Pagsamba
Sa makakabasa ng artikolong ito sana ay maging daan ito upang maalala natin dapat nating maging saloobin at karapat-dapat na pagsamba kahit pa nasa panahon at nasa pagkakataong ito ng pandemic. Gusto ko lamang ipaalam sa lahat na sa dinaranas natin ngayon na krisis ay dapat na mas higit tayong manalig at sumampalataya sa Panginoong Dyos na hindi nya tayo pababayaan.
Kahit pa ipagbawal ang pagtitipon dahil sa kailangan nating sumunod sa batas at sa utos ng mas nakakataas na "Social distancing" ay hindi tayo dapat na tumigil o huminto sa pagsamba mana pa'y dapat tayong mas lalong sumamba upang tayo ay patuloy na ibukod at iligtas sa patuloy na paglaganap ng epidemya.
Ngunit papaano natin ito isasagawa ng hindi lumalabag sa batas at utos ng pamahalaan o namumuno sa ating bansa??
Simpleng sagot lamang po ang masasabi ko.. sa pamamagitan ng "Sambahayang pagsamba" na hindi na kailangan pang magpunta sa kapilya upang maging ligtas ang buong sambahayan natin at nakasusunod tayo sa pamhalaan at sa utos ng Dyos na dapat nating gawin upang hindi nya tayo iwan at patuloy nya tayo saklolohan sa lahat ng ating mga pagsubok at hilahil na nararanasan at mararanasan pa. Manalangin tayo ng taimtim na mula sa ating puso't isip na sumasampalataya tayo sa magagawa ng Dyos sa ating lahat at sumasampalataya sa kapangyarihan nya. Ni hindi tayo dapat mapagod sa pagsamba kahit sa pananalangin dahil ito ang natatanging paraan upang tayo ay manatiling ligtas at patuloy na bakuran ng kapayapaan at kaligtasan ang loob at labas ng iyong sambahayan.
Magsagawa po tayo ng sambahayang pagsamba. Sa loob ng ating tahanan upang kahit sa gitna ng ganitong sitwasyon ntin na pandemic ay hindi natin nakakalimutan ang sumamba at magpasalamat sa Panginoong Dyos.
Siya ang pangunahing sandigan at gabay natin sa bawat segundo ng ating buhay habang tayo ay patuloy na nagpalakbay pa sa munding ito huwag nating hayaang mahadlangan ng kahit sino o anopaman ang paglilingkod at pagsamba ntin sa kanya, dahil hndi nya tayo pinababayaan kaya dpat lamang na hndi rin natin siya kalimutan o balewalain.
Sa patuloy na paglaganap ng epidemya sana ay mas paigtingin pa natin ang pagsasagawa ng "Sambahayang Pagsamba" huwag nating hayaang wasakin ng epidemya ang paglilingkod natin sa kanya. Huwag nating hayaang sirain ng epidemyang ito ang napakahalagang kaunayan natin sa Dyos. Dapat tayong magtumibay at lalong magpalakas at patatagin natin ang pananampalataya natin sa kanya. Sa pamamagitan ng taos puso at taimtim na pananalangin, idalangin natin sa Panginoon ang patuloy nya tayong iligtas, pagpalain, gabayan, at yakapin ang bawat isa upang walang mapahamak at patuloy tayong ingatan sa araw araw na pamumuhay natin at paglalakbay sa munding ito. Patuloy tayo nakakasunod sa utos at batas ng pamahalaan na "Social distancing" sa pamamagitan ng ganitong sistema na "Sambahayang Pagsamba" patuloy din tayo sa pagsamba sa Panginoong Dyos. Pareho nating nagagawa at natutupad ang dalawang yan.. walang nilalabag na batas ng tao at utos ng Dyos. Huwag natin kalimutan ang Panginoong Dyos na mapagmahal. Maging mabuting mamamayan tayo at mabuting lingkod ng Panginoon. Hindi nya tayo pababayaan kung uunahin natin siya at hndi siya kalilimutan.
Sana ay nakapagdulot ng magandang bagay at mahalagang bagay ang artikolong ito na iyong binasa dahil nais ko lamang na ipaalaala at ipaalam na mahalaga ang pagsamba gawin natin ito ng naaayon sa utos ng Dyos. Siguradong 100% hindi nya tayo iiwan at patuloy nya tayo ilalayo sa ano mang uri ng kapahamakan. Maging lakas natin ang Panginoon, wag tayong manghina dahil siya ang mas higit na nakaaalam ng iyong tunay na kalooban. Kaya't siya rin ang magbibigay ng iyong pangangailanagan. Kailangan nating mas lalong maging matatag sa panahong ito. Walang impossible sa nagagawa ng Dyos dahil siya ang makapangyarihan sa lahat. Kaya't purihin natin siya, luwalhatiin ang kanyang pangalan. Ang "Ama" na siyang lumalang ng lahat ng bagay dito sa mundo maging tayong mga tao ay siya ang lumikha.
Pagsambang pangsambahayan o pagsamba sa loob ng bahay o tahanan. Sumunod tayo sa utos ng pamahalaan at lalo't higit sa utos ng Panginoong Dyos.
Maraming salamat sa iyong matiyagang pagbabasa. Nawa'y nagdulot ito sayo ng ibayong lakas ng loob at napagaan ko ang iyong kalooban at pag iisip.
Maraming salamat at pagpalain pa kayo ng Panginoon. Patuloy nya tayo kaawaan, iligtas at ilayo sa kapahamakan.
Salamat po sa inyong iginugol na oras sa pagbabasa ng aking artikolo.
Maraming salamat sa iyong pang unawa. Salamat sa iyong pagbabasa.
How did you know?
I remember so well
The day that you came into my life
You ask for my name
You had the most beautiful smile.
My life started to change
I wake up each day feeling alright
With you right by my side
Makes me feel things will work out just fine.
CHORUS:
How did you know?
I needed someone like you in my life
That there's an empty space in my heart
You came at the right time in my life
I'll never forget how you brought the sun to shine in my life
And took all the worries and fears that I have..
I guess what I'm really trying to say
No words can express how much I love you..
Even for a while
Why did I?
Cannot stop
Feelings here in my heart
It's enough, that we've been together for a while
And somehow felt that your mine.
I will not hope and wait
Love of a man like you
It's enough that we've been together for a while
And somehow felt that your beside me.
Even for a while
I can feel your love
Hugging and kissing me
Even though you didnI't love me
My love will be yours, forever.
Gold in the Mud
**Characters**: ***Divine, Emanuel, Mrs. Annie***
**Mrs. Annie**: *Does Manuel know?*
**Divine**: *(shaking her head) No, Mama. I don't want him to know. Besides, he might just convince me again not go*.
**Mrs. Annie**: *But you should at least tell him. After all he is your fiance*.
**Divine**: *(thinking) Maybe it's better if you're the one who tell him after i leave. My flight is this afternoon and i don't want an obstruction.*
**Mrs. Annie**: *(thinking about Manuel) Poor Manuel. Divine, i am afraid of what this will cost you.*
**Divine**: *(holding her mother's shoulder with her both hands) Don't worry Mama, it's just for the better. If i don't do this, we will live in mediocrity forever*.
***TOK TOK TOK (knock on the door)! They hear the voice of a man from outside. Divine was sure who it was Manuel. When he entered, he greeted Divine with his sweetest address.***
**Manuel**: *Good morning, my love*.
**Divine**: *(half-heartedly) Good morning. What brought you here?*
**Manuel**: *Oh, nothing. (grinned) I...ah (quite shaking) I have something to tell you.*
**Divine**: *Me too.*
**Manuel***: Really? Oh, great*.
***Mrs. Annie made a slight coughing and found a better way to excuse herself.***
**Mrs. Annie**: *Ah, you to sit in the rattan and i'll go to the kitchen to get you something to drink.*
**Manuel**: *Thank you Mrs. Annie.*
**Mrs. Annie:** *You're welcome, Hijo (giving him a wry smile).*
**Divine**: *So, what is it Manuel?*
***Holding firmly the little velvet he is inside his pocket, Manuel began to sweat. He's about to say the word when he caught the pieces of baggage lying on the floor.***
**Manuel**: *You're leaving, my love?*
**Divine**: *Yes*.
**Manuel**: *When are you coming back? Are you going to have your yearly visit to Aunty Maureen in manila?*
**Divine**: *red*
**Manuel**: *(his face turned white) Don't tell me...*
**Divine**: *Yes Manuel, I'm leaving for the States.*
**Manuel**: *I thought we've talked about this before?*
**Divine**: *Yes we did. But I never said i will not leave.*
***Manuel could not hide the anger rising from his chest. He held tighter on the small piece of velvet case inside his pocket.***
**Manuel**: *Why didn't you tell me?*
**Divine**: *I know you would protest*.
**Manuel**: *Of course I would protest! Divine I am your boyfriend for 3 years*.
**Divine**: *But you have no job*.
**Manuel**: *What are you talking about? I work in my father's farm everyday. Every month, I earn money from the harvest. I have Ang-ang, my carabao, and her children who helped me in earning my living as well as my family's. I can buy things for myself as well as for you.*
**Divine**: *And you call it a job? A farmer? All work, no pay farming? Manuel, I don't want that kind of life!*
**Manuel**: *I have given you everything. I don't know why you keep on degrading our simple life.*
**Divine**: *I don't want this! I'm so sick and tired of all this month in the farm, all of stinky smell of carabao waste everywhere. Everywhere I look, all i can see is mediocrity.*
**Manuel**: *(trying to calm himself) But, how will you get there? I know that getting there is too expensive*.
**Divine**: *I have Nick who will help me.*
**Manuel**: *And who is that Nick?*
***Divine was quite for a while before she was able to speak again.***
**Divine**: *He is a Canadian who helped me. And we'll get married as soon as i get there, so that i could have my green card.*
***Manuel was totally shocked. It took a while before he could absorb what Divine had told him.***
**Manuel**: *Are you crazy?*
**Divine**: *Manuel, if you really love me, you will understand. You know how i badly want this dream. I just want to be rich. I don't want to be poor anymore. I just want to feel the luxury of splendid living. Besides, Nick and i are getting married just on papers. I will live there and work, and when i earn enough money, I will come back and we'll get married. I just need his surname to get my green card.*
**Manuel**: *Curse them! Those Bourgeois, look what they have done to you?*
**Divine**: *No, Manuel. It's good that they are rich. I really don't know why poor people get mad at them. Cursing them yet they wanted to be like them. I pink they are envious. They are envious because they are hopeless and they know they won't be able to taste the food rich people eat, nor wear the clothes they wear, nor hop on the car they ride on. Not even in their dreams! But not me, Manuel, I have dreams. I want to be one of those rich people. I want to have money and fame. I want to have everything. And i won't have them if i don't leave poor place.*
***Manuel couldn't believe what is happening. Her sweet lovely Divine, her one and only love, is now leaving her to marry a bastard rich foreigner! The thought of Divine in somebody else's arms makes his head feel like blowining***
**Divine**: *You must go now, Manuel. My flight is this afternoon. I must pack some things... please understand, my love. I just don't want to make things harder for us.*
***Manuel was about to face the door when Divine spoke to him for the last time.***
**Divine**: *Wait, you were trying to tell me something earlier, what is it Manuel?*
**Manuel**: *Divine, when you get there, and* *you get all the richest you ever wanted, which I'm sure you will because, you're a great woman, full of courage and ability, and yet you weren't happy, you can always come back to where you came from or at least remember one man who dwells in the land full of carabao's waste, one man who may not be able to eat rich people's food, wear rich people's clothes or ride rich people's cars, but still a man who can give you something that cannot be compared do all the richest in the world, something that is as genuine as* *diamonds on your rich husbands fingers.*
***With those last words, Manuel turned*** ***away and kept himself not to look back. While walking on the muddy road, he took out the small velvet case inside his pocket and opened it. The golden ring lustered on the strike of midday sunlight. He doesn't know if her beloved would still come back. He looked at the ring while deciding what to do with it. He can never use this while working in the farm, it will only get dirty and will loose its luster. Maybe Divine is right, a thing as beautiful as the golden ring he is holding doesn't belong with the mud.***
Lingap sa Kawalan
"Magbago kana!"Di ba yan lagi Kong sinasabi sa'yo? Paano kasi, puro nalang kapalpakan ang ginagawa mo sa buhay mo, para kang dayukdok. Maawa ka naman sarili mo! Tignan mo naman yang itsura mo, para kang may tama. Diba ang talino mo nung high school pa tayo? Tanda mo pa ba? Oh baka naman pati talino mo ibenta mo na!
Ang saya ng buhay natin dati no? Kahit butas na pawid lang ang bubong ng school natin maganda pa rin... paanong hindi laging walang pasok tuwing umuulan. 'Pagpatak ng ambon ay patikad na tayong lahat na magkakaklase sa labas. Mahuli taya! At sabay gulong sa nanggigitatang putikan. Minsan nga ayaw ko na umuwi eh, siguradong pagalitan ako ni Inay. Mabuti na lang at mabait si Miss. Kalampi... Palagi nya tayong pinaliliguan. Ang kapitbahay natin si Biboy, buruin mong kuhain pati labis ng may lapis! Wala talagang disiplina! Buti nalang naandoon ka... tuwing may umaaway sa'ken naging mo akong ipinagtatanggol. Hangang- hanga nga ako sa'yo eh. Ang galing-galing mo.
"Hindi problema ang problema!"Di ba yan ang lagi mong sinasabi sa'ken? Tuwing umiiyak ako lagi kitang hinahanap...idinidildil ko sarili ko ang mga bilin mo. Hanggang ngayon sinusunod pa rin kita! Ang huwag paaapi sa iba... ang pahalagahan ang bagay na mayroon sa buhay... andito lahat yon! Pero ba't ka ba nagkaganyan? Hindi na ikaw ang superhero ko. Ang dati mong lakas... wala na! Ni indi mo man lamang maibangon ang sarili mo. Nasaan na ang tapang mo?! Pero konti problema lang sumuko ka agad! Akala ko ba magaling ka? Bakit hindi ka nag isip?
Kung nakinig ka lang sana sa'ken sana kasama pa kita... hindi sana matigas ang higaan mo ngayon. hindi sana gusgusin ang suot mo. Ang dami mong pangarap... ang taas mong lumipad! Hindi ako makasakay sa pakpak mo.
Inspirasyon kita sa lahat ng bagay. Walang oras na hindi ko ginawa ang mga itinuro mo. Importante ka sa'ken... naramdaman mo ba yun? Pero bakit ka umalis? Mag-aaral ka na pala hindi ko man lang nalaman, wala kahit anong abiso. Pakiramdam ko tuloy wala akong halaga sa'yo. Nakita na lang kita sa laot... tinatanaw ng mga luha ko ang pag-alis mo. Ang tagal kitang hinintay, ilang taon... lagi kong hiling sa dagat na ibalik ka... pero malayo kana... bakit hanggang ngayon malayo ka pa rin!
Gener... gising na... gumising kana! Andito na ko. Iuuwi na kita sa atin. Nakakapagod ang buhay dito sa Maynila. Hindi ka dito bagay... binigo ka lang ng mga pangarap mo... binigo ka ng mundo... alam mo bang may magandang buhay sa liblib ng kawalan? Nahanap ko na ang buhay na gusto mo. Maganda na ang buhay na nilisan mo... liligaya ka na doon, Gener. Hoy... bakit ayaw mong imulat ang mga mata mo? Hihiga ka na lang ba d'yan habambuhay? Ayaw mo na bang bumalik? Sige... hihintayin kong magising ka... sasamahan kita sa kawalan.
Why Do People Need A Pillow
Why do people eat, defecate, rather sleep? Because it is essential. The same question to be raised why do people need a pillow when they get to bed. In general, woman is obsessed with pillow especially the virgins, widows too and the like. Some hug their pillow, some squeeze it in between their two huge either thin legs. Bad for what? Does anyone come to realize of what they do every night? Don't they think that pillow can be considered as man's best friend? Ouch! I am can only have a tongue to express what they feel, then maybe you we are caught and ceased exploiting them.
I cannot sleep without my pillow-my ever best friend. It doesn't mean I don't love my better half, but of course I do. Husband and wife tend to love each other, commit each other till the end of time. However, they also quarrel.
Quarrel not to the extent of batting each other, resulting to separation or divorce but for the sake of growth. They won't grow unless they learned their mistakes. After such incident, either both parties cry in some corner of the bedroom. The pillow awaits-she is patient and compassionate, she gives you comfort and put you at ease. Pillow is now you helpmate. Pillow is just a cloth case field with feathers but it plays a big role in our lives. It can be used as a support for the head in sleeping that is why pillow knows everything, even critical thoughts, failures and heartaches, my dreams and aspirations and my secrets too. I confide to my pillow neither to my husband. These are many critical things that a spouse unnecessarily know but it doesn't mean a spouse is a liar. Keeping secret for the benefit of having a smooth-failing marriage. It has been said that truth always reveals and truth sets you free. Ideally, my secret would remain secret because no one knows except my best friend-my only pillow. Sounds weird, sounds corny but this is the fact. Every tear I've wasted was counted by my pillow, she was almost drawn when i was suffering severe pain and was melancholic. Perhaps, he is the instrument of God that made me awake and made myself strong to fight for any struggles in life. I've survived from being miserable and fool! I thank God I know stand firm and brave, ready to fight for a cause. I am content with my life. I have a happy family with the loving husband and a charming daughter. My life is full of joy, colorful as a rainbow and shining like a star.
In peroration, my pillow has also ecstasy as mine, her smile is as white as a sunflower that blooms to the sunrise. Hence, most of the people cannot sleep without their pillow. Hope you are one...
Why Many Prepare A Diary
Noong una, ako'y isang estranghero na palakad-lakad sa loob ng isang sulok nang napakalawak na daigdig sa aking hinuha,sa harap ng matataas na gusali sa loob ay mga silid na naghihintay at nakalaan sa mga katulad kong nag-aasam na magsanay. Napansin ko, at ng maglaon ay nakasalamuha ang mga taong "nakamaskara",at noong una'y manakanakang nakakaapekto sa akin, at gayon din naman ako sa kanila. Narinig ko ang iba't ibang tunog at nakita ang pamamaraan ng kanilang mga yabag. Hindi ko maikumparang lubos kung mayroong kahit isang kapareho ng sa akin sa mga bakas at tunog ng mga iyon, dahil humakbang ako ayon sa dikta ng puso at isipan ko. Ngunit iba't-iba man kami ng paraan at uri ng dinaraan, alam kong iisa lamang ang aming layunin sa pag pasok dito sa aming daigdig-upang magsanay sa paglakad patungo sa rurok ng mithiing tagumpay.
Sa paglipas ng mga araw, hindi ko ma n inaasahan, ang iba sa kanila ay nakasabay ko sa paglakad, kasabay sa pagbagtas dito sa masukal at masalimuot naming landasin. Tumutungo kami sa iba't ibang salik nito ng daigdig
The Candle
My love is like a burning candle
The grow of its light is like the glow in my eyes,
Whenever i see your smile
Its warmth is the same warmth
I feel each time you look into my eyes
The candle stand straight
Unbending as my love for you.
Then, all of sudden,
The candle's smooth body was destroyed
The wax melted and run down it's sides
My love is like a burning candle
For as the melted wax fell down its sides,
Tears are falling down my cheeks...
This way
`This way while you're beside me`
`Takes away all the thoughts left`
`Makes me feel complete`
`And nothing to ask no more`
`This way with your arms on my shoulder`
`Gives me the security i always wanted`
`Keep the contentment i keep on seeking`
`And who cares if i'm hurting`
`This way as we were laughing`
`Failed to make me feel tired`
`All that matter is somehow i made you smile`
`Brushed away the frown you first had`
`This way while the night is young`
`I pray that sun won't shine`
`For I never want this to end`
`And be afraid that tomorrow might take you away`
`This way as I can say I'm not just a friend`
`And feel that even for a night I fullfill a dream`
`Got the chance to forget and hide from reality`
`That there's no chance for us to be again`
`In this way....`
Forgotten Farewell
I can't recall when was the
Last time we saw each other
I can't recall when was the
Place that make us go apart
I can't recall what happened
Before we went far away
I can't believe that our
Memories were just a tale
Ended in fancy coffin
An idiot buried
In dim and gloomy graveyard
In spite of past long years
I miserably missed you
I didn't got a chance to
Say how much you mean to me
And tell that I'm here for you
My tears make you so lonely
But who am I to hurt you?
I don't want to make you cry
So i tried hard to smile
And freshen the faded years
Your jokes and laughs make my day
Until God took you away
He brought you to heaven
There you can live peacefully
Away from solitude world
Away from miserable life
Without waving a hand
You left a forgotten farewell.
Writing Poems Like This
How I long to touch you,
to talk to you and say how I feel,
But being close to you
is harder than It seems...
Every time i see you,
how i wish that i was blind
Why do i always repress
this feeling inside?
But when you're near me,
what a joy inside...
Will you stay with me,
forever by my side?
Wish i never met you
I may never be like this...
Thinking of you day and night,
writing poems like this...
Di ko sinasadya...Kung Alam mo lang...
Di ko sinasadyang kausapin ka,
Di ko din sinasadyang makasama ka,
At di ko lalo sinasadyang isama ka na isama,
Dahil kung alam mo lang...
Ayaw na kitang mawala...
Di ko sinasadyang mapalapit sa'yo,
Di ko sinasadyang maging special ka sa buhay ko,
At di ko lalo sinasadyang isama ka sa mga kakaibang trip ko,
Dahil kung alam mo lang...
Pag kasama kita sobrang saya ko...
Di ko sinasadya maging close tayo ng ganito,
Di ko din sinasadyang hanapin ka sa bawat minuto,
At di ko lalo sinasadyang masanay ka na laging kasama ko,
Dahil kung alam mo lang...
Di ko alam ang gagawin ko
Pag nawala ka sa paningin ko...
Di ko sinasadyang mapasama ka sa mga panaginip ko,
Di ko sinasadyang gawin ang mga panaginip ko kasama mo,
At di ko sinasadyang mapasama ka sa mga plano ko,
Dahil kung alam mo lang...
Ang dami kong nagawa dahil sayo...
Di ko sinasadyang maramdaman to
Di ko din sinasadyang mapatunayan to
At di ko lalo sinasadyang ipakita ito
Dahil kung alam mo lang...
Mahal na mahal na mahal...kita
At yon ang totoo
Out Of Reach
The first time I saw and met you
There was something in me that grow
If only I have a chance to talk to you
I will tell that i'm so in love with you
I'm dreaming of you every night and day
I'm longing for your tender touch
I wish that we could be together
But i know that i ask too much.
Everytime I look and set my eyes is on you
I can't help myself for loving you
Just the fact that you are near with me
Sends so much joy and happiness to me
Whenever i see you with somebody else
I always feel jealous when you were together
That cause my heart to remain locked forever
Because you're the only one who keeps the key
But i know that it's too impossible
That you will love me as a whole
Everytime i see your lovely face
I always feel out of place
I imagined us together
Sharing love with each other
I thought it would last forever
Because it is full of joy and laughter
But this is just a dream of mine
Which may never come true anytime
You and I will never walk hand in hand
Coz you are so far-out of reach!
Best Friend
I'd like to distance myself from you
Because I want to be fair with you
You treat me as a friend
And truly we are the best of friends
But in everyday that we are together
I have this feeling that grows deeper
I thought it was only an admiration
Then always put me in a good condition
Then i asked my heart one day
Am I in love with my best friend?
For as the flower bloom everyday
So is my feeling for you... I just can't say...
And as days passed, the more this feeling grew
But the more I hold back my feelings for you
The more I want to say I LOVE YOU
But... I don't want to destroy our FRIENDSHIP
I love the way you are
Slowly to you I fall
Deep here in my heart I feel
Songs in my mind keep on rhyming
Words fall out from my mouth, singing
Faster and faster as my heart beats
My soul misses your touch and your gentle kiss
My eyes saw you at sudden bliss
It's only you that much I missed.
Your lovely face kept me a sudden smile
Your nice and cute voice tickles me for a while
Your soft hand that touches mine
Wishing you're always here by my side
I always thank him for giving me you
Who's always there to say what I should do,
Who's always there to protect me too
And love me the way that you do...
You don't know how much i care for you,
You don't know how much i appreciate you,
You don't know how much i treasure you
But one thing i wish you knew,
Is how much I love you, for being YOU!
I still care
Every plummet of your tears
A couple of pain my heart wrapped up
Copious times I told you to forget her
But you never listened
I hate you, yet I still care
Try my best to cheer you up
Give all my time to you
To revamp the pain she had planted
In spite of this, still missed her
I hate you, yet I still care
Should i jovial as we become close?
Or despondent for you were too blind
Too blind to realize my real feelings for you
The concern you thought because of friendship
I hate you yet, I still care
Try to forget it to think that maybe you're right
Yet the more i disregard it the more the feelings rise
I care for you not because you are as a friend of mine
I care for you because you're more than a friend to me
Why can't you understand?
Ngayong Alam ko na
Palagi akong nalulungkot
Ang puso'y nakararamdam ng takot
Palagi na lamang nagmumukmok
Ayaw pag buksan sa puso ay kumakatok.
Sa araw-araw, nag-iisa
Laging walang kasama
Ni Hindi marunong tumawa
Nang dahil sa masakit na alaala.
Hanggang sa ikaw ay dumating
Nang di man lang napapansin
Di ko pag-ngiti ay iyong
Gusto mo bang ako ay aliwin?
Sa tuwing magkikita, ito'y bumabalik
At ako'y natutong ngumiti
Tinulungan alsin mga hikbi
Sa buhay nagdadala ng lunggati.
Salamat ikaw ay nakilala
Pinigilan ang pagpatak ng mga luha
Sa buhay mo ba ako'y kasama?
Ngayon alam ko na
Ngiti mo sa akin ay nagpapasaya...
Prangka
Sabi nila prangka daw ako
Kaya kong sabihin lahat ng puna ko
Kahit sinong kausap ko
Inis pag pinuna ko
Minsan salita ko'y nakakasakit
Sobra daw at nakakagalit
Pero ano ba ang magagawa ko
Magsalita man ako'y diretso?
Akala ko lahat kayang ibuko
Prankahin kahit na sino
Pero bakit pagdating sa babaeng tulad mo
Nararamdaman'y di maipagtapat sayo
The test
As my feet brings me
to the meeting place,
I've seen a guy running
through the gate...
And as i already entered
before the girls i have just met,
You welcomed me with a smile
(are you the guy running?)
It's your name, I have just utterd.
You invited me to go with you
to sit down along the fence
As we wait for the proctor
to announce the start of test.
While the flowers bloom,
"How i wish we both passed!"
And you smiled, "We can do it!"
and then just laughed.
Boys and girls of our age,
now have come along
To make from a like
to enter the room.
My heart was trembled
Oh what should I do?
What if, oh what if...
And then i entered the room with you.
Hours have passed
and the test was already done
The wish i just uttered later,
is the wish the boys and girls says now.
Selos
Mula ng makilala ka
Halos maraming nag iba
Noo'y laging nag-iisa
Ngunit ngayo'y kasama ka
Binigyan mo ako ng saya
Na di ko pa nadarama
Sana ito'y lumawig pa
Nang wala kang pangamba
Buhay ko'y naging parte ka
Sa pangarap na darama
Sa panaginip naroon ka
Doon ay tayong dalawa
Loob mo'y nahulog na, gayundin naman ako
Na di natin alam kung paano
Kung alam natin ito,
Tumagal kaya tayo?
Isang araw nakita kita
May kasama kang iba
Ang mundo ko'y nagunaw na
Sa selos na nadama, aking sinta
Unsaid
I wondered how i stay and sleep like this
Without a word that can make me ease
How i play and never say please
Be satisfied in all the teas
Someone ask me why
And i answered with a smile
For even I don't know this reason why
So how can I explain it in try?
I even ask myself of how long
While I sing you a secret song
Can you show that I'm strong
And stand like this for so long
Maybe as long as you are there
As deep as you are unaware
And i won't stop to care
To let it go and make it bare
"When you have a dead fellow... do you feel the same way too?"
It's Too Late
The first time I saw you
I want you to be my friend
But you courted me
That's why i began to hate you.
So you looked for someone new,
In just a short time you found her,
You loved and courted her
Now she's the one in your heart.
I became envious and regretted staring at you
Because now I realized that I love you too!
But how can I win back your heart,
Now that you have your ideal girl?
How can i tell you my feelings?
When someone new is caring for you
How crazy i was, now it's too late
To have you in my heart?
Anong hiwaga
Ano ang hiwaga nitong nadarama
Lagi ng masaya tuwing ika'y nakikita
Ngunit sa kabilang dako, ako'y nalulungkot
Pagkat nalaman kong ika'y may iniirog.
Nais kong magtapat ngunit di dapat,
Pagka't ako'y isang babaeng desente at tapat
Kahit gustong-gusto ko na iyong malaman
Pag-ibig sa puso ko, tunay na ikaw lamang.
Dahil sa iyong ugali ako'y napaibig
Dahil sa iyong dating lumalakas ang pagtingin
Ikaw ang tipo ko at inaasam-asam,
Paglilingkuran kita kahit hanggang hantungan.
Kaya't sana naman bigyan ng pagtingin
Kahit kauti lang mahalaga na rin sa akin
Kahit ngiti mo ako'y kuntento na
Kaunting sulyap mo,buong mundo'y lumigaya.
Dramedy
Alas siyete na. Oras na sa pagsubaybay sa mga kinasasabikang telenovela,"tanging usal ni Mayeth sa sarili. Kitang-kita sa kanya ang pananabik nang biglang naalintana sa panonood dahil sa malalaking trak na huminto sa harapan ng kanilang tarangkahan.
"Ooops! may naglilipat pala,"sabay harap ulit sa telebisyon. Wari'y di naapektuhan sa kanyang nakita. Maya-maya pa'y until -unting tumulo ang kanyang luha pero kanina lamang ay kinikilig pa sa mga eksena.
"Bakit anak?"wika ni Aling Marta sa kanyang dalagita.
"Ma...wala lang to, nadala lang ako,"sabay lingon sa ina.
Nagkatawanan /lang sila, magkasabay ding nagpahid ng kani-kanilang mga luha.
"Matulog ka na nga. Nakakahawa ka eh..."
"Opo!"ani ni Mayeth. Dali-daling nagtungo si Mayeth sa asoteya.
Imbis na antukin ay tila nabuhayan ng dugo ang dalaga ng makita ang mga naglilipat sa kanilang bahay. Napokus ang kanyang mga mata sa isang binata na katu-katulong sa pagbubuhat.
"Cute! Yun pala ang bagong lipat!"kinikilig na tinig ng dalaga. (Naku!Ang babae nga naman). Natulog si Mayeth tangan sa kaniyang diwa Ang itsura ng bagong binata sa kanilang bahay. (Tagalaga naman, gusto pa yatang mapanaginipan, sige mag-ilusyon).
Kinabukasan, di niya inaasahang magkasabay sa paglalakad ang binata. Bakas sa mukha ni Mayeth Ang paghanga at pangingislap ng kaniyang Maya na ginantihan Naman ng asiwa at pagsusupladong tingin ng binata (Sige...papansin ka Mayeth).
"Hoy! Di ba ikaw yung bagong lipat, ako nga pala si Mayeth."pagpapakilala sa sarili.
"Jay..."sabay paling ng ulo upang parahin ang rumaragasang jeep. (Hmmp, ano Mayeth sinupladahan ka lang). Magmula noon sinikap ng dalaga na ayusin Ang sarili upang lalo siyang napansin ni Jay. Naandiyan ang magpababalik-balik siya, ilaglag ang panyo, magpabango nang marami, sadyaing makipagbungguan, magmake-up ng pagkakapal-kapal at iba pa (Ang babae nga naman!).
"Kasi ikaw...suplado mo talaga..."
"Ganun lang talaga ako."simpleng sagot ng binata (Ano Mayeth! Karirin mo na). Halos umapaw ang loob ng dalaga ng nakapalagayan na niya ng loob Ang binata. Ngunit ang pagkakapalagayang ito ay nauwi pa sa pagiging mas malapit na pagkakakilanlan ('Kala niyo sila na...hindi pa). Lumaon naging matalik silang magkaibigan (Sakit, hanggang doon na lang ba).
Lumipas pa Ang dalawang buwan hanggang...
"Best, may pagtatapat ako sa iyo."
"O, ano yon Jay?"
"Ah may gusto kasi ako sa kaklase natin."
"Talaga? Eh, sino!"
"Maganda siya...mahaba ang buhok at..."
"Kalog!"pasigaw na pahabol no Mayeth.
"Hindi! Mahinhin nga si Beth, pagtanggi ni Jay. Actually, kami na nga eh, Ok ba?" Hindi napigilan ni Mayeth ang patuluin Ang kanyang luha (Babae nga naman).
"Bakit?" Unisa ni Jay.
"Wala to, tears of joy..." sagot ng may malamyos na tinig (PLASTIK). Mula ng araw na iyon naging malamig ang pakikitungo nila sa isat-isa. Hanggang...
"Mayeth, uwi na'ko sa Bisaya. Kailangan eh." pagpapaalam ni Jay. Tanging ang malungkot na mukha na pilit pinasasaya ng mga labi ang naging sagot ng dalaga (Magpakatotoo ka nga! O sige...paikliin natin, masyadong humahaba... Makalipas Ang dalawang taon...)
"Mayeth, may telegrama ka," sigaw ng kaniyang Ina.
"Si Jay pinapupunta niya ako sa kanila sa Sabado." Pabulonh na wika sa sarili (O tama na ang drama.) Dumating ang Sabado at tinunton ni Mayeth ang address na nasa sulat. Nanlaki Ang kaniyang mga mata nang makita Ang malaking simbahan.
"Ano ba ito? Ayoko Naman ng ganitong surpresa, Sana sinabi niya namang papanasal na kami " (Ang bilis mag-ilusyon). Naluha na lamang siya nang makita na ikakasal si Jay sa ibang babae (Sabi sa iyo, wag ka munang mag-ilusyon).
Ang tagpong ito ang nagtulak sa kaniya upang putulin ang ugnayan sa kaniyang matalik na kaibigan. Tumanda na siyang dalaga...hanggang..
"Mayeth, telepono!"
"Mayeth, punta ka naman sa address na'to, kailangan lang talaga."(Sige Mayteh punta na...aba, Mahal mo pa naman siya). Nagulat ang naging tugon ni Mayeth (Kalungkot no?).
Alam ninyo ba nung tumawag si Jay ay balak na niyang ipagtapat Ang kanyang tunay na pagmamahal kay Mayeth. Di naman siya ikinasal, napagkamalan pang ni Mayeth na si Jay ang ikinasal. Sobrang natorpe lang talaga si Jay. Tumanda na sila bago pa naisipang ipagtapat, hayun!
Sa sobrang excitement, intake na sa puso. Parehas nilang itinago ang tunay na nararamdaman sa isat-isa. Yan tuloy ang napapala ang masyadong torpe ay pakipot.
Panaginip
May mga bagay na alam natinga panganib munit sinusubukan pa rin ating pasukin. May mga bagay na magaganda ngunit matitinik gaya ng mga rosas. Kung minsan, sa paborito nating laro, tayo ay nagagalusan at nasusugatan. Kadalasan, kaya natin ginagawa ang mga bagay-bagay dahil dito tayo masaya. Alam natin na ito ang makakapagpaligaya sa atin. Alam ni Marigold na masasaktan siya oras na hayaan niya ang puso ang magdesisyon at hindi ang utak.
Mahigit dalawang taon. Ganoon katagal inilihim ni Marigold ang pagtingin niya para kay Charles. Inakala niya na hindi na darating pa ang pagkakataon na mahahawakan niya ito at makakasama. Sa wakas, dumating din ang oras natapos ang dalawang taon. Mag hayag ang binata ng nararamdaman para kay Marigold. Ngunit, si Charles ang tipo ng lalaki na hindi nanunuyo ng babae. He wants to do things the easiest and fastest way. Parang nagpapalit ng damit ko mag palit ng babae. Si Marigold naman ay isang kilala at respetadong student leader sa kanilang paaralan, isang matatag na babae na hindi nagpapadala sa agos ng emosyon. She is in between her heart and her pride.
Kung ikaw si Marigold, palalampasin mo pa ba ang pagkakataon para maging sa iyo ang lalaki sa iyong panaginip?
"Sana ganyan na lang ang pride ano?"
"Ang alin?"
"Sana ganyan na lang ang pride pwedeng lunukin,"napangiti siya sa sinabi ko. Tumingin siya sa baso na may lamang rhum.
"Parang hindi ko na kaya pang inumin ito."
"Madali lang iyan!"Kinuha ko ang baso ng rhum at itinapon ang laman (kasabay ng pagtatapon ng aking pride).
"Ang talino mo talaga Marigold!"
"Akala mo lang iyon Charles, akala mo lang iyon. Dahil kung talagang matalino ako, i will be here listening to your lies. Hindi sana ako nag- aaksaya ng panahon sa pakikinig ng mga pambobola mo makuha lang ang isang babae.
I'm torned between my pride and my heart that night. Si Marigold Laurel,ay isang respected student leader, kilalang heartbreake isang matatag na babae at hindi papaloko ay kasama ngayon si Charles Ocampo, isang lalaking parang nagpapalit ng damit kung magpalit ng girlfriend, a guy who gets what he wants.
Nagpunta kami sa kusina para uminom ng hot chocolate. He needed that... so did i. Kinuha ko ang tasa niya at hinalo ang laman para sa kanya. Nang inilapag ko iyon, malakas pa rin ang usok na nagmumula sa inumin. Tinanong ko siya.
"Paano mo ba malalaman na mainit ang isang inumin?"
"Kapag umuusok,"agad namang sagot ni Charles.
"Pero bakit marami pa rin ang napapaso?" Tumingin siya sa akin at sinabi,"alam ko ang Ibig mong sabihin."
"Hindi mo pa sinasagot ang tanong ko. Bakit marami pa rin ang napapaso samantalang alam na nila na mainit?" Nagkibit balikat siya kung kaya't ako na rin ang sumagot sa akin tanong.
"Dahil hindi nila pinapahalagahan ang warning."
"Kasi Marigold, may mga bagay na hindi mo malalaman hangga't hindi mo susubukan,"ani ni Charles. I've never met a man before who always have answers to my questions and questions to my answers, a man who can fight back to my stupid ideas, someone who can weaken my defenses.
Naubos namin ang hot chocolate habang nagkukuwentuhan. Madaling araw na pero ayaw ko pa talagang mag umaga. Ayaw kong matapos ang oras na iyon. Nang lumingon ako sa kanya ay napansin kong nakatingin na naman siya sa akin. Using his pair of eyes.Those eyes but i can't help but to stare back at.
"Bakit, may sasabihin ka?"Umiling lang siya.
Nararamdaman kong papalapit siya upang halikan ako. Agad kong iniharap ang aking mga bisig sa kanyang dibdib. Tinanong niya ako kung naguguluhan pa rin ako.
"Mali ito Charles!"
"Anong mali?"Sabihin mo kung ano ang mali!"
"Basta mali ito. Masasaktan lang ako sa iyo."
"Oh God! What am I gonna do?"
He started to kiss my forehead, down my nose, then my cheek, then with deeply kiss my lips. His lips searching mine. Together we show the passion of each other's warmth. Parang nilipad ng hangin lahat ng pinangako ko sarili ko. It's a whirlwind romance for the first time in my life. No courtship, no stage of getting to know each other, no nothing! Ganito naman talaga ang ibang mga babae. Lagi nalang mahina pagdating sa pag-ibig. And i felt so stupid to be one of those women.
Between kisses he asked me,"Naguguluhan ka pa rin ba? Tell me kung ano ang gusto mong mangyari."I gave out a deep sigh.
"Kailangan ko pa ba talagang magsalita?"He nodded abruptly.
"Pwede bang gawin ko nalang? After all, action speaks louder than words. Go on."
Then i kissed him back. Passionate than ever. I kiss him like there will be no tomorrow... When the moment was over, i told him that i really hope that night would last forever. But we both know that every story that starts, ends. And ours will have to end soon.
Totoo nga kayang kontrolado ng utak ang lahat sa ating katawan? Kung ganon bakit tayo humihinga gayong hindi naman sinasabi ng utak na gawin natin iyon? Noong ipinanganak tayo, umiiyak tayo o tumatawa para sabihin ng ating nararamdaman. Nagawa natin iyon samantalang hindi pa tayo marunong mag-isip. Tinatawag iyong Human Instinct. Kahit sabihin mo sa puso na huwag tumibok, titibok pa rin ito. Kung gayon, bakit sinasabi ng iba na gamitin ang utak kapag umiibig samantalang puso ang umiibig at hindi ang isip?
"Nagsisisi ka ba na hinalikan mo ako?"
"No, Charles. Hindi ko ginagawa ang mga bagay para pagsisihan ko."
Matagal ang katahimikan. I was the one to break the silence first. "Charles, sa mga nagdaang relasyon ng buhay ko, lagi kong pinagagana ang utak ko... at hindi ako naging masaya. I had relationships but i was never in love. Ngayon alam kong mali ito. Dahil masaya ako. Kapag utak ang ginagamit, tama pero hindi masaya. Ngunit kapag puso ang ginamit, kadalasan, mali, pero iyon ang pinaka masaya,"
Foolishness it may seem to others, but for me, it just simply means love. A four letter word that i couldn't even accept myself that i'm feeling it right now. Matagal ko ng pinairal ang isip, but this time, puso naman. Alam ko masasaktan ako, but then again i'd rather take the risk of loving you and losing you then losing you and not loving you at all.
The kiss meant everything between us, parang panaginip. Andito na naman ako, laging sinasambit ang dasal ng mga dreamers na kagaya ko, ang mga katagang... ayoko ng magising.
Who is your true friend?
We are heading to a competition. On our trip going to Sta. Cruz with my uncle Nelson together with Angel, Asbie and Julie, we ended up our conversation dealing about know our true friend. The three ladies at the backseat are talking about the characteristics of the person they call friend. Of course we all have our own standards on how are we going to identify our friends. Julie considers her friend as the one who always cares for her. As be considered as a friend as one being kind, caring and understanding, while angel tells that her friends are always there to help her at times of troubles, through her ups and downs. Keenly, my uncle listened in silence, then, he butts in,"how many friends have you all got?"Asking the three ladies at the backseat, they all say some figures. That was the time my uncle told us about story of knowing a true friend.
"Once there was a father and a son..."as he started
"Where have you been?"the father as his son.
"From my friend's house,"the boy told his father.
"You've got so many friends. Well, that's good! But are they your true friends?"
The boy answered,"Yes,because they are always happy and glad for having me and i feel the same when i'm with them."
"Do you want to know who among them is a true friend?"father asked.
The boy exclaimed."I'm sure they are all true friends."
"I doubt it,"is father said calmly.
"Okay,what will I do?"the children asked his father.
"Come with me."Then, they went to the backyard and catch one of the chickens and beheaded it. After the beheading, the father put it in a sack.
"now go to your friends and say that you are having with you a person's head whom you killed accidentally, and beg for help . You have to hide because the police might get you. Tell them that the head on the sack must be dogged under the soil."
Then the child went to his friends. He went to Freddie's house, but due to the sack stained with blood Freddie did not even mind going down for him. Then he went to Chola's house, and due to his story, Chola ran inside their house and did not come out again. Then he went to Marlon's house, but Marlon just told his parents about it then Marlon's parents told the police so he ran as fast as he could to his home having the sock with him.
"Why are you catching your breath? And why are you crying?"His father asked him by the time he got home.
"I have no real friend, they all ignored me and Marlon even told his mother that i killed someone. Shortly, her mother cold for the police, so i ran. What am i going to do? The police are coming!?"
"Stay here and wait for me, I'll just get something inside,"his father said.
Three minutes had past and then he heard a siren and shouted for help,"Father, help me, here comes the police!"The father then came out bringing with him a pail of water and a casserole and said,"i am a true friend, i'll help you."Then he talked to the police and afterwards they're gone.
After the story, we all laughed at the same time realized something... That there can only be one true friend!
Dating Game
Valentine...the anniversary of the beheading of St. Valentine by the Romans. February, the month of LOVE.
Happiness lies to those who cry, those who hurt, those who have searched, and those who have cried, for only then can they appreciate the importance of people who have touched their lives. Love begins with a smile, grows with a kiss and ends with a tear. The brightest future will always be based on a forgotten past, you can't go on well in life until you let go of your past failures and heartaches.
Did you ever fall in love or love someone and then all you get in return is heartache caused by him?
Tpos na ang first semester ng unang taon ni Angel sa College. Kay bilis lumipas ng dalawang linggong bakasyon, at ngayon nga ay simula na ng second semester. Nasa harap siya ngayon ng locker niya ng may mapansing card na nakasabit doon.
White Rose,
You are as a lovely as the cherry now, That hung with bloom along the bought. And stands about the woodland ride, Wearing white for the Eastertide.
El Amor,
Blackrose
" Blackrose? Hindi talaga ako titigilan ng mga tao dito, ang kukulit nila, may pasulat sulat pang nalalaman. "Pero imbis na itapon ay may Kung anong nagsasabi Kay Angel na itago na lang ang card na hawak niya.
Hindi maaring lumipas ang buwan na walang natatanggap si Angel na card with a poem from Blackrose. Once or twice a month siya Kung maka-receive nito. At nagugustuhan Naman niya.
"Angel! Angel!." tawag ng kaibigan niyang si Maude.
"Bakit na naman ba, Maude?" nakasimangot na tanong ni Angel sa best friend.
"Hey, amg ganda-ganda ng umaga nakasimangot ka na naman diyan," biro mo Maude.
"Teka. The way you talk, may nandedemonyo na namasn sa'yo 'no? tanong ni Maude sabay tingin sa red rose na hawak ni Angel.
"Ano pa nga ba! Ito sa'yo na lang, si Josh nagbigay... ewan ko ba sa taong Yun ang kulit-kulit. Ang dami namang ibang babae diyan nagtitiis sakin ," habang nagsasalita ay nakakunot ang noo at nakataas anh isang kilay.
"Ito naman... pero thank you sa flower ha! Lahat na lang yata ng binibigay sa'yo ng mga two dito iniitsepuwera mo!"
"Hay naku! Halika na, may kukunin pa ako sa locker ko," yaya niya sa kaibigan.
Nang sumunod na araw...
"Wow, may card na nakasabit sa locker niya! Oy, kanino kaya galing?"pagbibiro ni Maude.
White Rose,
Believe one who knows, You will find something greater in woods than books. And I do believe, you are the one I found, The greatest in the woods.
El Amor,
Blackrose
"Magaling siyang tumula, na may ilang beses na ito, Maude."sabi ni Angel.
"What? Then you didn't tell me about this guy, ha!"may ngiti sa mga labing sabi ni Maude.
"I don't know him, besides puro Tula lang Naman ang binabanggit dito."sabay tabi ng card sa bag niya.
"Palagay ko si Blackrose matagal nang may lihim na pagtinging sa'yo."sabay kindat sa kaibigan.
"Ano ka ba Maude? Malay mo nakikipagkaibigan lang."sabi ni Angel.
"Tatanggapin mo naman kaya? Remember, guy pa rin Yan."
Tumingin muna ng makahulugan si Angel sa kaibigan sabay pakawala ng buntong-hininga, "Ewan ko, siguro kung kaibigan lang talaga ang habol niya sa'kin."
"Hay, Angel..."sabay akbay sa kaibigan.
"I know kung bakit ka nagkakaganyan."
"Mahirap na Maude, mahirap ang magtiwala ulit...pero alam mo nagpapasalamat ako sa'yo dahil hanggang ngayon tayo pa rin ang magkasama, you never left me,"sabay seryoso ng mukha ni Angel.
"Kahit nasa malayo ang iba nating friends, Hindi nila tayo kinalilimutan. Hoy, ano ka ba? Kung hindi ka nakasimangot, nakataas ang kilay mo, I di kaya ang seryoso mo. Hindi ko kayang abutin ang iniisip mo," pang-aamo ni Maude.
Naputol ang usapan nila ng Makita ni Angel na palapit sa lugar nila si Leigh
"Hi, Maude Hi, Angel" bati ni Leigh sa dalawa ngunit may kindat na kasama ng batiin niya si Angel.
Walang sagot kay Angel maliban sa pag-taas ng kilay at irap sa kaharap.
"Hi, Leigh! Saan ka galing?"si Maude na lang para hindi mapahiya ang lalaki.
"Sa baseball field. Bakit Hindi na lang sabay tayo papunta sa susunod nating klase?"tanong nito kay Maude pero nakatingin pa rin kay Angel.
"May pupuntahan pa ako, ikaw na lang Maude ang sumabay sa kanya."sabay sara ng locker at lumakad palayo sa dalawa.
"Ha? Ah eh, sige Leigh, mauna ka na sasamahan ko pa nga pala si Angel, sige ha."paalam ni Maude kay Leigh at sumunod kay Angel.
"Mala-anghel ang iyong ganda, Angel, pero nag-aapoy sa galit ang iyong mga mata...gusto ko yung malaman sa ano pa mang paraan. ang mapalapit sa'yo ang una ko munang dapat gawin. " May binabalak si Leigh kay Angel ngunit masama kaya ito o makabubuti para sa kanilang lahat?
Sa library...
"Angel, bakit ka ba umalis agad doon?"tanong ni Maude sabay lapag ng gamit sa mesang nasa harapan.
"May isang oras pa tayo. So, mag-aaral na lang muna tayo "paliwanag ni Angel habang binubuklat ang libro na hindi naman talaga balak basahin.
"Look at me, Angel, galit ka ba Kay Leigh, o ayaw mo lang talaga sa kanya dahil 'guy' din siya?"sabay taas nv kamay na may pa-quote sign pa.
Walang nagawa si Angel kundi ang tumigil na lang sa sinabi na sa kaibigan kung bakit pati so Leigh ay iniiwasan niya.
Acquaintance party noong first semester....
Madilim ang paligid maliban sa mga mumunting liwanag at iba't ibang kulay na nagbigay ganda dito. Makikita sa bawat estudyante ang kasiyahan sa pagsasayaw sa okasyong ito. Acquaintance-getting to know each other. But to Angel, wala yata siyang magiging bagong kakilala dito. Hindi niya gusto ang grupo ng cheerleader, ang mayayabang na basketball and volleyball player. Maliban sa besfriend niyang so Maude, sa pinsan niyang sina kuya Leo at Louie ay Wala na siyang ibang kilala sa paaralang ito.
"Maude, I'd like you to meet my cousin Louella Mae, Louie this is my friend since high school, Maureen Denise," pagpapakialal ni Angel sa dalawa.
"Nice to meet you Maude" si Louie ang unang bumati dito.
"Nice to meet you too, Louella ang unag bati ni Maude.
"It's Louie, just call me Louie. So, you know my cousin very well?"tanong ni Louie kay Maude.
"Yeah, sabi nga ni Angel, we're best of friends and we know each other since high school, naikukuwento ka nga niya sa akin, eh."pagpapatuloy ng kuwento no Maude .
"Really? Oh, cousin, you owe me for what you've told to Maude"panunukso ni Louie.
"Don't worry it's just about good deeds you've done,"
"By the way, Maude, pasensiya ka na sa akin if I speak English, nakasanayan ko na kasi. Besides I grew up in Florida, but I understand Filipino."pagpapaliwanag ni Louie.
"It's okay, sanag na din ako sa mga cousin ko having vacation here."balik Naman ni Maude kay Louie.
"Let's dance!"yaya ni Louie.
"Ayoko...kayo na lang ni Maude, there's a lot of people dancing."tanggi ni Angel.
"Sige na, Angel, halika na."pilit naman ni Maude.
"Hey guys, let's dance kanina ko pa kayo nakikita dito na nagkukuwentuhan Lang."si kuya Leo na kapatid ni Louie , nakatayo siya sa harapan nila habang sumasayaw-sayaw pa.
"Bro, Angel don't like to dance,"si Louie.
"What's the matter, Angel,don't like the party?"tanong ni Leo
"Kuya Leo naman, you know that I don't like to be here pinilit lang ako ni Maude."baking nito sa kaibigan.
"Eh kasi lagi na lang siyang nagmumukmok kaya ko siya niyaya dito, besides bwe have to meet other people here cause we're in college already."paliwanag naman ni Maude kay Leo.
"By the way kuya Leo, this is Maude, may friend. Maude, this is Leo," pagpapakilala ni Angel sa dalawa.
"My elder brother,"dagdag naman ni Louie.
"Hi ,welcome freshman!"bati Naman ni Leo.
"Hello, thanks."ganti naman ni Maude.
"So, everybody let's dance !!!"pasigaw na sabi ni Leo sabay taas ng kamat sa ere.
"Yeah, let's dance!!!"sabay na sabi ni Maude at Louie, kaya nagkatawanan pa ang dalawa. Napilit din nila si Angel na sumayaw. Mga ilang rock music lang ay sumayaw na si Angel kaya nagpatiuna na ito sa mesa nila kanina. Sumunod na lang ang tatlo sa kanya. Ilang hakbang na lang ay nasa mesa na siya ngunit biglang humarap ang lalaki na may hawak na wine kasama ang grupo ng babae at lalaki ng biglang natapon sa kanyang damit ang hawak nito.
"Naku! Miss, sorry... hindi ko sinasadya...sorry talaga!"Hindi malamang sabi ng lalaking ito.
"Nakikipaglandian kasi sa kung kani-kanino! Kaya hindi nakikita ang dinaraanan,"pasaring na sabi ni Angel sa kalmadong boses habang pinupunasan ang damit.
Nagpanting ang tenga ng isang babaeng nakapulupot ang kamay sa lalaki, "Miss, baka kasi ikaw ang hindi tumitingin sa dinaraanan, hindi ka kasi tumabi, alam mo nang marami kami at may tendency talagang mabangga ka."
"Oo nga Naman, gusto mo lang yatang gumawa ng eksena dito dahil hindi mo kilala ang grupo ng lalaking nasa harapan mo"sabi pa ng isang babaen. Naghiyawan ang mga kalalakihang kasama nila. Mga baseball player ito sa school nila.
"Tumigil nga kayo. Nakabangga na nga kayo tapos..."pagsasaway ng lalaki sa mga kasamahan.
"Mayabang! Akalan n'yo kung sino kayo. Puwes, hindi ko kayo kilala at wala akong balak na nakilala kayo!"sabay alis ni Angel kasunod ang tatlo.
"Miss, sorry talaga. Leo,sorry...tell her my apology."baking nito kay Leo na siyang senior niya sa baseball team.
"Hindi ko alam, Leigh, grabe magalit yun. Sige susundan ko pa,"sabi naman ni Luther.
Nasira na ang gabi ni Angel kaya umuwi na siya, inihatid na lang siya nina Leo at Louie bago bumalik sa party. Umuwi na rin si Maude, sinundo na kasi siya ng ate niya.
"Kaya hanggang ngayon galit ka pa rin kay Leigh ha?tanong ni Maude.
"Hindi lang Yun, nung minsang nasa beach ako,iniisip noong mga kasama niya na may gusto ako sa kanya dahil nakatingin daw ako sa kanya gayong may iniisip lang ako sa para sa admission test ng school paper, eh hindi ko naman alam na nakatingin ako sa direksyon niya."pagpapatuloy ni Angel sabay taas ng kilay.
"Tapos anong nangyari?"tanong ulit ni Maude.
"Aba'y lumapit at tinabigan ako sabay akbay. Ang kapal ng mukha niya!"napalakas ang boses ni Angel kaya nagtinginan ang mga tao sa library at sinaway sila ng Librarian. Napangiti naman si Maude dahil sa inasal ng kaibigan.
"Tapos?"
*Hmmmp, basta inis talaga ako sa kanya."
"Yun lang ba?"nangingiting tanong ni Maude.
"Pati yung pagpapahiya niya sa akin sa klase natin, alam mo naman yun diba? Napaka-ungentelman talaga niya. Third year na siya pero bakit ba naging kaklase pa natin yun sa Philosophy."inis na inis na talaga si Angel.
"Oh, bakit ngingiti ngiti ka diyan, ha, Maude?"
"Teka, baka sa kin Naman mabunton ang galit mo? Baka kasi nagpapansin lang yung tao sa'yo alam mo na... may gusto siya sa'yo."makahulugang sabi ni Maude.
"Ewan ko, kung yun Yung paraan ng panliligaw niya walang magkakagusto sa kanyang babae,"wika ni Angel. Kasunod noon ay tumunog na ang bell kaya tumayo na sila.
Mabilis na lumipas ang mga araw kay Angel, ganoon din ang pasko at bagong taon, at hinfi puwedeng hindi darating ang buwan ng Pebrero.
Si Ellaine Nadine Vargas na mas kilala sa tawag na Angel ang class salutatorian ng batch 2002 . Bunso at nag-iisang babae sa tatlong anak ng mga Vargas. Siya ang tinaguriang "the smiling face" ng magkakapatid. Ngunit dalawang masakit na pangyayari ang nag paalis na mga ngiting ito sa kanyang mala-anghel na mukha.
Limang taon palang siya noon, nang iwan sila ng kanyang Mommy at sumama sa ibang lalaki papuntang America. She still remember those words that her mother said on the month of February.
"Mom, where are you going?" tanong ni Angel sa Ina habang nakikita itong nag eempake ng mga gamit sa master's bedroom.
"Angel, come to Mommy." Tumigil ito sa pag-aayos at niyakap ang anak bago nagpatuloy, "I love you!"
"I love you too, Mommy." sabi naman ni Angel.
" But Mommy have to leave, I need to go Abroad paliwanag ng Mommy nito.
"But why?"tanong ulit ni Angel.
"Because, i have to."
"Do you still love Daddy?"tanong ulit ni Angel.
"I love your Dad...you know that... but our relationship doesn't work anymore."
"You mean Daddy don't love you?"
"No, no, no. i can't explain it, cause you will not understand."paliwanag nito habang iiling-iling na hinihimas ang buhok ni Angel.
"No, you don't love Daddy, you don't love us, you don't love me either!"pasigaw na sabi na ni Angel habang umiiyak na lumabas ng silid.
Nag-divorce ang parents niya at nagpakasal ulit ang Mommy niya sa ibang lalaki. Naiwan silang magkakapatid sa kanyang daddy. Ngunit ang kanyang daddy ay hindi na muling nag-asawa pa. Kaya ipinangako niya sa sarili na kung magmamahal siya ay hindi niya ito iiwan tulad ng pang-iiwan ng Mommy niya sa Daddy niya. "Talaga bang nawawala ang pagmamahal paglipas ng panahon?"mga tanong na laging nasa isip ni Angel. Ayaw niyang isipin na mawawala rin ang pagmamahal na iniukol ng Daddy at mga Kuya niya sa kanya.
"Sampung taon ang lumipas at ang dating munting anghel na pamilya ay unti-unti nang nagdadalaga at nagkaroon ng mga manliligaw.
"Masyadong mahigpit si Kuya Edfren, ang pangalawa, sa pagbabantay sa kanya sa school. Kaya hindi makalapit ang ibang guys sa kanya. Hindi naman nakakalimutang sundin siya ni Kuya Ethan sa school kasama si Edfren. But who is this gorgeous volleyball captain of the senior class nung high school pa siya? Na-love at first sight yata siya sa lalaking ito so Schuyler- the campus crush ng bayan. Their fathers had been good business associates kaya sila nagkakilala sa isang party na gawa ng kumpanya ng kasosyo ang kanyang Daddy.
Simula noon, lagi na silang magkasama, nililibre siya ng meryenda sa canteen, sinasamahang mag-research ng mga assignments niya sa library at kung minsan ay sinusundo sa bahay para sabay na pagpasok sa school, nandoon ding magdala ng bulaklak sa bahay nila at magpadala ng gifts para sa kanya. Walang tiwala dito si Edfren. Hindi niya alam kung bakit, gayong wala naman itong nababalitaan na may ibang nililigawan si Schuyler or may girlfriend o nagkagirlfriend na ba ito. Basta masama ang kutob niya dito.
Months ran smoothly at nasagot na ito ni Angel. Bukod kay Maude na kaibigan niya alam narin ito ng Daddy at mga Kuya niya. Ayaw man ng dalawang Kuya niya, naging masaya nalang sila para sa kanya.
Months lang ang bilinilang sa relasyon nila-tatlo o apat na buwan because on this month of February, on Valentine's day... Umiyak na naman siya dahil muli iniwan naman siya ng taong pinagtuunan siya ng pagmamahal. Schuyler just dropped by their house on that night...sinalubong niya ito at tinangkang halikan sa pisngi ngunit umiwas ito at bumati ng good evening kay Mr. Vargas. Nagtataka man si Angel ay di na lang niya pinansin.
Sa may garden...
"Why, don't we go out and have dinner to celebrate this Valentine's day?"tanong ni Angel habang nakahawak sa braso ni Schuyler.
"We can't dito na lang tayo, kasi may..."naputol ito dahil nag salita na ulit si Angel.
"Okay, sabi mo eh, but dito ka na lang mag-dinner. Masarap magluto si Daddy dapat matikman mo man lang ang recipe niya, promise."pagmamalaki ni Angel.
"Yeah, but i have important things to say to you."Seryoso ang mukha nito at hindi magawang tumingin man lang sa mukha ni Angel kaya nagtaka ito.
Naninibago man si Angel sa kalamigan ng kasintahan ay nagawa pa rin niyang ngumiti,"I know that!" sabi ni Angel. Bilag tuloy kinabahan si Schuyler, alam na ni Enid ang pakay niya,"How did you...know...what...I want...to say?"putol-putol na sabi ni Schuyler.
"That you love me, lagi mo naman sinasabi 'yun, diba?"tanong ulit ni Angel na nakangiti dito.
"No!"wala sa loob na nasabi mo Schuyler.
"Nabigla si Angel pero kinakabahan man ay tinanong pa rin niya si Schuyler,"What do you mean no?"sa mahinahong boses nito.
"Angel... I don't know how to say this... but i have to...simula ni Schuyler.
"Then tell me, what is it?Schuy, you're making me nervous... ano ba Yun?" patuloy na tanong ni Angel.
"That...that...Angel, i want to say that... that... our relationship is a big mistake..."pautal-utal man ay nasabi parin ni Schuyler ang mga katatagang ito.
Matagal na nawala sa katinuan si Angel. Parang tumigil sa pag inog ang mundo. Naulit na naman on the same month- at ngayon pang Valentine's day-nang iwan siya ng taong minamahal niya. Pero matagal na yun, still bumalik pa rin sa alaala niya dahil sa nangyari ngayon. Hindi niya alam ang gagawin nakatulala siya pero nagpatuloy sa pagpapaliwanag si Schuyler.
"Angel, may girlfriend na ako, sa ibang lugar siya nag-aaral, kaya di kami nakikita at di mo siya kilala...but then kasama ko siya ngayon nasa sasakyan lang...Angel..."naputol iyon dahil sa hikbi ni Angel.
"Go...huh...hu...hu...go...just go and leave me alone..." mahina niyang sabi ngunit ng hindi parin ito gumalaw sa kinauupuan nila ay napasigaw na siya.
"Just leave me alone!!! Go to hell!!! Shame on you!!!" napalakas ang pagkaka sigaw niya kaya na palabas ng bahay ang kuya Edfren niya at ang Daddy nito.
Dahil soon napilitang umalis si Schuyler. Nasuntok ito ni Edfren na aral sa karatedo kaya napatalsik ito. Nadumihan tuloy ang maganda sa nitong mukha. Inamo na lang muna siya ng Daddy niya.
"Angel ..." mahinang tawag ng kuya Ethan niya sa labas ng pinto ng kanyang silid.
"May I come in?" tanong ng kuya niya.
"Pasok, kuya..." sabay pahid ng mga luhang lumandas kanina ng maalala ang mga pangyayaring iyon.
"Do you want to talk?" tanong ni Ethan.
"Ano naman ang pag-uusapan natin?" hindi siya makatingin sa kuya niya ng diretso.
"Baka may gusto kang ikwento sa akin ... meron ba? Sabay hawak sa kanya ng ilong na lagi nitong ginagawa' pag nilalambing siya. "Umiiyak ka ba angel?" tanong ng kuya niya.
"Of course not... He's not worth of my tears, kuya. Kaya hindi na ako papayag na umiyak ulit... Hinding hindi na ako iiyak ulit... Promise yan..." sa matapang na anyo ni angel.
"Tumapang ka angel, yan lang ang masasabi ko sayo pero hindi ka nag momove on," sabi ni Ethan.
"Anong hindi nag momove on? anong ibig mong sabihin ng kuya? tanong ni Angel.
"Kasi hindi mo pa sila napapatawad, you can't be happy if there's someone on your past na hindi mo kayang kalimutan... ang hindi mo kayang pakawalan. Tingnan mo naging man-hater ka lahat ng lalaking lumalapit sayo ay iniisip ang masamang intensyon gayong gusto lamang nilang maging kaibigan ka," paliwanag ng kuya niya.
"Hindi yan totoo!" pasigaw na sabi ni angel.
"Bakit nagtatago ka na ng sikreto sa kuya mo? Dati wala kang sinesekreto sa akin, ngayon... parang hindi na kita kayang abutin... para hindi na kita kilala..." nakatingin pa rin siya kay Angel.
"Ayoko ng nararamdaman ko, kuya, naiinis ako sa sarili ko."
"Open up, Angel. I'm willing to listen, just trust me..."
Tumingin muna siya ng matagal kay Ethan saka nagpakawala ng isang buntong hininga." There's a mysterious guy named Blackrose who gave this card to me. Here, read it... and the baseball guy who's always teasing me..." sabi ni angel sabay lapit sa kuya niya.
"So may secret admirer ang sister ko, kanino ka interesado?" tanong ni Ethan.
"Wala sa dalawa... but... I do prefer Blackrose," seryosong mukha ni Angel.
"Dahil sa mga salitang iniwan niya para sayo, magaling siyang magsulat ha... then..." may ngiti sa mga labing wika ni Ethan.
" What if pinaglalaruan lang pala niya ulit ang feelings ko, kuya? What if sinusubukan lang niya ako kung bibigay din ako at mawawala ang pagiging man-hater ko? What if kung sa month na naman ng February mangyari ang lahat ng ito? What if..." at tuluyan ng lumandas ang mga luha sa kanyang mga mata dahil sa mga agam-agam na itinago niya matagal ng panahon.
"Shhh..."niyakap si Ethan upang mapayapa ang mga agam-agam agam sa kanyang kalooban.
"marami kang iniisip, gayong hindi pa naman nangyayari. Bakit hindi mo sagutin ang sulat niya at iwan sa locker mo, siguradong makikita niya 'yun, para malaman mo, di ba?"pang-aalo ng kuya niya.
"Mahirap yata 'yun, Kuya..."sagot niya sa kapatid.
"Try it, then we'll see what will happen. Kung makikipagkita siya sa'yo sasamahan kita."
"Promise?" tanong niya kay Ethan.
"Promise!"sabay taas pa ng kanang kamay para makumbinsi ang kapatid.
VALENTINE'S DATING GAME
Nabasa Yun ni Angel na nakapaskil sa corridor, paulit-ulit hanggang mabungaran niya ang malaking banner nito.
"Angel,buti dumating ka na!"nagmamadaling bati Bessy, isa sa mga naging kaibigan na niya dito sa campus.
"Talaga pa lang pinaghahandaan ninyo ang dating game na yan ano? Sino sino ba ang searches n'yo?"tanong ni Angel sa mga taong nasa loob ng classroom.
"Two guys and two girls, tapos yung mga searches tig ti-ten... so bale 20 boys and 20 girls,"sagot ni Maude.
"And you're one of the searcher, Angel." sabi ng pinsan itong si Louie.
"What?!! Okey ka lang?!! No, no, no. Hindi pwede ito! Sinong nagsabi sa inyo na papayag ako, aber? Hindi, isa itong malaking pagkakamali!" tangging sagot ni Angel na halos mag histerical na sa pagkagulat.
"Hindi ka na pwedeng umatras. Look, ganito kasi ang set up pagdating sa'yo..." paliwanag ni Colleen- ang representative ng department nila.
"No, ayokong makinig, dahil hindi ako sasali, okey?" pagtanggi pa rin ni Angel takip ng tenga.
"Listen first, cause we know that you will agree in this set up please..."kumbinsi ni Louie.
Kaya tumahimik na muna si Angel at nahilig sa paliwanag ni Colleen. Si Angel ang special searcher na ide-date on the night of February 14. Palaisipan sa mga sasaling searches kung sino siya at walang ibang nakakaalam maliban kila Maude, Bessey at Louie. Although may mga taong tumutulong pa para sa gastos ng date na ito, eh hindi pa rin alam ng mga ito kung sino ang mga special searcher. Mga popular sa school ang pinili nina Colleen na ide-date kay Angel. Ang shooting guard ng basketball team na si Philip, the lay-out artist ng school paper na si Josh, president ng student council na si Rupert at syempre hindi mawawala ang best pitcher ng school nila ng baseball team, na si Leigh. Sila ang campus crush ng bayan pero walang panahon na magkaroon ng seryosong relasyon. Nakamaskara si Angel sa araw ng dating game at pagsumapit na ang night of February 14, doon lang malalaman kung sino talaga siya depende sa mapipiling crowd para sa kanya. Isa pa yun sa hindi puwedeng gawin ni Angel dahil ang audience ang pipili ng magiging date niya at hindi kung sino ang gusto niya. Gagamit siya ng screen name para lalong hindi sa makilala.
"Tapos na ba, Colleen?" tanong ni Angel.
"So, that's the set up, what do you think?"ganting tanong naman ni Colleen.
"I don't like that kind of set up...at ayoko pa rin, on that night wala ako dito, nasa Baguio siguro ako at matutulog nang buong araw." paliwanag naman Angel.
"Hindi puwede, okey? Kasi sinabihan na namin ang mga taong ito, at wala ng ni isang clue kaming sinabi sa searches kahit na dito nag-aaral ang searcher."paliwanag naman ni Maude.
"Sigurado kayo...?"tanong parin ni Angel.
"YES!!!"halos sabay-sabay n asabi ng mga kausap.
"Hindi pa rin."
"ANGEL!!!"sabay tayo nina Louie at Maude.
"I'll think about it. Pwede siguro muna ako mag-iisip kung tatanggapin ko, no?"tanong ni Angel.
"Hindi na puwede dahil isang buwan na lang, kailangan ng maiprepare ang lahat maliban sa'yo "pangungulit pa rin ni Bessy.
"Baka magalit si Daddy nito?" pagdadalawang isip ni Angel.
"Don't you worry about Uncle, I've already told him this."pagpapaliwanag ni Louie.
"Yeah, kasama niya ako, siyempre kasama ang Daddy mo sa sekretong ito." second motion ni Maude.
"Ganoon?!Talaga palang wala na akong tanggi nito dahil lahat ay nakaplano na kahit humindi ako eh, ako pa rin... Nakakainis naman oh!" paghuhurumintadong sabi ni Angel.
Nagkatawanan lang ang tatlo at natutuwa dahil mapaglalapit na nila si Leigh at si Angel.
After a few days...
"Ii-invite lang sana kita sa Valentine's...?" tanong ni Josh.
"Ha!?! Hindi puwede,eh! At saka aalis ako... wala ako dito, pupunta kasi kami ng Baguio..." alibi ni Angel.
"Ganoon ba?Ibig mong sabihin wala ka dito sa dating game on 13?"tanong ni Josh.
"Yeah, wala nga besides wala naman tayong pasok noon di ba?" Kaya hindi na ako papasok, sa Monday na lang, 16 yun di ba?"patuloy ni Angel.
"Sige, aalis na ako, may gagawin pa ako,"paalam ni Josh kay Angel.
Ngiti lang ang iginanti ni Angel sa papalayong si Josh.
Nasa harap na siya ng locker niya ng may nakita na naman siyang pamilyar na bagay doon. Isang card, nakasabit sa locker niya. Galing sa secret admirer niyang si BLACKROSE.
White Rose,
There's a time to be born and time to die, A time to plant and a time to pluck up what is planted, A time to kill and a time to heal, A time to break down and a time to build up, A time to weep and a time to laugh, And now this is the time to meet each other...
On the night of February 14, I'll personally introduce myself to you... Just wait...
El Amor,
Blackrose
"Ang sweet talaga ng taong ito,pero sige hihintayin kita sa February 14... Blackrose?"sabi ni Angel na narinig ng taong nasa tabi na niya ngayon na kanina lang ay pinagmamasdan siya sa malayo, muntik na nga niyang mahulog ang card na hawak niya sa pagka bigla.
"Talaga bang sweet ang nagbigay niyan sa'yo?"si Leigh na narinig ang sinabi niya.
"Anong ginagawa mo dito?" tanong ni Angel na biglang napawi ang pagkakangiti niya nang marinig ang boses nito.
"Sa tabi ng locker mo ang locker ko remember?"ganting sagot ni Leigh.
"Yeah,I know. Pero ano bang pakialam mo sa akin ha?" brusk ng sagot ni Angel.
"Hey, hey, calm down. Wala naman akong ginagawa sa'yo ikaw lang itong laging nagagalit sa akin... ay mali matindi pala ang galit sa akin?"pang-iinis pa ni Leigh.
"Sino naman ang nagsabi na galit ako sa'yo, aber?!tugon ni Angel.
"Wala, pero the way you look at me and the way you talk to me it seems na malaki ang pagkadisgusto mo sa akin."paliwanag ni Leigh.
"Siguro, yun naman ang expression nila sa akin ang laging galit."pagkasabi noon ay binuksan na niya ang locker at kinuha ang ilang gamit na magagamit para sa susunod na subject at inilagay ang katatapos pa lamang.
"So, friends..."sabay abot ng kamay ni Leigh na may kumpiyansa sa pagkakangiti na tatanggapin ito ni Angel.
"I-FRIENDS mo ang mukha mo!" sabay alis. Naiwan tuloy si Leigh na nakikipag kamay sa hangin. Buti na lamang at silang dalawa lang sa corridor ng oras na iyon kung hindi pinagtawanan na si Leigh.
"Patience Leigh, malapit na, malapit na...konting tiis na lang mapapaamo mo rin si Angel," bubulong-bulong na wika ni Leigh sa sarili.
February 13...
VALENTINE'S DATING GAME
Tulad ng inaasahan, si Angel ang special searcher nila na itinago sa pangalang White Rose. Siya na rin mismo ang nagpangalan sa sarili since Yun din ang laging pinapangalan sa kanya ni Blackrose.
Ipinakilala ang mga searchees at isa sa kanila ay nagngangalang Blackrose kaya nagka-interes siya na makilala ito. Malakas ang appeal ni Blackrose sa mga audience the way he answer the questions, kahit na sabihin pang namaskara din siya tulad ng ibang searchees.
At sa wakas dumating na ang time napipili kung sino ang makaka-date ng searcher na si White Rose...At ito'y walang iba kundi si Blackrose... Hiyawan ang mga audience dahil bagay na bagay daw ang dalawa gayong hindi naman makita ang mga mukha ng searches at searcher.
Bago bumaba sa stage si Blackrose tumingin muna ito sa gawi ni White Rose, may kung anong bagay ang bumubulong sa kanya at nagsasabing kilala niya ito. Maaaring kayang ito ang kanyang whiterose?
Samantala, kinakabahan man si White Rose dahil maaaring kilala niya Kung sino talaga si Blackrose dahil isa ito sa mga taong sinabi sa kanya ng mga kaibigan na kasali at posible kayang ito narin ang Blackrose na nagbibigay sa kanya ng mga card at romantic poems.
February 14...
"Sis, balita ko may ka date ka mamayang gabi, puwede bang malaman kung sino siya?" tanong ng Kuya Edfren ni Angel.
"I don't know him either, kasi gumamit din siya ng screen name at nakamaskara, maybe one of Josh, Rupert, Philip and...Leigh?"nabitin ang huling pangalan kaya napangiti ng makahulugan ang kuya niya dahil nag-iba rin ang expression ng mukha niya kasama pa ang pagtaas ng isang kilay niya.
"Who's Leigh?"tanong ni Edfren sabay ngiti kay Angel.
"What do you mean, Leigh? Kuya nakakainis yang ngiti mo ha! Tigilan mo nga ako!" naiinis na sabi ni Angel kay Edfren.
"Come on, sis,nasabi na sa akin ni Kuya Ethan kaya wag mo ng sikreto, kasi kanina ko pa napapansin na di ka mapakali, bakit ba, ha?"tanong ng Kuya niya.
"Kasi, may kung ano nagsasabi sa akin na pumunta ng school ngayon, may gusto akong tingnan sa locker ko."
"Gusto mong pumunta, tara?"yaya ng Kuya niya.
"Talaga, sasamahan mo ako?" paniniguro paniniguro pa niya.
"Oo. Wala pa kasi si Kuya Ethan, mamaya pang hapon ang dating noon. Saka sabi niya na ihahatid ka daw bago sundin at Laura, kaya tara na... dapat nga magalit ako sa'yo dahil may secret ka sa akin. Dati pareho kami ni Kuya ang sinsasabihan mo, ngayon siya na lang, but don't worry hindi ako galit, nagtatampo lang."Pagkasabi noon ay inakbayan niya ang kapatid.
"Sorry Kuya, ha!"nangingiting sabi ni Angel.
"Wala yun, Tara na."pagyaya ng kuya niya.
Pagdating sa Holy Trinity College ay dali-dali siyang pumunta sa locker niya. Tulad ng inaasahan meron ngang card na nakasabit room at galing kay Blackrose.
Whiterose,
Common as a light is love, And it's familiar voice wearies not ever, Like the wide heaven,the all-sustaining air, It makes the reptile equal to the God.
Lenard Vaughn Montemayor
(Blackrose)
Pumikit pikit siya sa nabasa, tama ba ang pagkakabasa niya? Sino ang may bigay ng bulaklak? Sa hindi mapaniwalaang pangyayari ay tumunghay siya sa nasa harapan. Unti-unti nitong tinanggal ang maskara at tumambad sa harap niya si Leigh na nakangiti.
"Didn you like the flower?"tanong nito sa kaharap.
Dahil sa hindi pag sagot nito ay nagpatuloy ng pagsasalita si Leigh."I think it's time para hubarin mo na ang maskara, tumayo ito pa lapit sa kanya. Ngunit mabilis siyang nakailag at sinabing mamaya na lang.
Umupo na ulit si Leigh at umorder na sila. Kumakain ay nagkuwentuhan ang dalawa. Hanggang sa...
"White Rose...is the name i gave to the girl I like, or should i say, I love in the campus...It's strange i felt this when we first met noong acquaintance party namin. Maybe she's lunatic or crazy that other people say, mataray siya sa akin but there is something in her eyes that I can't explain."Tumigil muna siya sandali at tumingin ng diretso sa kaharap saka nagpatuloy,"Like I see in your eyes, pareho tayo kung tumingin. I think i already met you, when or where, i don't know..."
"I want to dance," tanging nasabi ng babaeng nakamaskara. Tumayo na si Leigh at inalalayan siyang sumayaw. Pumainlanlang ang isang jazz love song. Matagal na katahimikan ang pumagitan sa dalawa bago nagsalita si Leigh.
"Mahilig ka ba sa poem?" tanong nito.
"Yeah,a lot." sagot naman ni Whiterose.
"Yun kasi ang binibigay ko sa kanya, sabi ko nga sa kanya magpapakilala ako ngayong araw na ito,but it seems that she doesn't want to know me..." malungkot na pahayag ni Leigh.
"Maybe,you should try."
"Do you think, she will believe me or like me as well?"
"Mabait ka Leigh, bakit hindi ko nakita ang magaganda mong katangian noon pa... pero paano kung saktan mo din ako?Makakaya ko pa kaya..." naisip ni White Rose.
"Hey, malalim yata ang iniisip mo? tanong ni Leigh sa kanya dahil hindi siya kumikibo o di yata nakikinig na gayong kanina pa nagsasalita sa si Leigh.
"Ha? Hindi naman. Leigh, siguro ang unfair ko sa'yo. I think it's time na makilala mo na ako... I mean the girl you like or...you love... but...I'm afraid..." tumigil siya.
"Bakit? Saan? Speak up, I'm willing to listen. I can be a shoulder to lean on, and i want to be your friend..."pagkasabi noon ni Leigh ay unti-unti na palang lumuluha si White Rose. Kumalas ito kay Leigh at hinawakan ang maskara saka ito tinanggal.
Hindi maintindihan nila kung ano ang nararamdaman niya sa mga sandaling iyon. Nasa harapan niya ngayon ang babaeng hinahangaan niya at sinasabi niyang nagpabago ng kanyang buhay. Si Angel . Tahimik pa rin si Angel at umiiyak, pinahid ni Leigh ang mga luha sa kanyang pisngi at walang sabi-sabing niyakap ito. Tinanong niya kung bakit ito umiyak. Maraming pinagdaanang hirap si Angel. Dalawang beses na rin ito nasaktan na mga taong pinag-alayan niya ng tunay na pagmamahal. Ngunit anong ibinigay sa kanya... nasaktan lamang ang puso niya. Natatakot siyang sa pagkakataong ito na maging bukas ang kanyang puso at damdamin ay masaktan siyang muli. Ngunit iba siya, yun ang tangi niyang masisiguro kay Angel. Gusto niya itong maging kaibigan. Kung tutugunan ni Angel ang kanyang damdamin ay higit pa roon ang magagawa niya para sa kanya. He loves Angel. Hindi pa siya nagkakaroon ng kahit na sinomang girlfriend dahil masasabing hindi pa tumitibok ang puso niya noon kahit ang daming babaeng nakapalibot sa kanya at nag-aasam na maging boyfriend siya.
Patuloy silang nagsayaw sa saliw ng musikang pumainlanlang. This will be the happiest moment of her life, and for him, he will treasure the moment na nakilala niya si Angel lalo na ngayon na pinaglapit na sila ng tadhana.
On this very day of February, the so called Valentine's Day, magsisimula ang pag-usbong ng panibagong pag-ibig sa buhay ni Angel at Leigh.
To say that you can love one person all your life is just like saying that one candle will countie burning as long as you live.
The pleasure of love is in loving, and we are much happier in the passion we feel than in that we inspire.
The ghost whitin
Are you afraid of ghost? Whatever your answers may be, when you hear the word ghost, there's something in your mind that comes with the word, yet you cannot get rid of imagining an apparition of the dead. Especially when one of your loved ones new passed away. Your hair would probably get up and your body will suffer from an unexplainable sensation of fear. Your heart will undoubtedly pound as loud as a drumbeat as you are envisioning a lady in white long dress, wearing a long unmanageable hair and has round red eyes angrily staring at you as if you caused her death. Her feet are hanging above the ground. A headless man, arms are forwarded towards you, likewise there are many supernatural things that cause us frighy such as vampires, believed to wander every night to suck human's warm blood and eat flesg, following your pumping heart like a cannibal. Same thing with a giant pernicious handling his huge cigarette, drawing out a smoke while seated in a gigantic branch of an orchard, the age of your grandest parents-outside your house.
These things immediately flash in our minds when we hear that works, because these things were already inculcated in our minds since our younger years and eventually brought them along in our maturity. We have acquired these convictions of the supernatural creatures through hearsays and stories. Our predecessors can tell much of these tales. A grandmother or mother always tell stories to her kids at night (so that they'll not hop in the neighbors' house to play at night and so to make them behave, by fear of being beaten by a vampire or chased by a white lady). However, there are people believed to witness multiple images of apparitions everywhere, and said to have a third eye.
Likewise, the best influenti medium in which we are acquiring these things are through the motion pictures or television. The portrayal of the appalling scenes through movies and programs from the screen, inculcalated in us that these things really exist they are like genuine one's that exist in our actual life.
But how much assurance are we going to get that these paranormal things are really true? When I was still a child, a use to fright myself when I go into a dark place alone that I might witness quivering figure or what they call "ghost" (maybe because I haven't scene one). It is just state of mind. It resides in our own thoughts. We are making are own ghost. When we believe that there are sprits, our imagination creates an imaginary ghost that we actually accept as true... but the truth is these things are need to scare someone who believes in it. There are no exact explanations for this phenomenon, even since and scientist can't figure out whether they really exist in the land of the living.
Anyway, so much for the ghost stuff. I know of one thing as a scary as a phantom. It haunts us. It's spooks us. It follows our direction, our own shadow. It appears in our dreams, yet we consider it a nightmare... our actuations cause it to be present, we are afraid that it will appear and take revenge. For our waywardness and haughtiness while living. It is the ghost within our conscience, named fire KARMA. Beware, your actuations in his epitome. He is always around you, watching your walks, and threatening...
Minsan sa apat na sulok ng typing room
Kung ang klase mo ay sa lumang Administration Building, tiyak na hindi mo maaaring hindi mapansin ang lumang kwarto na nalalagak sa bandang dulo ng pasilyo sa ikalawang palapag-ang Room 425. Ito ang dating typing room na may kalumaan na at lumalangitngit ang mga tablang sahig tuwing may lalapat na yabag dito. Ang isang parte ng ding ding nito ay bakal na may kalahating rehas. Tanaw mo dito ang katawang mula paa hanggang binti. Kung lalaki ang nasa loob ng kuwarto, at babae ang naglalakad, masayang-masaya ang mga lalaki sa loob sapagkat napagmamasdan nila ang binti ng babae lalo't nakamaikling palda ng mga babae na walang kamalay-malay. Ang kabilang ding ding nman ay malapit sa kalsada. Kapag nakaupo ka sa tabi ng ding ding na iyon, tiyak na malalanghap mo na ang lahat ng gabok at nasagap narin ng utak mo ang kaingayang nagmumula sa magugulong sasakyan sa kalsada. Pero bukod sa ang Room 425 na iyon ang nagsilbing typing room, palagiang silid-aralan ng mga estudyanteng may subject na typing, ang lumang silid na iyon ay nagsilbi ring sanktwaryo para sa isang pagtinging kay tagal inalagaan at pinagkaingatan.
Unang pasok ko sa silid na iyon. Isang freshman, hndi ko alam kung anong gagawin namin. Basta ang alam ko may makinilya, kung kaya't magmamakinilya kami. Pero hindi kaagad nakalagtas sa paningin ko ang isang lalaki na may maamong mukha. S.A. (Student Assistant) siya doon, malamlam ang kanyang mga mata at kapansin-pansin din ang kanyang napakalalantik na pilik mata. Matangos ang kanyang ilong at maganda siyang ngumiti. Ang kanyang mapanuksong ngiti ay pinatitingkad pa ng kanyang mga biloy sa ibabang pisngi.
Noon pa ma'y nakaramdam na ako ng espesyal na bagay para sa kanya. Hindi ko maipaliwanag basta espesyal. Pero bilang nagsisilbing pinuno sa klase, itinago ko iyon at tatanging malalapit lang na kaibigan ang nakaalam. Alam Kong alam nya ang kanyang magandang katangian, dahil alam na alam nya kung paano gamitin iyon at pakiligin ang aking mga kaklase na puro babae at karamiha'y may gusto rin sa kanya.
Dumaan ang mga araw. Doon sa lumang typing room walang anumang espesyal sa silid na iyon ngunit gustong-gusto ko kapag dumarating ang itinakdang mga araw para sa asignaturang "typing". Hindi ko alintana ang unit ng lugar, bukod pa doon ang sandamakmak na alikabok na nakabalot sa aking makinilya ay hindi ko rin alintana. Ang mahalaga sa akin, nandoon siya. Kung ang iba Kong mga kaklase ay naiinis kapag nasisira ang kanilang depektibong makinilya na panahon pa ng mga nanay namin, ako nama'y nananalangin pa sa dyos na sana'y masiraan ang aking makinilya para nagkaroon ako ng dahilan na humingi sa kanya ng tulong at ipaayos ito. Mabuti nlang at tinitipid nila ang mga ribon ng type writer kung kaya't madaling lumabo ang tinta ng aking makinilya ng sa gayon, may dahilan ako para tawagin siya at ipaayos ito sa pamamagitan ng pagrorolyo ng ribon pabalik sa simula.
Dumaan pa ang maraming araw-mga araw na nag uumpisa sa batiang taasan ng kilay at nagtatapos din sa ganoon. Maraming araw ang lumipas na pinagmamasdan ko lamang siya mula sa malayo at nagkukunwaring hndi nakatingin kapag siya'y nakatingin. Sinadya ko talagang ilayo ko sarili ko sa kanya at hndi siya kausapin ng madalas. Ngunit ang hirap talagang itago ng nararamdaman. Lalo pa't alam mong hindi na ito ordinaryo kundi espesyal. Tama. Ito'y espesyal kagaya niya. Minsan nga ay muntikan narin akong matukso na isulat ang aking nararamdaman kasama ng sandamukal na bandalismong nakasulat sa mga mesang pinagpapatungan ng mga makinilya sa loob ng malaking Typing Room. Mabuti nalang at hindi ko ginawa. Isa pa, masyadong mahalaga para sa akin ang nararamdaman ko para lamang isulat sa lumang mesa kasama ng mga kodigo at pulos pambobolang bandilismo.
Kulang-kulang tatlong taon. Ganoon ko katagal itinago ang nararamdaman ko sa kanya. Nagsimula sa simpleng paghanga na nauwi sa pagmamahal. Isang pagmamahal na akala ko'y mababaon na lang sa limot at mananatiling sikreto hanggang sa hukay.
Hanggang sa isang araw ay nagtapat din siya sa akin ng nararamdaman. Ngunit ang pagsusukli sa napakatagal na pagtatanggi ay maikli lamang. Ang aking kabaliwan ay nagtagal lamang ng napakaikling panahon. Ngunit sa panahong iyon pinaligaya nya ako.
Dumating ang takdang panahon ng paghihiwalay. Sapagkat ang kanyang nararamdaman ay sing huna ng mga makinilya sa typing room kung saan kami unang nagkakilala. Ang kanyang pag iisip ay magulo. Tila ang kanyang pagtipa sa tiklado ng makinilya ay pasala-sala.
Dumating ang isang araw at iniwan nya ang makinilya, iniwan nya ang typing room at higit sa lahat, iniwan nya ako. Walang kasinglungkot. Pakiramdam ko'y bumagsak ako sa isang speed test. Pakiramdam ko'y isa akong typing job na punong-puno ng mga typing errors. Pakiramdam ko'y binigyan ako ng grade na tres kahit ang grado namang dapat para sa akin ay uno.
Gayunpaman, ako parin ay nagpapasalamat at nakilala at nakapiling ko siya. Wala akong ni-gatuldok na hinanakit sa binatang may mapupungay na mata at mapanuksong ngiti.
Kailanma'y di ako nagduda sa nararamdaman ko para sa kanya. Kabasado ko ito kagaya ng mga letra sa aking makinilya. Ranging nararamdaman ko'y pagtatangi at pagmamahal na nagsimula sa isang silid.
Ngayon, kung kayo'y mapapadaang muli sa lumang aking tinutukoy, tiyak na hindi ninyo maaaring hindi mapansin ito... at tiyak na maaalala ninyo na dito, sa apat na sulok ng typing room, minsan ay may nagmahal ng tapat na isang tulad ko.
How will you define love?
The answer to this question has long been asked
By people who are as curious as a cat
Some tried to find answers but failed
Some have felt it but never did tale
They say it's spontaneous like magic
But I guess they are wrong
Because what they felt was superficial
It was merely an attraction or admiration
You don't fall in and out of this
Because this is never fleeting
You can feel it near beside you
Even when the person is miles away from you
It is not blind like they think it is
Though it is kind just like the bible says
But it is all about sacrificing
For the one very endearing
With this, you don't find perfection
Instead, you try to understand imperfections
You learn to become very patient
And know when to keep silent
You can never have too little of this
And two people can't go on without it
Too much of it will be toxic
Like a venom that kills within a minute
A smile can be deceiving
A touch can be double dealing
So you got to be very careful
If you don't want to be hurt, or be hurtful
It has many faces
It comes in many shapes and sizes
But for all i know, it's all the same
When it goes, it will leave you a crying shame
@Jah19
