even sanctioned to tell him this things?"
"Well..." Tumingin ang prinsipal kay Franco.
"No. Hindi ko nababasa ang nasa isip niya." Sagot ni Franco sa tanong ng mga mata ng prinsipal.
Muntik ko na makalimutan ang tungkol doon. Kung ganoon nga na hindi niya nababasa ang nasa isip ko, ano ang dala ng ugnayan namin? Ano pa rin ba ang aasahan ko gayong hindi nga naman kami normal.
Natauhan ako nang maramdaman kong nakatitig ang dalawa sa akin.
"What about you?" Tanong ng prinsipal sa direksyon ko.
Ha? Napaisip ako saglit. "No. Or...hindi ko alam?" Humarap ako kay Franco, "Are you masking your thoughts from me?" Tumango siya. "P'wede kong subukan?"
Hindi ko alam kung ano ba ang nararamdam ko o dapat kong maramdaman sa oras na 'to. Ang alam ko lang, may nagbukas na pinto at nakapasok ako; isang pakiramdam na dati ay akala ko, hinding-hindi ko mararanasan.
*"I know it's not cool, but I really want to taste your lips. Is that a bad thing? Heck! Why did I turned into a love sick puppy out of a sudden? Hindi ko alam kung naririnig mo ba 'ko pero mas gugustuhin kong hindi, I might sound stupid to you."*
Nakangiti siya na umiiling-iling habang sinasabi ang mga salita sa isip niya. Napatawa ako nang malakas, isang bagay na hindi ko karaniwang ginagawa. Huminto ako nang mapagtanto ko ang nangyari, "Sorry, I...um...yes, I can read yours." Binalik niya 'yung pader na humaharang sa akin para hindi ko mabasa ang nasa isip niya at wala na muli akong nadinig.
"How that happened? Shit! I'm sounding like a broken record. I'm sorry." Huminto ito, tumayo at hinampas ng kaunti ang lamesa. "Tanda, ano ba wala ka namang ibinibigay na sagot sa'min. May alam ka ba o nanghuhula ka rin!?" Bumaling ng tingin sa akin si Franco, "Hindi kaya, ability mo talaga 'yun? Reading minds?"
"No. Wala akong kahit anong abilidad, I was born in a family of werewolves but I did not inherit any of their traits. Kung 'di tao, engkanto ang unang basa sa'kin ng iba, minsan pa nga bampira. I'm not strong, I'm not agile, hell my skin's color is even a ton lighter shade from them. Sabi nga ng dad ko, I'm a mistake." Humarap ako sa dingding sa taas ng ulo ng prinsipal, nagpapasalamat na wala pa ring nakakarinig sa mga nasa isip ko.
*"Don't. Don't ever think of yourself as a mistake. For me, in my eyes you are perfect, in every ways possible."*
Nagkunwari akong hindi ko narinig ang mga sinabi niya. Gusto ko siyang paniwalaan pero paano ko gagawin ang bagay na iyon kung buong buhay ko iba ang pinaramdam sa akin. Humigpit ang hawak niya sa kamay ko at naglabas ako nang matipid na ngiti.
"Kung wala ka ng ibang sasabihin, p'wede bang umalis na kami? I want to sleep besides ang sabi ni Anna, we got classes early in the morning," sabi ko sa prinsipal.
"Yes...yes. Of course. We got only one issue, there. We have decided to put you in a same house. Sa tingin ko hindi magandang paghiwalayin kayo ng matagal."
"What!?" Sabay kaming napasigaw ni Franco.
"Alam n'yo ba kung bakit kayo nawalan ng malay?" Umiling kami ni Franco para sumagot. "You see, the bond between you two is the strongest I've seen in my lifetime. 'Yung sakit nakuha ninyo sa saglit na hindi pagkakadikit? Hindi normal 'yon. Hanggang sa hindi ko pa nakakausap ang konseho tungkol dito mas magandang, lagi kayong magkasama. Para sa kaligtasan ninyo," paliwanag ng prinsipal.
"Walang'ya ka, tinatakot mo ba kami tanda? 'Di mo ba alam sino 'tong kausap mo!? Anong gusto mong gawin namin? Pa'nong magsasama kami sa isang k'warto!? E, ngayong numero uno 'yang pinagbabawal sa mga tangang batas n'yo!" Napasigaw na nang tuluyan si Franco, nakaramdam ako ng galit. Para bang 'yung nararamdaman niya sobrang umaapaw na pati ako naapektuhan. I flinch at what I'm feeling, mixed with my own hatred it feels unbearable. Nahila ko palayo ang kamay ko pabalik sa akin, papunta sa sumasakit kong ulo.
"What's wrong?" Tanong ni Franco, halata ang pag-aalala sa boses niya.
"Your emotions...please, control it. Hi...hindi ko kaya. It's too much! I'm feeling your anger!" Muling kinuha ni Franco ang mga kamay ko at nabawasan ang sakit.
"Sorry." At sa bilis nang pagdating ng mga emosyon niya, ganoon din kabilis itong nawala.
"Interesting," kumento ng prinsipal.
"Bakit ba one sided lang ang lahat? P'wede bang sagutin mo kahit isa lang sa mga tanong namin?" Mahinahong tanong ni Franco, pilit pinipigilang magalit.
"Just, some other time? I got enough today." Sabay ng pagtanong ko ang mahinang katok sa pintuan.
"Pasok, Anna." Lumabas ang mukha ng babae.
"Handa na po 'yung tutuluyan nila."
Tutuluyan? Hindi ko pa rin lubos maisip ang mga nangyayari sa akin. Na, pup'wede talaga ito, para akong nasa isa sa mga panaginip ko. Malala pa, isang kuwento sa telenobela.
"Hindi ko na kailangang ipaalala pa na ilihim ninyo ito, hindi ba? Alam ninyo naman ang batas tungkol dito...matagal ng ipinagbabawal ang pagsasama ng magka-ibang lahi."
"Bakit tinutulungan mo kami? Anong kinaibahan namin?" Putol ni Franco sa pagpapaliwanag ng prinsipal.
"Dahil, kayo ang unang naitalagang may ganitong kaugnayan. The bond between you two is different. Hindi ako sang-ayon sa lahat ng batas ng bagong gobyerno, gayon pa rin....mariin ko itong sinusunod. Sa inyong dalawa, malay natin magkaroon ng kasagutan ang ilang tanong." Tumitig sa akin ito, alam kong isa rin sa dahilan niya ang impluwensya ng aking pamilya. "Isa pa, Adrianna...I need you to pretend. Kailangan mong magpanggap na isang bamipira. Madali mo naman itong magagawa dahil bago ka naman, wala pang nakakakilala sa iyo. May napagsabihan ka ba na lobo ka? Althea Morris, your roommate?"
Umiling ako, "Wala. Sino nga ba'ng nakakakilala sa'kin?" Sarkastiko kong tanong, sasagot sana ang prinsipal kung hindi ko lang siya pinigilan ng mga kamay ko. What's the sense, right? "Can we go now?" Tumango nalang ito at lumabas kami habang nakasunod kay Anna.
Tahimik kaming sumakay at bumaba ng sasakyan sa isa sa pinakadulong bahay sa esk'welahan, sa liblib na parte. Bakit bahay?
"Bahay? Bakit bahay?" Nagtataka kong tanong ko kay Anna.
"Mas gugustuhin n'yo ba'ng may kasama kayo at malaman ang mga nangyayari sa inyo? Makukulong kayo, the least to say. My mouth is sealed kaya wala kayong dapat ipagalala tungkol sa akin." Alam kong 'di mangyayari 'yun, hindi ito hahayaan ng ama ko kahit pa na ayaw niya sa akin, pinahahalagahan nito ang reputasyon niya. Pero, nanahimik nalang ako at dumiretso sa loob ng bahay kasunod si Franco.
Maliit lang ang bahay, isang karaniwang bunggalow na may dalawang k'warto maliit na kusina at salas. Mukhang minadali ang paggawa at paglalagay ng mga gamit at ang ilan ay may mga plastik pa. Seryoso, ngayong gabi lang rin ba nila 'to ginawa? Abuso sa kapangyarihan at literal 'yan. Paano kaya nila nagawang itago ang lahat.
"So? What's our arrangement going to be?" Sinarado ni Franco ang pintuan kasama ng tatlong kandado rito. Bigla akong kinabahan.
"Arrangements?" Lumabas na bulong 'yung sagot ko, gayun pa rin alam kong dinig na dinig niya 'to.
"Ang sabi ng prinsipal dapat daw lagi tayong magkasama so-"
"So sina-suggest mo bang magtabi tayo?" Tumango lang siya habang namumula ang pisngi. Shit. He looks like a freaking angel, how can he be so cute? DAMMIT!
"Don't worry, wala naman akong planong gawaan ka ng masama."
"Hindi mo naman kasi kakayanin." Pumasok ako sa isa sa kuwarto.
Sumunod siya sa akin at tumabi sa kama pagkahiga ko. He cuddles with me and my head fit perfectly in the crook of his neck. Hindi ako nailang na para bang matagal ko na siyang inaantay, na normal lang ang ginagawa namin. Tahimik, walang nagsasalita pero kontento ako.
"Tell me something about yourself." Binasag niyaa ang katahimikan para tanungin ako.
Humarap ako sa kaniya at nagtama ang mga mata namin, "Anong gusto mong malaman?"
"Anything. I mean, kasi ikaw p'wede mong basahin 'yung iniisip ko, nararamdaman mo 'yung nararamdaman ko pero ako 'di ko alam kung parehas ba tayo...kung halos mawalan ka din ba ng hininga sa tuwing titingnan mo ko. Don't get me as an over dramatic guy, it's the things happening to us...I mean...UGH! Sorry hindi...I hate saying sorry but I've said it more than I did in my life time. Ang alam ko lang ngayon, gagawin ko lahat para maging masaya ka."
"Hindi ko alam kung bakit one sided 'yung mga nangyayari but...all that you're feeling reflects mine. The thing is, natatakot ako...natatakot ako na nadamay kita sa mga nangyayari sa'kin. Natatakot akong malaman mo ang mga bagay na tungkol sa'kin."
Hinawi niya ang buhok na tumatakip sa mga mata ko, "Take your time, hindi naman ako nagmamadali."
"Okay. Thank you...bakit nga pala may humahabol sa'yo kanina?"
"Inggit lang sa'kin 'yung mga iyon, 'di hamak kasing mas g'wapo ako sa kanila." Tumawa ito nang malakas.
"Don't be so cocky." Ngumiti ako, tinapik ang ilong niya at pumikit para matulog. Maybe, it wasn't such a bad idea going here. Maybe I'll finally find my happiness, after all that's what I'm feeling right now.
Mother
I climb on a chair and take a peek at my mother. A smile forms on my lips as I study her face. She's the epitome of beauty with her makeup, the red lipstick she's wearing accentuates her distinct features. She appears to be sleeping.
I want to feel her skin.
"What are you doing there child?" A hand swats my hand, stopping from reaching my mother's face.
I turn my head and frown at the old woman. "I just want to feel her skin!" I scream flailing my feet in the air as she yanks me away from my mother. "No!"
People start to notice the little ruckus and soon murmuring erupts from everyone inside the sitting room.
*What's wrong with that poor child?*
*Maybe, she doesn't know that her mother is already dead?*
*Poor child. Maybe she misses her mother so much.*
*What a loss, could her dad take care of the poor child now?*
*It'll be hard on him now.*
I stomp my feet on the tiled kitchen glaring at the old woman.
"I just want to see her! Why can't I see my mother?" I wail at the top of my lungs.
"Stop this nonsense and behave yourself. People are starting to talk. Now off you go and play in your room," says the old woman patting me behind.
I pout and am about to argue when I see my dad's head pop through the open door. "Honey, do as your grandmother tells you, okay?"
I nod my head. "Okay, daddy," I say smiling. But when he disappears within my sight, I stick my tongue out to the old woman. I just wanted to check if mother is really dead. Why can't I do that?
I drag my feet and climb the stairs to my room. I sit beside the window looking at the people coming and going of our house. They are all wearing black, mourning for the dead woman. However, I don't understand why they are feeling that way.
She was an evil woman who deserved her demise! I always hated her. She has never shown compassion to me like she was supposed to. She never let me out of my room nor let me wear beautiful dresses. And she cut my hair like the rowdy boys in our neighborhood!
I think she was just jealous of my beauty. My dad would often say I am beautiful, more beautiful than my mother. But that woman would scold me whenever she sees me playing and laughing with dad. She would lock me up in my room and even starved me until I collapse.
That's why I did what I had to do. It's the only way I know.
A knock comes on my room. "What are you doing honey?" My dad asks closing the door behind him.
"Waiting for you." I stand from my seat and start unzipping the back of my dress.
"Are you ready to play?"
"Yes!" I say excitedly.
"Come here," daddy commands, patting the space next to him. My dress falls on the floor. "Such a good girl. Have you hide the evidence as I told you?"
"I hid it well. You don't have to worry daddy. She's gone now, we can play all day long!" My dad touches my bear arms down to my navel.
"Ow yes, we are playing. There's no more mommy who will protect you."
Author's Notes: If this is somehow a trigger to you. I am very sorry. Yes this is a sensitive subject.
Anomaly (Part 4- Ang Magulong Paglalaro ng Tadhana)
Hindi ko namalayang nakatulog na pala ako; na bumabalik na naman ako sa mundong gusto kong takasan. Minsan ang panaginip nagdadala lang ng pighati, imbis na makatakas ka at makalimot.
*"Elena sabi ko sayo something is wrong with that kid! 'Di mo ba nakikita? Ano nalang ang sasabihin ng lahat?" Sigaw ng aking ama. Wala silang kaalam-alam na nasa loob ako ng k'warto nila, nagtatago sa loob ng nakabukas na tokador. Sanay na naman ako kay daddy, sa mga sinasabi niya. Alam ko rin naman sa sarili kong iba nga ako, hindi kagaya ng mga kuya ko. Bakit kasi galit sa akin ang araw?*
*"Stop it Arturo. Nothing is wrong with her, she's perfectly fine!" Galit na salubong naman ng aking ina rito.*
*Hindi ko napigilan ang sarili ko sa pagluha. Tumulo ang mga ito kasabay nang patuloy na pagtatalo ng mga magulang ko.*
*"It doesn't mean na hindi s'ya p'wedeng magpa-araw nang matagal ay may mali na sa kan'ya. Arturo can you just stop making a fuss about it?"*
*"Dammit Elena! Our species are all sun kissed! We love it as much as we love the moon! It's not enough that she looked as white as a ghost?"*
*"Can you just not accept who she is, what she is? Can you not think that maybe it's because of you locking her up away from the world?"*
*"You know why I'm doing it! All of it!" Malakas na sumarado ang mga pinto at tumahimik ang lahat. Isang malamig na hangin ang dumampi sa mukha ko. Napatingin sa paligid ko, wala namang puwedeng panggalingan ng hangin.*
Unti-unting bumukas ang mga mata ko habang patuloy ang hangin sa pagdampi sa mukha ko. "Ahh!" Napasigaw ako nang malakas at nabunggo ang noo ko sa isang babae na nakapaibabaw sa akin, ang mukha niya sobrang lapit sa mukha ko; ang pinangagalingan ng hangin.*Ugh.* Hinawakan ko ang noo ko, sa lugar kung saan ako nasaktan. I wasn't supposed to get hurt, not that I can help it though.
"I'm Althea Morris, you?" Sabi ng babae habang inilalahad ang kamay niya sa direks'yon ko. Imbis na kamayan, tiningnan ko lan ito.
Makaraan ang ang ilang saglit nangawit yata ito at ibinaba ang kamay kasama nang pagtayo nito sa kama.
"Ugh. I'm sorry, I was just not good at introductions especially when you creeped the hella out of me. I'm Adrianna by the way, Yanna nalang." Sabi ko habang inaalala 'yung pangalang ibinigay sa akin kanina.
"Nah, my bad. Excited lang ako kasi sa wakas makikita ko na 'yung ka-roommate ko, then there you're sleeping like beauty in the bed and the thing is...I can't read you. Sorry kung medyo naging creepy 'yung labas ko but promise mabait naman ako!" Nakangiti niyang sabi, muli nitong inilahad ang kamay at ngayon kinuha ko ito. "So what are you?" Tanong niya matapos ko siyang kamayan. Hindi sa ayaw kong sabihin kung ano ba ako, pero kasi parang hindi rin sila maniniwala? Too think of it, I myself doesn't believe it. Paano pa kaya 'yung ibang tao? Adding to the fact that I don't know how to make friends other than one time acquaintances. Ang pagkakapareha lang ay lahat sila walang alam sa totoong ako.
"Adrianna Nicole Carlos?" Bago ko pa magawang hanapin ang lakas nang loob para sagutin ang tanong ng room mate ko, may kumatok sa pinto at tinawag ang pangalan ko. I know I'm just prolonging the inevitable but I thank the gods for whoever it is knocking.
"Pasok?" Sabi ko nang nakatingin nang patanong kay Thea. Tumaas lang ang balikat nito.
Bumukas ang pinto at bumungad sa akin ang itim na suot ni Anna. "Sorry but can you come with me? The Principal wants a word with you."
"Ohh... I smell something fishy!" Nagbibirong sabi ni Althea.
"Thea please? Start of the semester palang may sinisimulan ka na namang kalokohan?" Tumaas ang dalawang kamay ni Thea na parang sumu-surrender sa pulis, tumahimik ito at nagpaka-abala sa isang sulok.
"Ngayon na talaga?" Malamya kong tanong, ano pa ba gusto nila sa akin? Hindi ba puwedeng hayaan nalang nila ako?
"Yes," matipid nitong sagot.
......
"Celestine Carmichael, sit down." Bati sa akin ng lalaking prinsipal. Hindi siya katandaan-- pero...hindi ko na rin namang puwedeng gawing basehan ang itsura nila-- at may magandang ngiti. Sumenyas 'to at naupo ako sa balat na upuan sa harapan ng kaniyang lamesa.
"I thought I just changed my name this morning? Who the hell is Celestine?" Mataray kong sabi pabalik dito. I don't recognize title, even if his the effing principal of this school, I don't give a damn.
"You're living up to your dad's descriptions, don't you know that? Don't you want to prove him wrong? Wala s'ya dito Celestine para diktahan ka." Marahan siyang uminom sa tasang nasa harap niya.
"That's the freaking problem, wala siya dito pero ramdam ko 'yung kamay niyang sumasakal sa'kin." Pinigilan ko ang mga luhang gustong pumatak at kagaya nang madalas kong ginagawa tinago ko lahat nang totoo kong nararamdaman.
"Stop it, all the hate? Wala 'yang patutunguhan. I want your stay here to be productive. Let this experience make you grow, panandalian mo munang kalimutan na ikaw si Celestine. Magagawa mo ba 'yun? I'm expecting greatness out of you. This, you'll be needing." Iniabot niya sa akin ang isang k'wintas na may nakakabit na maliit na pulang bato.
Tumawa ako habang inaabot ang alahas. "'Di ba 'yun naman ang lagi kong ginagawa. Let me ask you, kailan mo nalaman ang existence ko? Na may anak na babae si Arturo Carmichael."
Napatigil saglit ang prinsipal, may nakita akong kakaiba sa mga mata niya. Pity maybe. Umiling nalang ako dahil hindi niya magawang magsalita. "Para sa'n 'to?" Imbis ay itinaas ko ang k'wintas.
"No one can read you, right? Somehow that could help you. I can't put you in your right group if they would find you different."
"Thank you for reminding me," sarkastikong sagot ko. "Wala ka na bang ibang sasabihin? Aalis na'ko." Tumayo ako at lumabas.
Malamig at madilim na, wala akong balak bumalik kaagad sa dormitoryo. I want to wash off my head of all the sadness eating me inside. People say, we become what we choose to be, we feel what we want to feel. Gusto kong maging masaya pero hindi ko mapigilan ang mag-isip. The turndown of not having any friend. Umupo ako sa tabi ng isang puno at sinandal ang likod ko rito. I don't want to be those depress teenagers who starts scribbling poems to every paper they can get to. Ayaw ko pero 'yun ang gusto kong gawin. Huminga ako nang malalim at tumayo para maglakad ulit. Nang may biglang nalaglag sa harap ko, muntik-muntikan lang akong atakihin sa puso. Sisigaw sana ako kung hindi lang napatakip ang kamay ng lalaking nalaglag sa bibig ko. Nagsimula akong magpumiglas ngunit walang akong magawa sa lakas nito.
"Nasa'n na kaya ang gagong 'yun? letse pag nakita kita patay ka sa'min!" Sigaw ng isang lalaki. Galit 'to, halatang may kasalanang nagawa ang lalaking nasa bisig ko.
"Sorry," bulong nito sa tenga ko na nagbigay ng kakaibang pakiramdam. Nang mawala ang mga yabag ng lalaking humahanap sa kaniya, bumitaw ang hawak nito sa akin at nagtagpo ang mga mata namin.
Napahinto ako, tumama ang ilaw ng buwan sa mukha ng lalaki. Namilog ang mga mata ko, hindi ako makapaniwalang nandito siya. Siguro tama nga 'yong kasabihang, maliit ang mundo. "Pa'no...?" Mahina kong bulong.
*Ahh!* Napaluhod ako sa damuhan, napaalalay ang lalaki sa akin; bakas ang pagaalala sa mukha niya. Napahawak ako sa dibdib ko nang bigla nalang akong hindi makahinga, may maling nangyayari. Sobrang bilis ng pagtibok ng puso ko. Masakit, sobrang sakit, pero...masaya ako sa nararamdaman ko. Isang mabangong amoy ang pumasok sa ilong ko. Almost intoxicating me, drowning me with its sweetness, drugging my senses to numbness. Hindi ko alam kung gaano na kami katagal nagtitigan, walang gustong magpatalo sa amin. All of a sudden, all I want to do is kiss his red lips, taste him. I crave for him. What the heck is happening to me? I can't be feeling this way towards him, especially not with the likes of his.
Inipon ko lahat ng lakas ng loob na makakaya ko para maitulak siya palayo sa akin, hapong-hapo ako na para bang pagod ako sa matagal na pagtakbo, when I'm only staring at him.
"Stop it. Get awa-" napatigil ako at tuluyang bumagsak. "Ahh!" Malakas akong napasigaw na bumasag sa katahimikan ng gabi. Kailangan ko siya, ang hawak niya! Pilit nagsisigaw ang kalooban ko para hablutin siyang muli. May hindi mawaring pakiramdam sa loob ng katawan ko, may mga hindi makitang karayom na tumutusok sa bawat sulok nito.
May bumagsak sa tabi ko at ang hawak na pinasasabikan ng kalamanan ko ay humawak sa mga balikat ko. "Anong nangyayari sa'yo? Hey Miss! Hey-" Napatigil siya o baka dahil dumilim na ang lahat at nawalan ako ng malay. Sino ba talaga siya at nawala ang sakit ng hawakan niya ako. Bakit may sayang dulot ang haplos niya?
......
"Kamusta ka na?" Tanong ng lalaki na una kong nakita pagbukas ko ng mata. Ang lalaking patuloy na tumatakbo at gumugulo sa isipan ko.
"Where am I?" Sabi ko imbis na sagutin siya. Lumingon ako sa paligid, nasa clinic 'ata ako ng skul. Marahil ay dinala niya ako rito nang mawalan ako ng malay. Bumaling ang mata ko pabalik sa lalaki at nangyayari na naman, para bang may pising humihila sa mga kalamnan ko't gustung-gusto ko siyang haplusin. The heck! *Ugh.*
Napansin niya 'ata ang reaks'yon ng mukha ko, itinaas niya ang kanang kamay na parang hahawakan ako kaya lang bigla siyang huminto, "Are you a vampire?"
Namilog ang mga mata ko sa sinabi ng lalaki. Pati rin ba siya, nararamdaman ang nararamdaman ko? Kung oo; maaring parehas kami nang naiisip sa mga nangyayari sa amin. Kaya lang ang problema'y napakaimposible nitong mangyari, not in a million years. It's totally unheard of.
Hindi ko magawang ibukas ang bibig ko at sagutin siya. Dapat nasagot na ng k'wintas na ibinigay ng misteryosong Prinsipal ang tanong niya. Ang sabi ng lalaking 'yun tutulungan ako nito.
"Gising na pala kayo," sabi ni Anna, pumasok ito sa loob ng kurtinang nakapagpapahiwalay sa amin sa labas. Tumingin ako sa bampira, pati pala siya nahimatay?
"Nahimatay ka rin?" Tanong ko at isang maliit na tango ang isinagot nito sa akin.
"Ipinapatawag kayo ng prinsipal."
"Ano ba'ng meron?" Napataas ang boses ng lalaki sa pagtatanong, medyo nagulat si Anna dahil dito pero gayun pa rin hindi nasagot ang tanong.
"Siya nalang ang kausapin n'yo."
Tahimik akong tumayo at naglakad kasunod nila Anna at ng bampira habang mariing nakatitig sa mga likod ng lalaki. Parang may sariling utak ang mga kamay ko at nagpupumiglas ang mga ito sa pagkakapasok sa bulsa ng palda ko para hablutin ang lalaking na kanina ko pa tinutunaw ng tingin.
"I don't know your name yet." Napatingin ako sa mukha niya at natigilan - sa tuwing magtatagpo ba ang mga mata namin magkakaganito ako? I'm not suppose to be like this. I'm loosing my composure.
*No!* 'Yung boses sa utak ko pilit akong sinisigawan dahil sa pagpipigil ko sarili na abutin siya. Umiling nalang ako at ngumiti, "Celes...I mean Adrianna, Yanna nalang for short. How 'bout you?" Muntikan ko lang masabi ang totoong pangalan ko. I'm going crazy being a puddle in his eyes. *Dammit.*
"Franko," sabi niya, 'di ko namalayang nasa harap na pala kami ng main building, paakyat na sa hagdan papasok ng pintuan. It's as if I'm having a relapse.
*Get a grip would you Celestine!?* Muli akong napailing habang papalapit na sa opisina.
"Maupo kayo." Senyas ng prinsipal gamit ang kamay pagkasarado ni Anna sa pintuan ng opisina.
"Anong nararamdaman n'yo?" Tanong sa aming dalawa ni Franco. Tinaas ko lang ang balikat ko, hindi ko na kasi *kering* magpakataray pa. Wala akong lakas na parang may humihigop dito palabas ng katawan ko.
"I'm feeling weird. I know she's not a vampire, or is she? Kasi matagal ko nang gustong tikman ang dugo n'ya...not that I would...but, I think she's-" Hindi niya magawang maituloy ang sinasabi, siguro dahil pagkalumabas sa bibig niya kung ano man 'yun maging totoo na talaga. Katulad nalang nang tumatakbo sa sariling isipan ko.
"She's your, how do you call them? Right, *significant* at ikaw naman ang kan-"
"That can't be!" Bigla nalang lumabas ang mga salita sa bibig ko nang walang paalam.
"Why?" Tanong ni Franko kasabay nang pagtanong ng prinsipal muli ng tungkol sa nararamdaman ko.
Huminga ako nang malalim at tuminging pabalik kay Franco, hinayaan ko ang mga kamay kong gawin ang kanina pa nilang gustong gawin; dahan-dahan kong kinuha ang mga kamay ni Franco. Nakaramdam ako ng 'di-mawaring kasiyahan, sa init na dala ng mga ito. Unang beses kong naramdamang kompleto ako, na sa wakas may tatanggap na sa kung ano ba ako.
"Lobo." Mahina kong sabi rito.
......
Author's Note: Thanks for reading. And continued support. Labyu guyts.
If you like this story ito po Yung link sa previous chapter:https://read.cash/@baoxian23/anomaly-part-3-ang-eskwelahan-ng-san-joaquin-2a0bf481
Interview
"Tell me something about yourself."
The question hangs in the air like a veil of heavy mist. *Tell me something about yourself*, the most redundant question of all time. Also the most basic but honestly the hardest one. *Who am I really?* Besides the information provided in the two paged resume, what are the things that make me, me? Do people truly know themselves, in and out? I highly doubt it. The question should be replaced for the matter; *what makes you, you?*
"Mr. Tuazon, do I have to repeat the question? Are you with us? Tell me something about yourself."
Mr. Tuazon, that is me, right. I recall all the information I practiced the week before, "Sorry, yes, I am here. So, I'm Andrew Tuazon. You can call me Drew, I'm twenty-one freshly out of college. And I'm currently seeking a job that would fit my skills..." The words slip out of my tongue effortlessly. I couldn't count with my fingers the times I've said the same line. How many interviews, I have been to.
"Is that all, anything else you want to add?"
My right eye twitches for a few seconds. I haven't noticed that I had finished talking. Half of my brain was out of focus thinking how absurd it was. The whole point of an interview. You wouldn't know someone just by asking few questions. The character of a person cannot be seen by words but by actions.
But because I am living in this era, I had no choice.
I clasp both of my hands and straighten my back. "No. That's all," I answer with a smile, telling her how confident I am of myself.
"Okay," the interviewer answers ticking a mark on my resume. "Now, how would you handle stress?"
I internally groan, these kinds of generic questions were the most boring question of all. They were asked in every interview. Anyone can Google and see the best answer to give, yet they keep asking it. Yet I wouldn't dare them to ask me about my experiences. I don't know anything about the world yet. I am a seedling only about to sprout.
"Wait for our call, we will contact you if you're going to proceed to the next interview."
I still smile though I know the meaning of those lines.
"Okay. I will wait for the call." I stand and offer my hand to shake. I walk outside and inhale the scent of freedom. Tomorrow, I will have another interview. A stranger I have never met before will decide my fate. It doesn't sound fair to me, but who am I to decide about such things?
Author's Notes: Have you ever experienced such things too? Have you ever thought that way too?
Thank you @melsibelsie for the sponsorshippp! It means a lot to meeeeet thank youuu pooo
Anomaly (Part 3- Ang Eskwelahan ng San Joaquin)
*"Bakit po hindi ako p'wedeng lumabas? Yaya gusto ko po maglaro sa labas. Please. Kahit ten minutes lang?" Pagmamakaawa ko sa yaya ko.*
*"Nako Ten-ten ay 'di poydi gid kasi magagalit ang tatay nimo sa'kin, dito nalang tay'o maglaro? Sige na?" Tinulak ko ang yaya ko tapos tumakbo ako palabas ng kuwarto, sumuot ako sa gilid ng hagdan. Doon sa 'di nakikita ng mga tao. Sinilip ko sila habang masayang nagsasayawan sa ilalim ng mga kumikinang na ilaw.*
*Gustung-gusto kong bumaba kaya lang magagalit sa akin ang Daddy ko, baka paluin na naman niya ko. Nakuntento nalang ako sa pagtingin; sa mga kapatid kong masayang nakikipaglaro sa ibang mga bata.*
*"Anong ginagawa mo r'yan?"*
*"Ahh!" Nagulat ako, may isang batang lalaki ang kumulbit sa likod ko. "Sino ka? Bawal ka rito sa 'taas!" Mahina kong sigaw sa kaniya.*
*"E...kaw nga nandito tapos ako bawal!? Halika laro tayo!"*
*Pagkasabing pagkasabi niya ng mga salitang 'yon may dumating na anino at bigla akong napatayo sa pagkaka-upo ko.*
*"Daddy?"*
"Miss...miss...'oy, miss?" Pangungulit sa akin ng katabi kong lalaki na pumutol sa panaginip ko. I'm not in the mood to play childish games and it's not in my today's agenda to flirt. I'm in a freaking plane for goodness sake. Ginising ako ng alas tres ng umaga para lang bum'yahe, pagod ako at gusto kong magpahinga. So I got a valid reason to be bitchy, not that he cares.
Kahit sampung minuto ko na siyang 'di pinapansin, walang humpay pa rin ito sa pangungulit at pangangalabit sa balikat ko. Hindi ko na kinaya at binukas ko ang mga mata ko, hinubad ang ear phones kong hindi tumutunog at humarap ako sa kaniya.
"Ano bang problema mo?" Tanong ko ritong nakataas ang kanang kilay. Tumuro siya sa unipormeng suot-suot. Oh gawd, just great.
"Sa *San Jaoquin* ka rin ba mag-aaral?" Tumango ako para sumagot. Halata namang parehas kami ng papasukan dahil sa emblem na nasa mga suot namin. Tiningnan ko siya mula paa, pataas sa apat niyang mga mata. Malamang hindi ko siya kalahi at lalung hindi rin siya isang bampira.
"Ano ka? Ibig kong sabihin ang anong lahi ka kasama?" Tanong ko, dahil hindi ko siya mabasa. Isa lang ang ibig sabihin nito...
"Tao," simple niyang sagot, tama nga ako.
"Okay," sagot ko. Matapos ay bumalik ako sa dati kong posisyon at kinabit ko muli ang mga ear phones ko.
"E...ikaw ano ka? Lahi?" Pero hindi siya natigilan sa patuloy na pagtatanong.
"Soon you'll know. Now let me sleep." Pumikit ako at natulog. Wala na akong salita pang narinig sa katabi ko, marahil napagod na rin ito; sa wakas.
"Hey. Miss!" Nagising ako sa pagyuyugyog ng katabi ko.
"Could you please stop doing that? Wala ka ba talagang maganda magawa!?" Medyo napataas ang boses ko at nakita kong namula ang lalaki.
"So-sorry...bababa na kasi tayo?" Napalingon ako sa paligid at tama nga ito, unti-unti nang nauubos ang mga pasahero sa maliit na eroplano.
Bumaba ako habang nakabuntot sa akin ang lalaki. Hanggang sa loob ng *airport* ay nakasunod ito. Sa tuwing hihinto ako, humihinto rin ito at lumiliko sa tuwing liliko ako.
Tumigil ako sa paglalakad, "Hindi mo ba talaga ako tatantanan?" Sabi ko nang hindi humaharap.
"Pa-parehas naman tayo ng pupuntahan 'di ba?" Medyo nangangatal at mahinang sabi nito. Humugot ako nang malalim na hininga at kinalma ang sarili, tama nga naman siya. I shouldn't be channeling him all my frustrations towards my parents.
Humarap ako sa kaniya, "Pasens'ya ka na. It's just been a bad day."
"I know, halata naman," sagot niya.
"By the way, what's your name?"
"Samuel...Samuel Perez."
"Hi, Sam. Nice name," sabi ko, matapos ay iniabot ko rito ang kamay. Kinuha naman niya ito at nakangiting nakipag-kamay.
"How about yours?"
"Ahh...C-"
"Adrianna! Samuel!" Bago pa ako makasagot, may boses na kumuha ng atensiyon namin ni Sam. Napalingon kami sa pinanggagalingan nito. Isang babaeng naka-itim, puro itim- mula ulo hanggang paa, daig pa nito ang pupunta ng lamay- ang may hawak-hawak ng karatula na may pangalan naming dalawa ni Sam. At kagaya nang inaasahan, hindi ko totoong pangalan ang gagamitin ko.
"So it's Adrianna?" Tanong nito habang papalapit kami papunta sa babae.
"Yanna nalang," sabi ko dito sabay ngiti. I hoped that it would be different this time, but then again I won't be hoping if I didn't know that it is not at the very beginning. Kahit anong gawin ko, mas mahalaga talaga ang reputasiyon nila kaysa sa kasayahan ko.
"Samuel Perez? Adrianna Nicole Carlos?" And they have the decency to retain my second name. Tumango ako sabay si Sam naman nakangiting sumagot ng *'oo'.*
"Good, I'm Anna Maria Suarez and I'm going to be your guide for the day. Let us go?" Matapos ay inihatid kami ni Anna sa isang sasakyan at nagsimula siyang magk'wento nang tungkol sa esk'welahan. Hindi ko 'to pinakinggan mas nagpo-focus kasi 'ko sa mga nakikita ko sa labas ng bintana, habang tumatakbo ang sasakyan. Ang iba't ibang uri ng tao o nilalang kung ano pa man sila sa daan, kung para lang naman sa akin dalawa lang talaga sila: 'yung nagmamadali at 'yung hindi, 'yung may tiyak na patutunguhan at 'yung wala.
Huminto ang sasakyan namin nang hindi ko namamalayan. *'Oo'* nalang ang naisagot ko sa tanong ni Anna, na hindi ko naman talaga narinig. Ibinaba ang bintana ng sasakyan at isang guwardya ang bumati sa amin. Para sa seguridad, hiningan kami ng dugo; malamang tungkol dito ang tanong sa akin kanina. Isang maliit na karayom ang tumusok sa daliri ko mula sa isang ala-*ballpen* na gamit sa kamay ni Anna. Tumulo ang dugo ko at panandalian akong natakot na baka iba ang mabasa ng aparatong nasa harapan ko, pero makaraan ang ilang segundo napalitan ang kaba ko ng ngiti. They've really given this damn thing a great deal of time.
Sumarado muli ang bintana at nagpatuloy ang paggalaw ng sasakyan, sa loob nang matatayog na pader. Isang mundong tago sa kaguluhan ng labas. If I didn't know, he only wants me out of his life.
Tuluyan kaming huminto sa harap nang malaking gusali, lumabas kami ng sasakyan at humarap sa'min si Anna. "Ito ang main building ng campus, lahat ng concern n'yo anything about the school ay dito pinaparating. Dito rin tumutuloy ang lahat ng professors at ilang delegates kaya kung may kailangan kayo, anytime welcome kayo dito. With the valid reasons, of course."
Nagpatuloy ang pagkuk'wento ni Anna habang naglilibot kami sa paligid ng campus. Which is really tiring and a waste of time; the place is like an entire town of Laguna multiplied by three. I am an idiot to wear a two inches stilettos. Sa wakas, sa pinakahaba-haba nang nilakad namin, huminto kami sa harap ng dormitoryo na kung saan din basta-basta nalang iniwan ang mga maleta namin ni Sam.
Unang beses kong makakita ng mga estud'yante, mas mukha pang abandonadong baryo ang esk'welahan kaysa sa isang high end boarding school.
"Though magkadikit ang dormitory ng mga babae sa lalaki, hindi ibig sabihin nito na p'wede na kayong maglabas 'masok sa kaniya-kaniyang dormitory. It's strictly against the rules at bawat paglabag ay may karampatang kaparusahan. Malalaman ninyo lahat ng policies and regulations sa handbook na nasa mga k'warto ninyo na kasama rin ang mga schedules for all your classes. Here are the keys with your room numbers. Magpahinga na kayo at maaga pa ang mga klase ninyo bukas." Matapos umalis na si Anna at ako naman walang atubiling pumaok sa pintuang nasa harap ko na may simbulo nang babae. Hindi ko na pinansin ang pangungulit muli ni Sam. I'm tired and I don't have time for nonsense.
"Bag?" Tanong sa akin ng matandang babaeng nakapamewang na bumungad sa harap ko pagbukas ng pinto.
"What?" Pabalik kong tanong habang bahagyang ibinaba ang shades sa mga mata ko.
"Open your bags, I'm your land lady at bago ka pumunta ng k'warto mo kailangan muna ng inspection." Mataray na sabi nang matandang babae na ngayon ay nakataas na ang kanang kilay at matalas akong tiningnan mula ulo hanggang paa. It gives me chills, as if I'm put under a freaking microscope.
"Fine." Lumuhod ako para buksan ang dalawa kong maleta pati ang *gym bag* kong nakasabit sa balikat.
Lumuhod din ang babae sa harap ng mga gamit ko. Sumenyas ang kamay nito na lumayo ako at hindi na lamang ako nanlaban at hinayaan na lang 'to. "Bawal 'to...ito pa...isa pa 'to...at ito...bawal din 'to!" Walang humapay siya sa pagsabi habang kinukuha ang lahat ng mga *gadget* ko: cellphone, ipod, ipad, laptop pati ang nook ko. "Akin na, hand it over," dagdag nito, matapos maubos ang lahat nang debaterya at dekuryente sa mga gamit ko.
"Kinuha mo na nga lahat, ano pa ba'ng gusto mo?" Pagmamaang ko rito habang bawat segundo bumibigat ang bulsa ng palda ko. The old hog snarls at me then with a flick of her hand, the cellphone in my pocket fly to her direction, leaving my mouth hanging open. *Pesteng mga lamang lupa o!*
"First day demerit agad? You may now go." Sabi nito sabay abot nang maliit na papel na may nakasulat na cleaning duty. Just effing great! Huminga ako nang malalim at hindi pinansin ang iilan-ilang matang nakatitig sa akin. Umakyat ako ng hagdan at binuksan ang pintong may numerong *23,* kagaya nang nakakabit sa susi.
Pagkapasok ko, halatang may gumagamit na sa kuwarto. Hindi lang dahil sa dalawang kama kun'di dahil din sa mga nakakalat na damit sa sahig. *Ugh.* I can't stand clutter. Hindi ko makuwang mag-ayos kahit pa gustung-gusto ng utak ko, masyado akong pagod kaya naman sumalampak agad ako sa asul na kama. Asul kagaya ng mga mata niya. Something is really messing up my brain, why am I thinking of him? 'Yung mga matang niyang parang sumisilip sa ikalaliman ng kaluluwa mo. I wonder what is with him, bakit hindi ko siya magawang ialis sa utak ko. Malayo namang magkita kaming muli, kung mangyari man, siguro napakaliit na porsyento lang. But, there is no harm in wishing for the impossible. Malay mo naman.
Author's Notes: Thanks for reading. Hopeless romantic ako chaar.
If you like this story, here's the link to the previous one. https://read.cash/@baoxian23/anomaly-part-2-dalawang-pulang-mata-at-isang-masamang-balita-122a473a
Anomaly (Part 2- Dalawang Pulang Mata at Isang Masamang Balita)
"Ipasok na 'yan!" Sigaw ng pulis sa kasama nito. At kagaya nang sinabi niya, itinulak ako papasok sa madilim at mabahong selda kahit nagpupumiglas pa 'ko rito. The fuck right? Lalo lang tuloy sumasakit ang ulo ko.
Muntik-muntikan lang rin akong sumalampak sa maruming sahig; kung 'di lang ako nauliratan sa pangyayari, malamang may malaking pasa na ako sa pisngi. To date it, it's definitely the worst day of my life!
*Ugh.* 'Di ko kinakaya 'yung hangin sa loob ng selda. Magkahalong amoy ng alak, pawis, ihi at kung ano man ang bumungad sa ilong ko at 'di ko napigilan ang pagsuka. Nailabas ko yata ang lahat ng laman ng tiyan ko, na ngayon ay nakakalat na sa sahig. *Shit.* Won't this day be over yet? Pinunasan ko ang bibig ko at nang matapos, tumayo ako at galit na inalog ang rehas. Ano ba'ng ginawa kong kasalanan? Bakit nila ako hinuli?
"'Oy! mga gago ba kayo? Sino ba kayo sa akala n'yo para tratuhin ako nang gan'to? Ha!" galit kong sigaw ngunit walang pumansin sa paghi-hysteria ko, kaya naman sapilitan akong nanahimik pasalampak muli sa sahig.
*"Letse,"* bulong ko sarili. Wala akong matandaan sa mga nangyari bago ako mapunta sa kamay ng mga pulis at kung ano ba'ng nagawa ko. Kagaya lang nang dati; ang huli kong naaalala ay ang malakas na buga ng tunog sa *club* na pinuntahan ko. Itinulak ko ang katawan ko patalikod upang sumandal sa pader. Pakiramdam ko sasabog ang ulo ko sa sobrang sakit; *hangover* na naman*. Tsk.* Mukhang naparami ang inom ko. Ang mali lang, pakiramdam ko may dapat akong matandaan.
*"Aray!*" sigaw ng pader. *Shit*.Teka 'di naman nagsasalita ang pader, 'di ba? Pero sa panahon ngayon...Lumingon ako sa pinanggalingan ng boses. Hindi ko maaninag sa dilim ang itsura niya pero dahil sa dating ng boses, malamang lalaki ito.
"Shit, I'm sorry," mahina kong sambit dito. Napabuntong hininga ako at umurong sa bakanteng puwesto sa tabing pader. Isinandal ko ang ulo ko sa semento at nag-isip. May klase pa ako bukas, hindi ako puwedeng mag-pagabi sa selda. "*Letse talaga, o!* Ba't ba kasi wala akong maalala?"
"Iinom-inom ka tapos itatanong mo 'yan sa sarili mo? *Tsk. Tsk.* Ang masama kasi sa inyong mga babae feeling n'yo laging may darating na prinsipeng magliligtas sa inyo kapag napapahamak kayo," saad ng lalaki sa tabi ko.
Napatanggal ang kamay sa mukha ko at napalingon ako dito. "May problema ka ba?" mahina kong tanong sa kaniya. Sino ba siya para pangaralan ako? Wala siyang alam sa buhay ko.
"E...ikaw naman kasi dapat hindi ka umiinom nang lagpas sa kaya ng sistema mo. At kung maaari lang lumayo-layo ka nang kaunti, hindi ko kinakaya ang amoy mo," sambit pa nito.
'Di ko na rin kinaya pa ang sarili ko, amoy suka nga ako pero may mas maganda namang paraan para sabihin 'yun 'di ba? Nagalit ako at napasigaw. "Sino ka ba sa tingin mo? At anong problema mo sa amoy ko? Kung ayaw mo sa naamoy mo, ikaw ang lumayo," mariin kong saad.
"Hindi naman sa mabaho ka, miss. Kung may mabaho man dito e, 'yung selda 'yun at 'di ikaw. Pero kasi baka...hindi ako makapagpigil kaya maaari lang..." napahinto siya at humarap sa akin. Then I see them, the red glinting eyes, looking straight at me as if he wants to devour me, like I'm the only food left on earth.
*Bampira,* ang bulong ko sa sarili.
Napabalikwas ako at mabilis na umusog ng puwesto. Ano ba ang iniisip ng mga pulis at isinama ako sa isang bampira? Sa isang lalaki? Kung alam lang niya kung ano talaga ako.
Isang malakas na tawa ang umalingawngaw sa selda, "Don't worry, diet ako," pabirong sabi niya.
Siguradong naririnig nito ang bumibilis na tibok ng puso kong takot na takot. Alam ko namang hindi niya ako maaaring saktan dahil sa bagong kasunduang isinabatas, pero kasi...may kakaiba sa kaniya. I just can't put a name on it but it's weird. Isina-walang bahala ko na lamang ang ideya at nanahimik.
"*Kayong dalawa maaari na kayong lumabas!*" sigaw ng isang pulis matapos ang tatlong oras kong paghihintay. Agad-agad akong tumayo upang makalabas pero para akong natalisod sa hindi nakikitang bato, marahil dahil sa matagal na pagkaka-upo. Sakto naman ang pagsalo sa akin ng isang matipunong katawan, napabalikwas ako at mabilis na tulak sa bampira para makalabas na ako. He is messing something inside me.
"Kamusta?" Bati ni mang Jener, ang *butler* ng pamilya ko.
"I'm fine," saad ko, matapos ay binigyan ito nang matipid na ngiti.
"Sa susunod ijah, magdadala ka ng ID, ang pagkakakilanlan mo. Nasa batas ito. Isa pa ang mga menorde edad ay pinagbabawal sa mga club...iba na ang panahon ngayon. Magiingat ka at sa uli-uli ay gamitin ang utak." Ang pangaral ng hepe bago ako tuluyang lumabas ng estasyon.
Irap ang isinagot ko rito at bumaling naman siya sa kasama ko; sa lalaking bampira. Napatingin ako rito at napanga-nga ako sa nakita ko. Alam ko, lahat ng bampira ay sadyang biniyayaan ng 'di masukat na kagandahan. Pero may kakaiba talaga sa isang ito, hindi pa 'ko kailan man nabighani sa kagaya niya. May parang bato balaning humihila sa mga mata ko na ayaw ialis ang paningin ko sa...sa kabuuan niya. As in, he's like a freaking greek god or something! Gusto kong haplusin ang bawat kurba ng kaniyang mukha: mula sa matulis niyang ilong, prominenteng baba at ang mapupulang labi. I swallow a lump on my throat and then...he look straight at me, with the color of the sea and not red.
"Manong Jener tara na ho," bigla kong sambit, putol ng titigan sa lalaki.
"Malamig ho ma'am baka magkasakit kayo," paalala ng matandang sa akin, isang *jacket* ang ipinatong niya sa balikat ko bago kami tuluyang lumabas sa kadiliman ng gabi. Pumasok ako sa sasakyan at tuluyan naming nilisan ang prisinto, pero, patuloy ang paglalaro sa isipan ko ng bampirang 'yon.
Humugot ako nang malalim na hininga at napatingin sa bintana ng sasakyan. Sa mundong aking kinagagalawan na minsan ay nakakasakal, lalo na kung wala kang kalayaan. I wish most of the time I wasn't born in my family.
"May nakakilala ho ba sa inyo?" Ang tanong ni mang Jener na pumutol sa pagmumumuni-muni ko.
"I'm sorry but wala kasi akong maalala-" napatigil ako. "Alam na po ba 'to nila Mama at Papa?" Ang pahabol kong tanong. Hindi kaagad nakasagot ang matanda, senyales na tama ang nasa isip ko.
"Senyorita, hindi po 'atang magandang sabihin 'yan sa mga magulang ninyo, malamang at magalit sila," paalala pa nito. Tumango na lamang ako para sabihing naiintindihan ko, para naman din kasing may magpapabago pa sa reyalidad ko.
Makaraan ang ilan pang saglit pumasok na kami sa isa sa pinakamayamang subdibisyon sa Maynila. Ang *Carmichael Estate*, isa sa pagmamay-ari ng aking pamilya. Dumiretso kami sa sentrong bahay sa subdibisyon at huminto ang sasakyan sa malaking kahoy na pintong may ukit ng limang simbolo ng bawat lahi, nagpapatunay na kaanib ang pamilya ko sa layunin ng gobyerno; isang mapayapang komunidad kasama ang limang lahi. Which in my opinion is really ironic.
Ipinagbukas ako ni mang Jener ng pintuan para makalabas ng sasakyan. "Salamat po," sabi ko rito, bago umakyat ng hagdan patungo sa pintuan ng bahay.
Akma ko pa lamang hahawakan ang pinto nang kusa itong bumukas na para bang may umihip na malakas na hangin dito.
"Celestine!" Nakatatakot na sigaw ng aking ama. Dali-dali akong pumasok sa loob ng bahay at hinarap ang galit na mga mukha ng mga magulang ko.
"Dad." Ang mahina kong sagot dito.
"Ilang ulit nalang ba natin gagawin ang eksenang ito? Celestine, malaki ka na para malamang mali ang mga ginagawa mo! Pa'no nalang kung may nakakilala sa'yo? Pagpep'yestahan tayo ng *media*! Headline: Nag-iisang anak na babae ni *Arthuro Carmichael* nahuling lasing sa isang pinagbabawal na club! To think you are a minor! God! Celestine! Grow some brain in that head of yours!" Galit nitong singhal.
Tumawa ako. Malakas at matinis na tawa. "Like they'll care! Malamang sawa na sila sa mukha ko...oh! No! Wala nga palang nakakaalam na may anak kayong babae!" Padabog kong inihakbang ang mga paa ko paalis ng sala pero napigilan ako. 'Di ako makagalawa. May pumipigil sa kilos ko na parang may humihila sa akin pababa at ilang saglit pa, napaluhod na 'ko nang tuluyan.
"Arturo, please stop it. Pagod ka, magpahinga ka na, ako na'ng bahala sa anak mo." Mahinahong sabi ng aking ina na biglang pumagitna sa aming mag-ama.
"Suit yourself, Elena!" Sabay talikod ng aking ama at akyat sa hagdan.
Kasabay nang pagkawala niya ang pagbalik ng kilos ko. Hinintay muna namin na mawala ang ingay ng yapak nito bago mag-umpisa sa pag-uusap.
"Mom. I'm sorry...I only wanted to have fun...I'm always cooped up in this house! Hindi ba p'wedeng kahit minsan, maging normal naman ako?"
*"Kailan mo rin ba matatanggap na hindi ka normal!? Hanggang anak kita hindi ka magiging normal, umaarte kang isang paslit. Tama ba 'yan Elena?"* Singit ng ama ko gamit ang isap niya para makipag-usap.
"Normal!? Oo! NORMAL ako! The only one in this house actually! I'm way passed my sixteenth birthday! Ikaw 'yung hindi tumatatanggap sa pagiging NORMAL KO!" Hindi ko napigilan at bigla nalang bumuhos ang mga luha sa mga mata ko.
*"Arturo!?"* Galit na pigil ng aking ina. Akma niya akong yayakapin pero nagtaas ako ng kamay.
Tuluyang nanahimik ang ama ko at hinayaan na lamang kami sa pag-uusap, gayun pa rin, alam kong pinakikinggan kami nito.
"Alam mo namang may reputasyon tayong pinanghahawakan 'di ba anak? Alam ko ring mahirap maging anak ng ama mo, pero wala na naman tayong magagawa sa bagay na iyon, 'di ba? Act as your age, be mindful and responsible. And on the other hand, your just a late bloomer. Malay mo sa susunod na full moon?"
"But mom..." Alam kong pinapalubag lamang niya ang loob ko, kaya lang hindi maalis sa isip kong ikinahihiya ako ng sarili kong pamilya. "Matutulog na po 'ko." Paalam ko rito para hindi na humaba pa ang usapan.
"Another thing...Celestine, anak. Your dad and I have made the decision to sent you to a...um...a boarding school." Napatigil ako at biglang napatingin sa mukha niya. It's not her idea, I can see the resistance in her eyes. The sadness of me going away. Her only daughter.
"Can I say anything to change that...decision? Wala ba talaga 'kong *say,* ma?"
"Anak..."
"Nah, it's okay. I know very well that it wasn't you. But, ma, keep in mind that it won't change anything. I won't magically grow a tail, the second I step in that school." Tumalikod ako at patuloy na naglakad hanggang makarating sa kuwarto ko.
Agad kong ibinagsak ang katawan ko sa kama at patuloy na umiyak hanggang kunin ako ng tulog at managinip. Sa tanging lugar na maaari akong maging masaya.
Author's Note: Am I trying hard? Ahahah.
If you like this story here's the link to the previous chapter:
https://read.cash/@baoxian23/anomaly-part-1-ang-bagong-mundo-fe012b9a
Anomaly (Part 1- Ang Bagong Mundo)
Eksaktong siyam na pu't walong taon na ang nakalipas nang malamang hindi lang tao ang nilalang sa ibabaw ng mundo. Nagkaroon nang malaking kaguluhan, isang giyera sa pagitan ng mga normal at 'di-normal ang sumiklab. Walang nagpatalo; ilang taong kadiliman, maraming buhay na nasawi at luhang umagos. Nagkaroon ng pagkakaniya-kaniya. Maraming bansa ang tumalikod at nagpikit mata.
Sa Pilipinas, isang kasunduan sa pagitan ng limang lahi ang nagpatapos ng lahat. Pitongpu't tatlong taon na nang tanggapin sila sa lipunan natin. Ang bampira, lobo, engkanto at mangkukulam. Nasa panglimang presidente na ang bagong bansa. Isang bagong gobyerno na naglalayong pagbuklurin ang limang lahi. Sa isang mapayapang lipunan kung saan masaya ang lahat. O, iyon ang gusto nilang ipakita sa mga tao. Maraming pagbabago ang nangyari, ngunit hindi lahat ay ayon dito. Nagtatago sa likod ng mala-bakal na batas, ang hindi matapos na krimen. Mga rebeldeng gusto ng sarili nilang mundo, isang mundong mapapa-ikot nila sa sariling kamay.
Para silang mga kabuteng bigla na lang tumutubo at hindi maubos-ubos. Kumikilos sa likod ng anino, walang nakakaalam kung paano sila aatake at kung saan. Mga taong naka-maskara, walang mga mukha.
......
Dalawang buwan na ang nakaraan matapos ang ika-labing anim kong kaarawan. Hanggang ngayon nag-aantay pa rin ako sa isang himala. Pero, gaano man katagal akong maghintay walang nangyayari. Siguro, mananatili na lang akong normal habang buhay. Sabi nga, makontento sa kung ano ang meron ka. Madaling sabihin, pero kapag nandoon ka na, kapag ikaw na mismo ang nakakaranas, mahirap itangging gusto mong isumpa kung sino mang may kasalanan ng mga nangyayari sa iyo. Mapapamura ka talaga. Mahirap maging normal kung hindi ka naman dapat normal.
Bumuntong hininga ako, inaabangang umalis ang kotse ng mga magulang ko. Alam kong hindi dapat ako tumatakas, pero nasasakal ako sa napaka-laking bahay. Parang may humihigop ng hangin sa paligid ko at hindi ako makahinga. Matapos kong marinig ang tunog nang nagsaradong *gate*, dali-dali akong lumabas ng kuwarto pababa ng hagdanan papunta sa salas hanggang makarating ako sa kusina, palabas sa likurang pintuan. Tumingin ako sa kaliwa't kanan para tiyaking walang tao. Matapos kong walang makita, dumiretso ako sa hardin at tumakbo hanggang makita ko ang malaking puno ng narra. Nagtago ako sa likod nito nang dumaan ang hardenero, makalagpas niya agad kong iniangat ang sarili ko sa mataas na bakod gamit ang mga sanga ng puno at tumalon sa kabilang parte. Bumagsak ako sa tumpok ng mga tuyong dahon. Agad akong tumayo at tumakbong muli.
Ilang minuto pa, may dumaang sasakyan. Itinaas ko ang mga kamay ko para kuhanin ang atensyon ng nagmamaneho nito. Tumigil ito at nakahinga ako nang maluwag. Bumukas pababa ang bintana.
"Ano ang kailangan mo ijah?" Tanong ng matandang lalaki sa loob ng sasakyan.
"P'wede po ba akong makisakay hanggang sa labasan lang. Binisita ko kasi 'yung kaibigan ko. Hindi ko naalalang nagbakasyon pala sila," pagsisinungaling ko.
"Sinong pamilya?" May pag-aalinlangan sa mukha ng lalaki.
"Ang mga Fontanilla. Pumunta sila ng Hawaii, sa pagkakaalala ko ho." Buti nalang at hindi ko sinasadyang narinig ang pag-uusap ng mga magulang ko kaninang umaga. Magaling rin naman ako sa larangang ito.
"Ah, Oo. Biglaan nga ang pag-alis nila."
Pumasok ako sa loob ng sasakyan at binigyan ng malaking ngiti ang lalaki. Suwerte at residente siya ng subdibisyon, hindi ako mag-aalalang makita ng mga guwardiya. Alam kong may mata ang ama ko sa kanila. Maganda na ang sigurado kaysa sa hindi at baka maudlot pa ang lakad ko. Matagal na rin ang huli kong labas at nakabalik ako noon nang walang nakakaalam at sana ngayon din.
"Salamat po," sabi ko pagbaba ng sasakyan, matapos ay isinarado ko ang pintuan at nagpatuloy sa paglalakad.
Madilim na at hindi kaaya-ayang maglakad mag-isa. Humalo ako sa mga tao. At, kumaliwa ako sa pamilyar na kanto, maraming taong nakapila sa mga lagusan. Tiningnan ko ang mga karatula sa pader: Alabang, Taguig, Cubao, Taft, at iba pa. Saan kaya ako pupunta? Bahala na. Pumasok ako sa pinakamaikli ang pila, hindi ko na binalak pang basahin ang karatula sa itaas nito. Mabilis ang biyahe, mga ilang segundo lang, malamang sa hindi kalayuan ang napuntahan ko.
Kakaunti ang ilaw sa daan kaya naman mahirap maaninag ang kalsadang dinaraanan ko. Makaraan ang ilang minutong paglalakad nakita ko ang kanina ko pa hinahanap; isang pinagbabawal na *night club.* Nagpatuloy ako sa direksyon nito, papasok na ako nang pigilan ako ng bantay. "ID," maikli nitong sabi, nakalahad ang kamay.
"*Genesis,"* mahina ko namang bulong sa kaniya. Tinuro sa akin ng isa sa mga kuya ko, kung gusto ko raw makapasok sa mga pinagbabawal na club, 'yon ang sabihin. Tsaka, wala akong balak magpakita ng pagkakakilanlan dito. Tumango lang ang bantay at pinapasok ako.
Bumungad sa akin ang malakas na tunog at ang karaniwang amoy ng club: alak, pawis, ihi at isang nakakaadik na simoy. Dumiretso ako sa gitna, hinahawi ang mga nagsasayawang katawan. Isiniksik ang sarili sa mga ito. Nakisabay ako sa tugtog, nakapikit na sumayaw. Pakiramdam ko malaya ako, dito sa mundong nakatago sa lahat. Walang pakialam ang sino man sa kung ano pa ako, hindi katulad ng pamilya ko. Kaliwa. Kanan. Nagpatuloy ang paggalaw ng katawan ko.
Nang mapagod, pumunta ako sa *bar* para kumuha ng maiinom. "Isang dark water, number two." Umupo ako sa tapat mismo ng *bartender*.
"Fairy drink? Diwata?" Tanong nito habang ginagawa ang inumin ko.
Umiling ako, "Hmm...do I look like a winged creature? Nah. I am not." Inabot ko sa lalaki ang baso at inubos ito sa isang lagukan.
"You look like one. A beauty." Ngumiti ako sa kaniya.
" Ikaw? No...let me guess. You're a *shifter.* "
"Pa'no mo nalaman? I'm masking."
"I saw your tail. Horse?" Nagpakawala ako nang isang mahinang tawa. "Biro lang. Give me one more of this. Make that two." Tumuro ako sa baso ko.
"On the house," sabi niya, inilapag niya ang baso ko sa lamesa at pumunta na ito sa ibang pang kostumer na unti-unti nang dumarami.
Matapos ang ika-anim kong baso, pagewang-gewang akong tumayo para pumunta sa banyo. Mahaba ang pila kaya lumiko ako sa kabilang gawi at lumabas sa likurang pintuan ng lugar. Lumabas ako sa isang madilim na eskinita. Napaluhod ako sa maruming sahig dahil sa kalasingan. Dahan-dahan akong tumayo. Bakit ba ako lumabas? Lasing na nga talaga ako. Sumasakit lang ang ulo ko. Dapat na akong umuwi.
*Uhmp.*
"Sorry! Hi-hindi ko sinasadya!" Inilahad ko ang kamay ko sa lalaking nabunggo ko. Kinuha naman niya ito at marahang tumayo.
"You shouldn't be here." Mala-pusa ang mga mata niya. Dalawang bilog na dilaw na kumikinang sa dilim. Engkanto.
"Yea, I know. Banyo talaga ang punta ko. Mahaba kasi 'yung pila, kaya lang...lasing na 'ata ako. Sorry I'm babbling." Bumaling ako sa kanan at muntik nang matumba, buti na lang at naalalayan ako ng lalaki. "Thanks, I got to go."
Nag-akma akong umalis pero hindi ko nagawa. Hindi pa inaalis ng lalaki ang kamay niya sa braso ko. Humihigpit ito habang tumatagal. Sumasakit.
"What are you?" Tanong nito.
"Ano ba nasasaktan ako...let me go!" Pilit kong inaagaw ang kamay ko pero mas malakas siya sa akin.Wala akong magawa, lalo lang akong nasasaktan habang nagpupumiglas ako. "What do you want from me!?"
"Tell me...what are you?" Pag-ulit nito. Hindi ako umimik. Bakit ba niya pinipilit itanong sa akin ang bagay na iyon? Ano ba ang pakialam niya kung ano ako. "You are an *anomaly.*"
"What?" Sa wakas pinakawalan na ng lalaki ang kamay ko. "Anong sabi mo? I am a what!?" Hindi sumagot ang lalaki sa tanong ko. Ano ba ang tinawag niya sa akin? "Hey, wait up!" Pigil ko rito nang tumalikod siya sa akin.
"Hindi ka dapat pumupunta sa ganitong lugar, delikado. Lalo na sa mga kagaya mo. Umuwi ka na." Mariin itong tumingin sa mga mata ko.
"Ano ba ang sinasabi mo? Madami naman ang kagaya ko rito. Kasama na 'yung bouncer sa labas."
"Hindi mo alam?"
"Ang alin?" Hindi ako nakaramdam ng takot mula sa lalaki, mas lamang ang pagtataka ko-- ang kagustuhan kong humingi ng kasagutan sa ilang tanong. Ano ang ibig sabihin niyang hindi ko alam? Ang alin?
"It's you..." Hinawi niya ang buhok ko at pinagmasdan ang maliit na balat ko sa likod ng tainga.
"Stop that!" Marahan kong hinampas pababa ang kamay nito.
"Oh my god. I can't believe I found you! Of all the places! It is really you..."
"Hindi lang 'ata ako ang lasing. Pati ikaw! This is bulls! I need to go home." Hinawakan ko ang bukasan ng pintuan para pumasok pabalik sa loob ng club.
"Pulis! PULIS!" Sigaw ng mga tao sa loob ng *bar.*
"Raid 'to ilabas lahat ng I.D.!" Narinig kong isinigaw mula sa loob, malamang isang pulis. Kailangan ko na talagang umalis. Hindi ako puwedeng magpahuli, tiyak na malalagutan ako sa mga magulang ko. Walang humpay na sermon ang abot ko nito.
"Hey." Tumalikod ako. Kumonekta ang hintuturo ng lalaki sa noo ko. May binulong itong mga salitang hindi ko maintindihan. "I will find you. But for now, you need to forget. Pumasok ka na sa loob, mas magandang sumama ka sa mga pulis. Delikadong parte 'to ng Maynila. Naiintindihan mo ba 'ko?" Wala ako sa sariling tumango sa tanong niya. May parang ulap na bumalot sa utak ko at hindi ko maintindihan ang mga kinikilos ko. "Lumapit ka sa mga pulis. Sabihin mong wala kang ID and that you are underage. Nakuha mo ba?" Tumango akong muli. "Then, go now. Be careful. In time I will see you again."
Tahimik akong pumasok pabalik sa loob ng club. Nakatigil ang lahat habang nag-iikot ang mga pulis. Lumapit ako sa isa sa pinakamalapit. "Wala po akong ID at underage ako," sabi ko sa pulis, kagaya ng utos ng...
Sumasakit ang ulo ko.
"Okay sumama ka sa amin." Hinila ako palabas ng pulis sa club papunta sa sasakyan nito. Nablangko ang utak ko. Anong ginagawa ko rito.
"Hoy! Sa'n ninyo ako dadalhin!?" Nagpupumiglas ako sa pagkakahawak ng pulis. "Hoy, ano ba!?"
"Hindi dapat umiinom ang mga bata, ngayon manahimik ka kung ayaw mong patulugin kita." Sinamaan ko ng tingin ang lalaki pero kusa na akong pumasok sa loob ng sasakyan.
Author's Notes: A take on a Filipino Fantasy yet again. I'm a finish this story I promise. I got the plot in my head. Hahaha... I'm supposed to write another chapter of Lipstick Stain but it makes my head hurt so ito muna. Yeahhhh another plot lol
First Timer
**Y**ou always remember the first time. That's what they say about sex, right? It would always be your reference till your last. It sets how high your bar of expectations would be. And that notion made me realize how it so much relates to killing a person. Take me as an example, I would never forget the feeling of taking someone's last breath; how they convulsed under my grip as life slowly drags away. The somehow euphoric feeling that comes with it. But even now, with all the nightmares forever etched in my brain. I'm still in denial, there would always be a part of my being that would never accept the reality of me becoming a *murderer.*
I groaned in frustration; I had been trying the hardest to fall asleep but it wouldn't grace me.
I tucked away my hands behind my head as I fixed myself in the springy mattress, trying hard not to make unnecessary noises and wake up the other occupants of the small room. It was hard though. Sighing, I resorted to at looking the spider webs that elaborately adorned one corner of the cell. I felt oblivious, making plans on how to remove each of them. Growing frustrated with too much thinking, I closed my eyes. It was gritty and papery behind the lids. A reminder that sleep was close to scarcity.
Too much thinking was getting in my way. I knew what was expected of me but delivering it the way they wanted me to, was another story. I was given a specific time frame, with the experience and hindsight. It was next to impossible. The things were just too complicated, to begin with.
A bell rang in the distance as lights slowly turned on, groaning and grunting came after as the occupants of each cell woke up.
"Better get your frigging ass up that bed, shower's only ten minutes," grumbled Russel. The old man was still giving me the silent treatment. And I wasn't one to complain, it was easier than bantering nonsensical comment.
Not any moment longer, the cell door opened up to an officer, escorting us to the shower. Towel and a change of clothing in hand, I reluctantly stepped my feet outside the cell. My worries started clawing down my stomach once more. To the others it may be easy, doing what I was doing as if eating a piece of candy but it took me a lifetime to create the facade that I was in. I understood how much it took to produce the fraught for me to captivate my audiences. I could only hope for my plan to work, that at the end of the day, things should be rolling fast. The way my puppeteer wanted it to be.
I shifted my weight from one foot to the other, entering the shower. Mist with the hint of humidity welcomed me in. Cheap deodorant wafted the air, hurting my eyes. There were four men inside, walking naked as the day they were born. I gulped, hastening my pace to enter one of the stalls, enclosing the curtain after me. I showered the fastest I could, immediately getting out right after.
"What are you looking at, new one? You are a pretty face." An inmate stopped me before I could take my leave. I cringed but hid it before the man see that I was growing afraid of our situation. How could I not stare when his meat was hanging freely in front of him, spurting a hard-on. The guy-- he was about a good foot taller than me-- inched closer to my side. My chin rose meeting his eyes, black like his soul.
"I'm straight, man. You can keep it to yourself. Fuck off," I said, not breaking the eye contact. It would be idiocy to show him that I was sweating under my clothes.
"What's the commotion in there? Two more minutes! Hustle boys! We don't have a whole day!" shouted one of the officers stationed at the door. The perpetrator moved out my way. Laughter echoed behind the background from other inmates. I kept a steady eye until I got out.
We were led to the yard for recreation. A dozen inmates were freely interacting with each one. Though most of them huddled in groups. I tailed with my cellmates to a corner we sat, away from the sun. I laid my back on the green grass. The dew was still fresh. I inched to my side inhaling the lovely scent of morning.
A foot connected on my behind. I turned to look at whoever it was. "I told you I'm straight, man. So, go find another hole to stick your fucking cock. I'm not interested, got it?" I said, calmer than I should be. I went back to my former position and side. The anticipation of the matter made me itching for trouble. I was having good progress on restraining myself but the way things were escalating, I had a feeling it wouldn't last that long.
"***And, what makes you think I take no as an answer?***" The guy knelt down. He gripped my shirt in one hand, forcing me to look at him squarely. "I get what I want. When I want them." Instead of answering, I laughed. Taunting him more. "Anything funny kid?" I shrugged my shoulder and rolled my eyes. Inclining my head in the direction of my so-called friends, I saw their bored faces. Something bloomed inside me, I wanted intensity. "I am asking you, kid!"
"It doesn't mean that I need to answer you. You're no God, " I chortled back, smiling overly sweet. The grip tightened on my neck. "Fuck off!" I banged my forehead to the guy and he finally able to release me.
The smell of metal circled on my nose immediately drawing me in for more. The urge inside me wanted to explode, the need for blood became overwhelming almost unbearable.
Author's Note: this is a hurried one because I'm too tired too think. Huhu
Pitch Black
"Where are you going?" she asked her father. He was wearing a decent pair of jeans and a clean shirt, he also smelt nonalcoholic, a good thing. *Maybe he's gonna look for a job,* she thought looking at his newly shaved face. The girl wanted a taste of freshly baked loaf, a treat her father gives her after getting a new job. Though he never stay long in any, three months was the most, for he always got fired by coming late and drunk.
The father dismissed the question of the girl and got out of the house without a word. He couldn't even graze a single glance at her daughter. It was too much, it was like looking at the exact image of his wife at that age. He bid away the unshed tears as he slowly took the curved road.
*Maybe it was the time of the month then,* the girl thought once more looking at the retreating back of his father through the window. He would visit her mother for sure. He always looked best when he did. She jumped down the window and hopped to her room. She would be waiting for him till dark, her father always take his time. Usually, he was sad too.
The father was hugging his own body, protecting it from the chills. The air was unnaturally frigid the same as always, this time of the year. He walked the darkening path through their home. The neighborhood was eerily quiet, thus he could hear even from afar, the chuckling of her daughter. He put up a hammock on one of the trees, using a spare tire, a long time ago. A peeve for her late wife. He could see his daughter swinging happily, arms raised in the air. A smile appeared on his lips, she's a kid after all. His hands moved tighter around his body, *this shouldn't be this cold,* he thought coming closer to their house.
He stopped. Taken aback at the scene before him. The tire was moving nonstop like there was an unknown force that kept on pushing it. His daughter's giggling somehow crept him. Something was offed with her.
The swinging stopped, his daughter jumped down from the tire and glanced at him for a brief second then came running inside the house. He swore, he saw her eyes, black as charcoal. Massaging his temple, he dismissed it, maybe he was just drunk. He had two on the way home.
He went inside, the door creaked as he did. Small steps can be heard from the stairs. His daughter came into view, eyes puffy red from sleep. "I didn't hear you coming, when have you come back?" asked her daughter in a hoarse voice.
The little hairs on his back stand in ovation as a cold wind swept through his entire body.
Author's Note: Heyah! What's up guys?
Coincidence
"I saw you! What have you done with my precious dog!" The old lady who lived two blocks away, snarled at the little girl, filled with so much anger. Holding the girl by her shirt, keeping her from getting away.
The girl's eyes got wide with fear and confusion, she didn't know what the old lady was talking about. She didn't have any idea about such a dog, or anything to do about the old lady or, the whole lot of her neighborhood. She didn't even once stop at her house or anywhere in their neighboring houses who always gives her queer looks. They didn't like her and she didn't care not until the old lady accused her of something she didn't know.
"I...I don't know what you're talking about! I didn't do anything to your dog!" The kid kept yelling wanting to get away from the old lady. Though she was in pain, the kid was more concerned with hurting the fragile lady. If she kicked harder, she might break the old lady's bones. So instead, she resulted in pleading, "Please, let me go. I don't know what you're talking about...Please? I just wanna go home." The kid cried and cried but the old lady wouldn't hear any of it.
The old lady was angry; infuriated, to say the least. The dog was her only companion, the son she never had. To her, the love she gave it couldn't be compared to anything, then out of a sudden, it died due to an unknown cause. But she knew, no matter what the girl said, she knew that it was her. She killed her lovely son. She didn't know how the kid have done it but it was her; the cursed kid.
The old lady saw her that night while she had been on her routine sightseeing behind her curtains in the upper room. The kid was lurking in the dark shadows, doing something she didn't know but the looks on the kid's eyes when it caught her looking made the hairs on her back stand in ovation. Fear, utter fear was what she felt.
The kid kept crying to get away from her grip but she wouldn't give in to it; a bad kid needs to be punished.
The old lady held up her hand, aiming to slap the kid but then...
"Ahhh!" The old lady shouted. A cold hand grabbed both of her legs. She almost went down on her butt, thanked god the kid helped her.
"Sorry. I didn't do anything to your dog but I'm sorry for whatever it was you think I did." The kid shouted running away from the old lady. The old lady could have grabbed her but she let her go away. She was bad luck, a devil's kid.
Angrily, the old lady walked reluctantly inside her house; double locking all the doors. She couldn't be safer, it was getting darker. Things were hiding behind the trees. She could feel it.
......
The girl woke up with wailing sounds. She runs down the stairs to see her dad peering outside from their door. With her curiosity, she went to her dad's side, "What's going on?"
Her dad looked down at her. "The old fat lady with those polka dot dresses, they found her dead. One of the neighbors smelled her rotting corpse. She had been dead for a week." What her dad said gave her chills. The encounter with the old lady a week ago played repeatedly in her mind.
Author's Notes: I'm kind of falling in love with this kind of narration. Anyhow thanks for reading. Love you all guys.
Survivor
*Uhm.* A foot connected at the girl's stomach. Laughter echoed in her ears. Metal taste hit her mouth as a fist came flying to her jaw. She slumped down to the grass, in a crumpled position, shielding her face with two hands. The tears wanted badly to break but she was holding dearly to it.
"Why won't you just kill yourself? Like your loony mom! Just jump off! You're such an eyesore!" One of the five popular kids spurted as they got tired of torturing her, walking away with manic smiles.
She lied there until all the pain turned into numbness. Until there's no more to feel. She wanted to stay in that position forever but it seemed impossible.
Her mom killed herself, a year after she was born. The mother hanged herself in their garage using the baby clothes of her dead daughter. The pain of losing the twin was so much for her, she blamed herself for it. If only she knew the risk at that time, but she didn't, she couldn't possibly know. The surviving baby was blocking the view of her twin. Thus she couldn't give her daughter the love she deserves and she was ashamed of it. Only death could appease herself.
Strutting in bruises and purple eyes, the kid entered her house. If she could call it a house. It reeked sadness, miseries, and alcohol. Her father was passed cold on the sofa. The telly was showing some cooking show, which only reminded her of the grumble on her stomach. She desperately sought food, rummaging inside the unplugged refrigerator and all the cupboards in the kitchen. Defeated, she took a glass, bringing water to its brim. In a gulp, she emptied it. One more, then another and another, until her stomach was satisfied.
A tear rolled over her face. If only she could have another life.
She dumped her bag on the floor of her room, next were her clothes. Sandwiching herself between the duvet and the thick quilt, she prayed for sleep to take her away. Soon enough the dark abyss came, engulfing her whole.
She wished to stay there forever and never wake up. She wished she had been the dead twin.
The girl dreamt of something, it was just like all of her dreams. About her and a girl that looked exactly the same, though not at all. The girl was paler with deep hollow eyes. But she enjoyed these dreams. If it was for her, she would live there for all eternity.
"I would help you," said the girl, the one that looked exactly like her. She only smiled for she knew it was only a dream. The girl couldn't help her, she couldn't save her. She only lives inside her head, a figment of her imagination.
But what if her dreams could come true?
Author's Notes: Do you ever dream of something so video you thought it was true?
Thankyou @Lucifer01 for sponsoring me!!!!!you cannot believe how much it means!
Hard Truths
This one would be different. I'm having a hard time writing stories, yes even my short ones. I don't know there's too much stresses around me that I cannot seem to think of a single idea to write.
Anyway, I think this article should have been written a long time ago. Somehow I feel like I ought readers some introductions. So here are some facts about yours truly.
And yeah people, I'm calling it the HARD TRUTHS. I'm giving you brutal facts about me! Char! The numbers will be based on my age. Hahaha. You can all guess first how old I am.
Fact 1. Let's start with my name, you can all call me Jes. It's close enough with my real name-- just two letter short. Hahhaha. I know it's too short, right? I kinda hate it for the fact that it's short. Though I very much like the idea about my name, it was taken from 'Jesus' because we almost have the same birthday. And I love the giver of my name, my 'papa'.
Fact 2. The idea about my username? Baoxian is a pig cartoon character that I really like when I was a kid. And then 23 is my birthday. So thus Baoxian23 was born.I
Fact 3. I'm from a family of eight including my parents, four brothers and a sister. And I'm the youngest, the baby of the family.
Fact 4. I'm an Uber pet lover. I mean I love cats more than anything but I would die to have a zoo as my house. I even catch frogs when I was younger and keep them as pets. Currently we have 6 cats, 6 dogs and four birds as pets.
Fact 5. I'm a voracious reader who would read anything from labels to dictionaries and everything. I have a habit of going to bookstores and end up leaving five hours later. I always get lost in my make believe limbo. Maybe right now, I owned about two thousand books. And there's even a phase of my childhood where my mom gets mad at me for reading too much. She would forbid me from touching books! Can you believe that?
Fact 6. When people ask me about my age, they don't usually believe me. they got this look that says: no! you gotta be kidding me! what's her secret? LOL. I think Asian is always thought to be younger than their actual age. Before the pandemic, I was often mistaken as a student. Ahahah
Fact 7. If you're in need of a travel companion. I would definitely suggest that you won't pick me. We might end up in a deserted island and be eaten by sharks. LITERALLY! Sometimes (or most of the time) I get a hard time distinguishing left from right. And because of that I'm also not a good dancer. Bollocks, right?
Fact 8. The weirdest thing I've ever done in my whole life is maybe teaching my cats to talk. I still do! meow! Hahaha... I still believe that I can be rich by teaching them words. LOL.
Fact 9.I fancy owning a restaurant but I might not survive a week. My fingers would definitely end up with the trash in no time. I'm a great cook though. My mom says so! Don't you dare argue with that.
Fact 10. I'm an engineer by profession. And I love numbers! I'm one of those nerds that understand numbers real well. Calculus is my love!
Fact 11. I own a company alongside two of my friends. We put it up after my resignation last year and we are in business since January. It's an engineering company if you're curious.
Fact 12. Before noise and read, I am already writing in different platforms. I mainly write novels for Wattpad, GoodNovel, Dreame and Sofanovel. My favorite genre to write is Mystery Thriller and Dark Romance! I am also fond of tragic endings and cliffhangers.
Fact 13. I love reading Mangas, Manhwa, Light Novels and Graphic Novels. I also love animes and somewhat an otaku. Didn't I say, I love reading anything and everything? Ahahah.
Fact 14. I can stay at home with just the telly alone. I can get by watching movies and TV series. Though I'm not fond of Kdramas. My favorite TV series is "Criminal Minds" and "Heros".
Fact 15. Cheese or Broccoli? I'll choose broccoli in a heart beat. I despises 'cheese' with a passion. Though I'll marry a good cheesecake, no questions ask. Yeah, I'm weird people, don't you already know that?
Fact 16. I fancy a band vocalist which I would likely to kidnap any day now and steal him away from his wife for me to keep in my room. Brendon Urie, I'm coming to get you! Don't tell my jowa, okay?
Fact 17. Besides writing, I also like anything and everything that has to do with arts. I love doing DIYs: bracelets, accessories, boxes, scrapbooks and more. I also draw but sadly I'm only good at copying(really good.they say.lol). I am way better with graphic drawings. Hahaha.
Fact 18. I hate any sports that has to do with balls. FLYING BALLS! I swear they are all trying to aim for my face! UGH!
Fact 19. I have an allergy with dusts, shrimps, lobsters, squids and peanuts. Also chicken but I love, love chicken way too much not to eat them!
Fact 20. There was phase of my childhood where I got obsessed with HELLO KITTY! and do you know that Hello Kitty is a girl and she has a pet cat called 'Charmy Kitty'?
Fact 21. I hate talking over the phone just because I don't like the sound of my voice. It sounds like a screeching frog. I swear!
Fact 22. My obsession with Hello Kitty turned into Gundams. I feel great satisfaction when I finish one! I now have about ten of the big ones and I also have a couple of small ones. Hahah. They are growing!
Fact 23. I'm a crybaby sometimes. (Well most of the time!)
Fact 24. People say I'm too kind that I need to learn how to be bad too. I also have exes who broke up with me saying they don't deserve me because I'm way too kind. That's insane and super annoying.
Fact 25. I don't know how to sing but I can play the basics of acoustic guitar, base guitar, keyboards and drums. Just the basics because like directions I somehow can't understand music!
Fact 26. My eyes are light brown that people mistakenly say that I'm wearing some contact lenses. My hair is also the same color!
Fact 27. I remember the books I've read ten years ago but I cannot remember the new place I've been to yesterday. If you asked to go back there, I'd say no!
Fact 28. I procrastinate so much that I cannot finish my tasks on time. I've been writing this one since morning but I get too distracted that it took me hours. Hahah
I hope you find this article amusing and worth your time. Pardon me if I wasted minutes of your life about this random stuffs about me. LOL. Anyway have you guessed my age right? Hahaha
Lipstick Stain (Episode 4- Diary Entry 1)
July 3
I sat down and reached for the damn remote control under the sofa. I immediately regretted it when the devil’s face came into view.
*“What we need in our society today is change! If you are not capable of change then you don’t deserve the future!”*
I stuffed popcorn in my mouth, one after the other nonstop until I could no more. My whole body was shaking from profligate anger; seeing the man talking about the generation’s future was a sham. He’s just like every one of them, a fraud who only seeks to profit from people’s hope.
I despised him. He’s a murderer, do you know that? You should know that! Why won’t fucking agree with me?
You of all people should be hating him more! He discarded you like trash on the sidewalk! He had torn you into pieces that even you, yourself couldn't seem to recognize your miseries.
How could you pick him over me? It wasn't love.
When I closed my eyes, I can still hear your sing-song voice. The warmth that it gave me even in your dying breath but it wasn’t me who you craved for; it was him and him alone.
*“Don’t let your heart be filled with so much hatred. Learn to forgive darling,”* you gave me your last words, I hated it. You were on the verge of passing out that time and all you could think was him. He’s a monster! You had loved him with all your heart yet in the end you got robbed of it. He didn’t deserve an angel like you!
I swear I had forgotten what he had done to you but when his face flashed on the television, I lost it. His white pearly teeth were all smiling happily, without a care to the world and to you. Does he even know how sickly it looked? He doesn’t qualify to earn an ounce of happiness nor any amount, to begin with.
A man like him deserves only one thing, suffering. He needed to feel all the pain you felt. I will do whatever it takes to avenge you.
I threw the remote over the blinking screen, it toppled down and glass shattered on the floor. Consequently, my phone rang for an incoming call. I breathed before fishing out the device.
“Hello? Good evening to you too, Uncle. So, where do you want to meet? Do you prefer the usual place? I can be there in an hour or so? Okay, that sounds good to me.” I hanged up.
If devils do not die by the hands of the law. I will gladly do it with my own hands. I will come forth and bring justice to the path I walked.
……
I caught a glance of myself over the passing car windows. The girl I become was nowhere near the real me. My lips were covered in red, the same lipstick you used to love. And the dress I was wearing hugged my body in a tight embrace. I felt vulnerable yet more alive.
In no time, a car pulled in front of me. The window rolled revealing the face of the plumped business mogul. He smiled seeing me, his gold teeth sparkled almost blindingly against the flashes of the cars’ headlight.
“What are you waiting for baby? Hop in.”
I reciprocated his smile and nodded, taking the seat beside him. “Did you miss me?” I playfully jabbed his side.
“Of course, I do babe!” He grabbed my chin kissing my lips, our tongues battled swordsmanship. “Your sweetness never fails to amaze me…I couldn’t wait to take you deep.” The man groaned in excitement. He was about to reach for my breast but I stopped him.
“Let’s find a comfier place than your car, it stinks here.” He nodded furiously licking the side of his lips while looking at my legs. “I’m all yours tonight,” I said caressing the bulge on his pants. “You can take me in whatever position you like babe.”
The man drove the fastest he could, he maneuvered well in traffic that we had gotten to our destination in no time. He owns half of the share in the hotel that it wasn’t a shock to me when there was already a booked room for us though it was a Thursday and guests were supposed to be in a rush. We entered through the back door away from the clamoring of people.
“Do you like it?”
I roamed my eyes through the vastness, the room was small but decent and well-polished, it almost looked as if it was made specifically for him. The paintings that hanged over the bed were pieces he would have chosen for himself.
“It’s nice, but I wonder what’s my number? How many girls have you brought here?” I questioned taking the spot on the sofa. I billowed him with my finger. He laughed; his face turned red with my command.
“You’d be surprised that you are my first.”
“Really?” I spread my legs and took my panties off. The man kneeled in front of me burying his face on my crotch. I moaned in pleasure as his tongue found my weak spot. “More. Faster, babe!” I fisted both my hands on his almost balding head. “Yeah!” His nails were digging on the side of my hips adding to the pleasure I was feeling. “You are doing it, great baby! Ah!”
I sighed releasing the tension in my cervix. I pulled the man up so I could sit on his lap. I took his lips to mine tasting my flesh on him.
“You taste like a sweet petal,” he whispered behind my ears.
“And you taste like me.” I giggled jumping off from him. “Wait for me, would you?” I walked to the table to grab a glass of champagne but before, I searched for the clear plastic on my bra. I wore a glove and rubbed the content of the plastic inside one of the glasses. I went back to the man, opening the bottle in front of him and pouring him a glass and me. I held the drink to his face, "I think this night calls for a celebration?'
"Yes. A night with you is a celebration!" He lit a cigarette and smoke. I grabbed it and inhaled nicotine into my lungs.
"Cheers!"
Author's Notes: a heads up this is the diary of our one and only unsub. I put it here so you can have a better retrospect to our killers mind. Enjoy!
If you are a stranger to this story. Here's the link to the previous chapters:
Chapter 1: https://read.cash/@baoxian23/lipstick-stain-episode-1-itch-a230b7e7
Chapter 2: https://read.cash/@baoxian23/lipstick-stain-episode-2-trespasser-0fd5cce4
Chapter 3: https://read.cash/@baoxian23/lipstick-stain-chapter-3-partner-3d51aa14
How's everyone here? Sana maayos na lahat ng glitches sa noise.cash.
Catscratch
*Bad omen, creatures of the dark. Run the other way!* My overly superstitious grandma, would have warned me. And I swear her voice was in my head in that entire time. But being the stubborn kid, I didn't listen. And here I am living the consequences.
A soft purring caught my attention. I looked down and gasped. Being an animal lover; I couldn't resist the urge; it was like magnet getting attracted to metal. I have to touch it!
I picked up the black mewling fur ball, circling my legs. I held the creature in my hands and marvelled at its beauty. It looked so innocent, so soft like a stuffed toy. I want to take it home!
However, the innocence was wiped off in an instant when its eyes glowed red and teeth pointed out.
The cat struggled within my grip. It hissed, dropped down with a thud and scurried away. It left angry scratches on my arms. But I didn't pay attention to it. It's nothing just a mere boo boo or so I thought.
Hours passed and when I went home I was feeling nauseated. Then days and weeks came, I haven't stepped foot outside. I couldn't take sunlight anymore.
There's something happening to my body. Something that I couldn't explain and it is bad. I can feel it, death could have been better.
A knock came to my door. "Why aren't you at work?" a coworker asked with a worried tone.
"I'm sick," I answered.
No one heard of him after that.
His head now stays on my freezer.
Author's Note: A flash fiction for a bored mind. My tooth aches again and I cannot concentrate on writing huhu
Lipstick Stain (Episode 3- Partner)
Something clicked inside Jake’s head, his thoughts were rushing at a million speed. It made him itched for the answers he was seeking so desperately in that hotel room.
“Why didn’t you tell me about it?” He stormed out without waiting for the answers from the girl. He was enraptured with the idea of witnessing another clue from the ruthless killer. It may be a bit peculiar but Jake was salivating from the turn of events. He managed to reach his car in no time without attracting unwanted attention, no one even noticed when he slipped back the stolen card to one of the bell boys. It was a craft he mastered in his younger years playing card tricks.
“Jake wait for a second!” The tip-tapping of Camilla’s stilettos echoed through the still empty parking lot. “I said wait!” came the incessant voice.
“What do you need Camilla, as you said I need to get going. And I better go now.”
The girl sighed grabbing the car’s window, stopping it from closing on her face, “Just, don’t do anything stupid. I know you when you get this excited over a case …just use your freaking big brain, okay?”
“I know. I got this.”
The girl let go and Jake drove with doubts in his mind. The worried face of his friend grew tiny in his rearview mirror. She was right about him being sloppy because of his shifting impulses. But no matter how he tried, it always got the better of him. After all, it was the one who made him famous amongst his colleagues, and the very reason why he worked alone. There was no single soul who dimmed to be his partner.
An hour passed, struggling his way to traffic he reached the precinct. The angry face of the chief greeted him even before he could unbuckle his seatbelt.
“Chief?”
The nearly bald man in an ill-fitted green polo shirt and jeans wore an expression of a thousand-year-old monk. He was in his early forties but all the stress of their job made him aged twice. “Let’s talk in my office, now. And you better give me a good enough reason for breaking inside a crime scene without clearance,” he said swaying his head from left to right. “Are you coming?”
“Yes, chief!” Jake wanted to make the best excuse for his extravagant but there was none other than admitting the truth and hope for the best. “Chief—”
The chief cut him off with his hand, “Save your words in-ear shut.”
The moment the two stepped foot inside, eyes followed their wake. The news of his little trip must have spread wide. Silence fell even from the visitors, all movements seemed to stop as if time left them and only resumed when the loud bang of the chief’s door closed.
“I couldn’t sleep—” Jake started but was immediately dismissed with another hand.
“You couldn’t sleep so you simply decided to barge inside that hotel room? You’re making my headache worse Salazar.” The chief slapped the wooded table in front of him. “Sit!” he ordered with a sharp voice. “Do you know what we have in our hands, young man?”
“A serial killer.”
“A serial killer, why yes! And do you know when was the last time we had one?”
“About twenty years ago, with the missing kids in Tondo.” Jake knew every detail of that case; he poured all his sweat to make the best dissertation about it. “Do the two killers connect? But that is impossible, the M.O. and everything—”
“No, that is not what I meant. What I mean was, it’s not every day we encounter cases like this so we are taking great measures. The gravity of this is huge if we are focusing on the victims alone. Do you even understand that? When this gets leaked to the media, a frenzy is sure to follow.”
Jake was about to utter a word but regretted it and fastened his mouth, he needs to find the right thing to say, “I was looking for answers that time. If you wanted me to solve this case, you all need to be honest with me and don’t hold anything behind. Santiago assigned me this because you all knew I am the best fit for this.”
The chief’s mien softened, “That’s an absolute, you are the best. But Jake, you are clouded… your decisions are too immature at times.”
He didn’t know where the chief was getting to, nevertheless Jake was sensing something about the talk. Most of the time, his antics were brushed off with a three-minute talk of good behavior and conduct but this time was different. It seemed that the chief was dragging, making it longer than usual.
“I swear—”
“I have heard that talk too many times now kid. You need proper guidance; you need someone to put sense in that brain of yours. It’s time for you to have a *partner*.” At the mention of the name, a soft knocking came on the door. “Just the perfect timing! Get in!”
A woman wearing a blue suit and baggy pants walked in taking the sit beside the gaping Jake. She didn’t bother to grace him a salutation nor a friendly remark. The air around her was ice cold, her face matched it perfectly.
“Jake, this is Dianna Marquez, from this day onward, she would be your partner.”
“But—” Jake started but he didn’t have the energy to make his point so instead he put on a façade.
“Dianna, please introduce yourself.”
The woman nodded, finally looking in Jake’s direction, ”I am Dianna if you were familiar with the dumpster killer, which I know you are. I was one of the detectives who worked in that case. And, Director Santiago, felt I am fitted to help you. And be your partner in solving this case. If you have any questions, feel free to ask me."
That was the reason why she felt so calm in the presence of the chief, she used to work with him. And if there was a question Jake wanted to ask, there was only one thing, "How old are you anyway?" he asked with a straight face.
Author's Note: Pardon for all the grammatical error for I haven't edited any of my latest work yet. Wahahaha... If I find the luxury of time, I might get back to this. But for now please bear with me and I hope you enjoy.
Here are the links for the previous chapters:
Chapter 1: https://read.cash/@baoxian23/lipstick-stain-episode-1-itch-a230b7e7
Chapter 2: https://read.cash/@baoxian23/lipstick-stain-episode-2-trespasser-0fd5cce4
Lipstick Stain (Episode 2-Trespasser)
Light emerged and a high pitch shriek echoed through the concrete walls of the hotel room. Jake toppled down the sofa kissing the carpeted floor. He groaned frustrated; his slumber was disturbed by such a nuisance. He stood groggily and peered on the blinking numbers in his wrist; it wasn't even three hours since he slept. His head started throbbing.
*'Who could it be?'* he thought wiping off the remainder of sleep from his face.
"Jake? What are you doing here? You shouldn't be here! You don't have clearance to be in here! We've already talk about this, about you doing stupid t--"
Jake sighed. Putting up a hand to silence the endless blabbering of the young petite lawyer. "So, the crocodiles hired you? Don't they have any options other than you? Or your dad--"
"My dad has nothing to do with me having this case! You retard!" gushed the young lawyer at the lethargic detective. She motioned for him to compose himself.
"Whatever you say Camilla," mocked Jake. He doubled look the girl, taunting her. He hadn't gotten any major crimes for the past few months thus he hadn't seen her also. It was far too long but nothing changed about her besides her growing fierceness. He chuckled, "The dress suits you but next time you need to wear heels. People here might mistake you as a wandering kid." Jake couldn't contain his laughter which only infuriated Camilla.
The girl kicked Jake's knee, "Nothing changed you're still an asshat!"
The two glared at each other like little kids; they used to be good friends but the path to their career made it almost impossible. Jake was the rebellious one, sticking to his instincts and never listens to anyone. Camilla was his opposite; she was a model student and the perfect daughter any parents could wish for.
A few minutes into it, Jake blinked taking the losing side. He might be stubborn but he got a soft spot for the girl. "I was just lightening the mood a bit. Sorry 'bout that. Also, sorry to announce but I got sanctions here, Cami." Jake smiled, he slumped back in the still warm sofa. "Make a call and you'll be surprise. This here, you see is my new puzzle."
Camilla groaned. "What do you know? Why are you here anyway? Where are your team? This room was locked up last night! How did you even get here?" The girl fired series of questions, one after another.
But Jake wasn't in the mood to answer her, he already knew what her reactions would be. She was all rules to start with. He might as well just sleep through her noise and clamoring.
"Jake!" Camilla insinuated.
He knew her well; she only strives to win. Graduating at the top of her class and snatching the number "one" spot on the ***bar exam.*** She was carrying the world up on her sleeves. Besides the crocodiles would never hire her if she didn't have the skills. And to chop it off, Camilla never lost a single case she worked on.
"Jake!" The girl was never patient.
Jake raised his hand holding the key card of the room, "I stole it from the bell boy in the elevator."
"What? That is insane!"
"Why is it? You know me, I couldn't just sleep through it. Santiago put me in this puzzle and I wanted it done immediately. My fuckin' brain is going to explode with so much excitement-" he stopped clenching his fists. "Like you Camilla, all I want is answer."
"What do you know?" The girl's voice shifted.
Jake knew that Camilla would understand; she knew him and his quirks. She was one of those few persons who understands him and the complexity of his brain.
"At least I'm sure it's someone who loves chapstick-"
"But how can you be so sure?" she kneeled down; her face hovered an inch above Jake's. "Tell me what you have Jakey. And why exactly chapstick?" She got that sweet smile that just make Jake say yes to her every whim.
"Table. Ashtray."
"Cigarettes?"
"Can you make me finish what I'm saying? Here look." he threw the plastic zip lock to the girl. "Traces of cherry chap stick in there. It's a start but nothing really--" he said dragging his words.
Camilla sighed, "That's it? It's really nothing then...If only we have better resources in our country this would be a piece of candy."
“You bet you are right! So, for now let me sleep in peace!” Jake yawned looking pitifully at the girl.
“No! Sleep in your apartment and not in a crime scene, for jeez sake!” she yanked the guy’s arm until he surrendered and stood raising both arms in the air. “Go home, will you?”
He was about to make a snide remark when the piece of device in his pocket started vibrating. Though it wasn’t the first call, it was jiggling nonstop for the past ten minutes since the arrival of the girl. With much reluctance, he reached for the phone, it flashed an unknown number and he answered with a frown face. He knew who it was.
“Hello, Chief?”
“Salazar where the hell are you? I have been calling all this morning!” The angry voice of his boss fully awakened him. “Are you planning on going to work, huh kid?”
He intentionally slapped his head; he was missing his days again. “I’ll be on my way now chief.”
“You better be. Where the fuck are you anyway?”
Jake looked at the girl looming in front of him, “I’m in the crime scene with prosecutor’s daughter.” He earned a kick from Camille by the mention of her father to the Chief of Metro Manila’s Police. “Stop!”
“What? I am not going to ask anymore questions, be here. I need you, there’s a new body.”
The tingling sensation travelled immediately down Jake’s spine to his toes, he was fueled with a rush of adrenaline. His body was heated with so much excitement, like a kid promised with a new toy.
"I'll be there soon, boss." He ended the call and faced the girl with a serious look. "I'm right. We got ourselves a serial killer. Now be honest to me, how many are the total?" He knew it in his guts, he doesn't make mistakes with his intuitions.
"Your new one would be the fifth."
Author's Note: I'm trying real hard for this one coz I love the concept of this story.
Heres the link to the previous chapter(s):
Chapter 1: https://read.cash/@baoxian23/lipstick-stain-episode-1-itch-a230b7e7
Sa Ilalim ng mga Puwang
Author's Note: this is written in my own language. I'm deeply sorry if Waley at trying hard, I'm really trying my hard to write in my own tongue.
......
Lingid sa kaalaman ng karamihan ay may isang mundong natatago sa ilalim ng mismong kalsadang nilalakaran natin. Isang mundong kapareha ng sa'tin ngunit kaiba rin.
May malamig na hanging umihip sa mukha ko. Ginusto kong bumahing, "Atsu!" Bumukas ang mga mata ko't halos mapatalon ako sa takot; isang babae ang nakapatong sa'kin. Nakangiti ito't siyang pinanggagalingan ng hangin. "Sino ka?" malakas kong bulyaw.
Mabilis niyang tinakpan ang bibig ko. "Huwag kang sumigaw binata, baka may makarinig sa'yo," bulong niya, ang mahaba niyang buhok nakalaylay sa'king mukha. "Malalagot tayo," dagdag pa niya; ang dilaw nitong mga mata ay nagliliwanag.
Tumango-tango ako, "Nasaan ako?"
"Sa bahay ko! Tara." Hinigit ako nito patayo. "Kailangan kitang ihatid sa lagusan bago pa lumubog ang araw."
"Lagusan?" nauutal-utal kong tanong.
Ang huli kong naalala ay ang paglalakad pauwi sa bahay. Nanaginip lang ba ako? Kinurot ko ang sarili, napangiwi ako sa ginawa ko. Masakit.
"Oo, lagusan papunta sa itaas." Tumuro ang babae sa kisame.
Nakainom ba ako? Baka nababaliw lang ang babae, ako kaya? Pero..."Nasa TV ba'ko? May mga kamera bang biglang susulpot?"
Natawa siya, "TV, ano 'yon? Pagkain ba iyon? Nakakatuwa ka naman, hindi ko akalaing mapagbiro pala ang mga tao!"
"Tao? Hindi ka ba tao?" Alam ko na ang sagot kahit pa hindi siya magsalita, ang balat nito nagmistulang asul sa ilalim ng artipisyal na ilaw.
Kagaya nang inaasahan, umiling ang babae, "Isa akong diwata." Lumabas sa likod nito ang natatagong puting pakpak.
Huminga ako nang malalim, kinakalma ang sarili. "Baka nga nanaginip ako--"
"Hindi ka nanaginip. Ti'gnan mo!" Itinulak ako nito sa may bintana at hinawi niya ang kurtina. "Mukha bang panaginip lang 'yan?"
Napansinghap ako, imposible...Imbis asul, kahel ang kulay ng kalangitan at rosas ang araw. Ang mga puno at halaman ay halos umabot na sa ulap. Pero hindi lang iyon; ang mga nilalang, para silang lumabas mula sa libro: diwata.higante.duwende.lobo at marami pang hindi ko na kayang pangalanan.
Napalunok ako, "Anong lugar 'to?" Napakapit ako sa biglang sumakit na ulo.
"Nasa Maynila ka."
"Hindi! Malabong mangyari ang bagay na'yon. Malayo 'to sa Maynilang alam ko."
"Pero totoo nga, nalaglag ka mula sa itaas sa bakuran ko. Dinala kita sa loob at baka makita ka nila. Lahat ng mga nalalaglag ay ikinukulong nila doon sa Muntinlupa! Hindi ka na makakalabas."
Kailangan ko ng gumising; Chase gising na! Nagsimula akong maglakad pabalik parito sa maliit na espasyo ng sala.
"Chase pala ang pangalan mo. Ako si Melania."
Namilog ang mga mata ko sa sinabi ng babae. "Binasa mo 'yung isip ko!"
Tumakbo ang babae sa harapan ko't muling tinakpan ang bibig ko. "Sinabi ko naman sa'yong 'wag kang sisigaw." Muli itong sumilip sa may bintana. "Kailangan na nating umalis, bago pa magsimula ang pagroronda." Saglit akong iniwan nito para umakyat sa hagdan, pagkababa niya'y may dala na itong bote*.* "Ibuhos mo iyan sa katawan mo."
Tumingin ako sa kaniya nang kakat'wa pero sumunod pa rin ako sa utos nito.
Lumabas kami ng bahay at naglakad sa kalsada. Kasalamuha ang mga kakaibang nilalang. "May hintuan ng bus dito?"
"Aba, oo naman."
"Bakit hindi na lang kayo lumipad? May pakpak ka naman."
"May oras kasi ng paglipad at may araw rin kung kailan lang puwede. Tuwing ikalawa at ikalimang araw lang ako. Nagkakatrapik kasi sa itaas."
Parang mga sasakyan lang rin pala. Hindi ko talaga lubos mawari ang mga bagay-bagay.
Matapos ang limang minutong paghihintay, may bus na huminto sa harapan namin. "Hindi kaya ako mahuli?" Tanong ko kay Melania; natatakot akong sumampa sa sasakyan.
"Oo nga pala. Naku!" Humampas ito sa ulo, "Hindi ka nila naaamoy dahil sa ipinaligo mo pero...sa loob ng bus, baka...kaya mo ba pigilan ang paghinga mo ng limang minuto?"
"Ano?"
"Wala na tayong magagwa, tara na. Tandaan mo 'wag kang hihinga."
Umaakyat kami sa bus at bumungad sa'kin ang mga laman nito. Agad na tumigas ang katawan ko sa mga nakita. Isang lobo ang nagmamaneho ng sasakyan. Sa pangalawang silya sa kanan kami naupo. Sa likuran namin ay isang nilalang na natatabunan ng buhok ang nakaupo, tanging ang mga mata lang niya ang nakalitaw. Sa gilid naman ay isang malaking puting kabayo ang nakap'westo.
"Hindi ka ba tinuruan na masama ang tumitig?" Singhal ng kabayo.
Napabalikwas ako sa pagkakaupo. Humigpit ang pagkakapit sa kamay ko ni Melania at napukol ang mga mata ko sa suot na pulang sapatos. "Kaya mo 'yan," bulong sa'kin ng kasama.
*Malapit na*, paulit-ulit kong bulong sa sarili. Mabilis ang takbo ng sasakyan, para itong kanyon sa bilis pero matapos ang tatlong minuto ay hindi ko na kinaya. Lumabas ang hangin sa bibig ko.
Lahat ng lulan ng sasakyan ay bumaling ang atensyon sa kinauupuan ko. Maski ang lobong drayber ay huminto para lingunin ako.
"Pagkabilang ko ng tatlo, tatakbo tayo. Isa, dalawa, tatlo. Takbo!"
Mabilis kaming kumilos ni Melania para makababa ng bus.
*May tao!*
*Isang dayo!*
*Traydor!*
Dinig kong sigaw ng mga nilalang sa bus. Hindi kami huminto ni Melania, tumakbo kami nang tumakbo. Walang hinto. Takot ang tanging laman ng puso ko.
"Ipapakalat na sa mga mangkukulam ang itsura mo, kailangan mong pumasok ng sagradong lugar. Andoon sa altar ang lagusan pabalik."
"Bakit mo ako tinutulungan?"
"Ang mga tao ay isang alamat para sa amin. Matagal ko ng gustong makakita ng kagaya mo, isang nilalang mula sa kuwento ng aking lolo. Umibig siya sa kagaya mo, isang dayong nalaglag mula sa puwang sa kalangitan pero pinaghiwalay sila at...hindi na muling nagkita pa. Hindi ko gugustuhing makulong ka."
Lumiko kami sa isang eskenita at lumabas kami sa harapan ng simbahan ng Quiapo.
"Magiging ayos ka lang ba?"
Isang malungkot na ngiti ang isunukli nito sa'kin. "Oo naman. Bilisan mo't kapag lumagpas ka bago sumikat ang araw ay hindi ka na makakaalis."
"Paalam." Tumalikod ako't pumasok sa simbahang walang tao, hindi ako lumingon, patuloy akong naglakad papunta sa altar.
Isang ilaw ang bumulag sa'kin at hindi ko alam kung ano ang nangyari pero, nang imulat ko ang mga mata'y nasa gitna na ako ng misa.
@baoxian23