Soulmate II
*(This is the continuation of Soulmate I)*
Lumipas ang ilang taon ay nakagraduate na rin ako. Nakapagtapos ako ng kursong BS Accountancy at nakapasa ng board exam. Sobrang saya ko sa mga panahong iyon pakiramdam ko ay unti-unti nang natutupad ang mga pangarap ko sa buhay. Dalawang taon na pala simula nang mangyari ang mga bagay na iyon. At ngayon, nagkayayaan ang mga batchmates ko na magkaroon ng salu-salo. Natuwa naman ako dahil tiyak na magkikita kami ng mga kaibigan ko roon.
Ilang araw pa ang nakalipas ay dumating na ang pinakahihintay ko. Nakasuot ako ng simpleng formal dress at nakatayo rito sa may lobby. Katext ko pa ang mga kaibigan ko dahil mukhang napaaga ata ang dating ko. Wala pa ako masyadong kakilala kaya naman medyo nahihiya ako. Hindi pa naman nagsisimula ang party kaya't may oras pa akong natitira. Nang makarating ang mga kaibigan ko ay nagsimula kaming mag-ingay. Nakakatuwa dahil parang walang pinagbago sa amin. Ganun pa rin ang turingan sa isa't isa kahit ilang taon na ang lumipas.
Pagkatapos ng kainan ay nagsimula na ang pagtugtog ng malalaking speaker. Halos lahat ay nasa gitna na nagmistulang dance floor. Samantala, nakaupo lamang ako sa table namin dahil hindi naman ako mahilig sumayaw. Niyaya nila ako ngunit umayaw ako. Medyo kj pero hindi talaga ako sumasayaw lalo na sa harap ng maraming tao. Ilang minuto pa ang lumipas at napalitan ang masisiglang tugtog ng kalmadong tema hudyat na simula na ang slow dance.
Napalingon ako sa buong paligid. Kita ko ang pagyaya ng mga lalaki at babae sa isa't isa. Kanya-kanyang alok ang ginawa nila kaya naman napangiti ako. Napatitig kami ng mga kaibigan ko sa isa't isa sabay tawa. Natawa kami dahil halos lahat kami ay single pa rin hanggang ngayon. Nagtatawanan kami nang biglang napatigil sila sa pagtawa at nakatingin sa akin. *Teka anong meron?* Napatingin ako sa gilid habang nagtataka sa palad na nakalahad. Unti-unting umangat ang tingin ko at naestatwa ako nang makita kung kanino ang kamay na iyon.
*"Carl..."* ang tanging nabigkas ko
Gulat na gulat ako at ilang minuto pa kaming nagtitigan. Hindi ko namalayan ang paglagay ko ng kamay sa palad niya. Nakita ko nalang ang sarili kong naglalakad papunta sa gitna kasama siya.
(*starts playing the music)*
https://youtu.be/w-68x3scEdo
Nagsimulang tumutugtog ang kanta. Hindi ko alam pero parang biglang naglaho lahat ng mga tao sa paligid namin na para bang kami lang ang tao sa gitna. Pinatong niya ang dalawang kamay ko sa balikat niya. Dahan dahan niyang hinapit ang bewang ko palapit sa kanya. Medyo nailang ako pero naibsan rin naman nang magsalita siya.
*"kumusta ka?"* tanong niya habang nakatitig sa akin
*"okay lang naman...ikaw?"* tanong ko pabalik
*"okay lang din"*
Hindi na ako sumagot at napatango nalang. Napaiwas ako ng tingin nang maramdamang nakatitig siya sa akin at parang naghihintay sa susunod kong sasabihin. Nang mahalata niya ang pagkailang ko ay napangisi siya at mas lalong inilapit ang bewang ko dahilan para tuluyan akong mapatingin sa kanya.
Kakaiba ang ekspresyon ng kanyang mukha. Malalim na may halong pagsilay ng mga ngiti niya. Hindi ko mabasa kung anong nasa isipan niya. At sa mga oras na iyon ay rinig ko ang malakas na pagtibok ng puso ko. Parang may kung ano sa loob na gustong kumawala.
Habang nagpapatuloy sa pagsasayaw ay unti-unti rin ang paglapit ng mukha niya sa akin. Medyo may katangkaran siya sa akin pero dahil nakasuot ako ng sapatos na may takong ay halos magkalebel ang aming mga labi. Sa pagkakataong iyon ay mas lalo kong natitigan ang kanyang mukha. *Mas gumwapo siya lalo.* Para bang may magneto ang kanyang mata na hindi ko magawang ibaling ang tingin ko sa ibang direksyon. Kasabay ng pagtitig ng dalisay niyang mga mata ay nagsalita siya.
*"Namiss kita..."* aniya habang patuloy pa rin ang pagtitig sa akin
*"-hindi mo ba ako namiss?"* dagdag niya
Hindi ako makasagot dahil hindi ko rin alam kung ano nga ba ang dapat kong isagot. Nakatingin siya habang hinihintay ang sasabihin ko nang bigla kong matapakan ang paa niya.
*"so-sorry"* wika ko sabay iwas ng tingin
Nakaaircon ang buong venue kaya malamig pero heto ako at pinagpapawisan. *Ano bang nangyayari sa'yo Maya umayos ka nga.*
*"it's okay, hindi naman kita pipiliting sagutin yung tanong ko"*
Nag iwas siya ng tingin sa akin. Nakonsensiya ako sa hindi pagsagot. Napaisip rin ako. Alam ko naman sa sarili ko ang gusto kong isagot ngunit napangunahan ako ng takot at hiya.
Nagpatuloy lang kami sa pagsasayaw at saka ko lamang napansin na kami nalang pala ang nasa gitna. Lahat ng mga mata ay nakatingin sa amin. Nabaling ang tingin ko sa kanya. Ni hindi ko man lang nakitang lumingon sa iba ang mga mata niya. Ang mga titig niya ay para bang may gustong ipahiwatig.
*"Gusto kita"*
Nakita ko ang pagkabigla sa kanyang mukha. Ultimo ako nagulat rin sa nasabi ko. Para bang naestatwa ako.
*"a-anong s-sabi mo?"* aniya
Napayuko ako, hindi ko kayang ulitin ang sinabi ko. *Bakit ko ba kasi nasabi iyon?*
Mabuti na lamang ay natapos na ang kanta at hudyat na tapos na rin ang sayaw. Tumalikod ako sa kanya at tuluyang naglakad pabalik ng table. Halatang nagulat rin ang mga kaibigan ko dahil tanging mga tinginan lang ang naging reaksyon nila. Para bang gusto nila akong tanungin kung anong nangyari.
Tuluyang natapos ang gabi. Oras na para umuwi. Hindi ko na muling nakita si Carl. Ayokong makita siya at wala rin naman akong balak kausapin siya.
Ilang buwan ang lumipas matapos mangyari ang gathering. Pagkatapos ng party ay naging busy rin ako sa trabaho kaya naman ngayon ay nandito ako sa Japan for my one week break. Ako lang mag-isa dahil busy naman si mama sa negosyo.
Nakatayo ako rito sa train station sa Fukuoka na galing Tokyo. Ilang saglit pa ay dumating na ang train at nagbukas ito. Laking gulat ko nang makita ang lalaking lumabas sa pinto. Nagkatinginan kami. Hindi ko inakalang makikita ko siya rito.
Naramdaman ko nalang ang mahigpit na pagyakap niya sa akin. Wala na akong nagawa kundi yakapin siya pabalik. Napaangat ako ng tingin sa kanya.
*"akala ko hindi na kita makikita"* bungad niya
*"ako rin-"*
Napahinto ako nang bigla niya akong niyakap. Wala na akong nagawa kundi yumakap pabalik. Para bang may sariling utak ang katawan ko at hindi ko na napigilan pa.
Andito kami ngayon sa hotel na pinagcheck-in namin. Natayo kami sa may balcony at pinagmamasdan ang ganda ng buong paligid.
*"ano nga ulit yung sinabi mo last time dun sa party?"* tanong niya
*"kunwari ka pa eh narinig mo naman kaya"* pagtataray ko sa kanya
Napatawa siya ng mahinhin.
Limang buwan ang nakalipas nang manligaw si Carl sa akin. Feeling ko naman sapat na iyon. Alam ko namang matagal na siyang naghihintay. Sinakto ko na birthday niya ngayon.
*"Hi!"* bungad niya sa akin habang nakasandal sa kotse niya sa labas. Sinundo niya ako dito sa bahay dahil magdidinner kami sa labas.
*"kanina ka pa ba?"* tanong ko
*"nope, just on time..let's go?"* aniya
Nang matapos kami kumain ay naglakad lakad kami sa may seaside. Napatigil ako sa paglalakad kaya naman napatingin siya sa akin.
*"What's wrong?"* nag-aalalang tanong niya sa akin
*"sinasagot na kita"* wika ko habang diretsong nakatingin sa kanya
*"s-seryoso ba?"*
*"yup"*
*"so..tayo na?"*
*"oo nga haha"* natatawang sagot ko sa kanya
Napatalon siya sa tuwa at niyakap ako. Kita ko ang galak sa kanyang mga mata.
"*I love you baby*" wika niya at hinalikan ako sa noo
*"I love you too"*
-**END-**
Just Self-Love
Let’s talk about ourselves. Having a healthy body, mind and soul are just some of the things that we considered in our life. As we grow up, we tend to realize the importance of taking care of ourselves in different possible ways. Self-care is one of the steps in achieving self-love. Based on my personal experience, I’m not conscious of my body and the way I look before. I started to invest in myself when I reach college. Looking back, I can say that I’ve been harsh to myself. Far from what a normal teen usually does, I don’t take care of my body especially my skin. When I started having acne breakouts due to stress and hormonal imbalance, I became conscious of my appearance. Having bumps in your forehead, cheeks and oily skin really makes you lose your confidence. I feel so shy to face the people around me. Besides, there is a concept that when someone is picky with something they put on their face or skin there are being labeled as “maarte” in Filipino (I don’t know the exact words for that in English but I think it’s closely related to being so hygienic). I want to elaborate that idea because for me it’s okay to invest on your skin. I think it is normal if you want to improve and make your skin glowing, there is nothing wrong with that. Now I am focusing on improving myself and let me share to you my different tips on how I practice my road to self-love.
Self-care tips 101
1. Stop Comparing yourself to other people
We often times tend to compare ourselves with everyone. The way they look, act and style can make us envious at some point. We may often feel that way and that is normal. But, we should not hold grudge towards that person. Instead, we should make it as a motivation to become better.
2. Overcome your insecurities
It may sound so easy but I know how it takes to do that. It may take you a while to overcome your flaws even me, I am also in the process of that. Time is really all it takes to finally accept our whole being. Soon, we will realize that our imperfections are the things that makes us truly perfect. Also, I think it is not always in the way we look that matters, but how beautiful our inside is.
3. Be bold
What I meant by boldness is that just go with the flow. Speak yourself in front of everyone. Make a habit of sharing what’s in your mind and speaking your ideas. Every opinion matters and there is nothing wrong with contributing your thoughts and action. Every voices should be heard. The more you make yourself get used to it, the more you build your confidence inside of you.
4. Prioritize yourself
Putting yourself first is not being selfish. I repeat, putting yourself first is not selfish at some point. Often people tend to say that when you put yourself first, it means that you are selfish. But hey, that’s not always the case. Sometimes we should prioritize ourselves too. We are not supposed to always feel accustomed of putting other people first. Do not feel bad about doing that for yourself.
5. Skin Care is life
Aside from taking care of our health, making our skin healthy is an important factor in the self-care process. It is just right to treat our complexion in a proper way. We’ve always wanted a younger, glowing healthy skin by having a skin care routine. As early as possible, we should maintain our skin healthy. Finding the right skin care products that we put on our face is essential. We have different types of skin and not all product can work in us.
6. Value over looks
Achieving a glowing skin may be overwhelming at some point, but never make how your body looks define your value. There are things that may distract you from knowing the truth, but never settle for it. Go and wear what makes you feel good and comfortable. You don’t have to rely on what other people might say about you.
Moving on, let me share to you how to build a proper skin care routine that will surely make your skin glowing! Are you into achieving a perfect glass skin look? Perfect! I love that too! Now here’s my list on how to maintain that glass skin. Know that morning routine may differ to your night routine because our skin needs maximum protection during the day from sun exposure while on night, we give our skin the rest it needs.
Morning routine
1. During the day as I wake up, I put some ice on my face to lift up the dead skin cells and the night cream that I had put on my face.
2. After putting ice, I take a bath and wash my face with kojic soap. The soap I used is good for an acne-prone skin slash oily type like me.
3. After taking a bath, I put the day cream on my face. The cream also serves as a moisturizer and a sunscreen too. The good thing about it is that it has SPF30, but usually if you are going out and will be exposing to sun, make sure to put SPF50 and up. As much as possible, do not stay too long under the sun on a hot sunny afternoon because it can damage your skin. That’s it and I’m ready to go.
Night routine
1. My night routine starts by taking a half bath. I don’t normally take a full shower at night because they say that it’s not good for our body. Before I wash my face, I use a mild toner to remove the dirt in my face then I proceed to wash it with soap. Double cleansing is also good because it removes deep-seated dirt that a mere soap can’t reach.
2. The next thing that I do is that I put a clarifying solution to my face. I use a cotton pad and put generous amount of solution before putting it in my face.
3. After that, I put the rejuvenating cream on my face. An ample amount of it would be enough. I do not use the rejuvenating cream all the time. According to some studies, 4-6 weeks of rejuvenating can be applied. After that, you can use other maintaining products to maintain your skin.
4. Without the rejuvenating cream, I usually put an acne spot treatment after using toner.
5. Then I put an eye cream in my lower eye part. Since I always stay up at night, having an eye cream can reduce the appearance of eye bags or swollen eyes the next morning that is why this eye cream is really an essential part of my night routine.
6. Lastly, facial oil is my latest add-ons in my list. This can soothe your skin over time. What I love about using facial oil is that it makes my skin bouncy when I wake up in the morning. You will really feel that your skin is smooth and healthy.
What if we have superpowers?
Have you ever imagined yourself flying? Or perhaps being invisible? Cause girl same! I feel like my imagination's absurd, but what if it's true? I bet our lives right now would be really different from what we used to. Would it be better? I think that possessing a superhuman power could have a both positive and negative impact to human beings.
It may be an overwhelming thing for an individual to instantly possessed a power. Having a superpower can do quite a lot of things in this world. Imagine if you have the ability to run as fast as the wind. You could probably go anywhere in just a few time. You can go to your favorite destination or dream places. How cool is that? Another thing that if you have the ability to fly high to the point that you can reach beyond the clouds or even in space. You can even have a chance to go to another planet if ever haha. What if you have a power to turn back time for a couple of minutes? It’s like an undo button when typing a document. But if you are going to ask me what superpower I’d like to have? That would be precognition. I think it’s pretty awesome to have the ability to foresee the future. I feel like I can prevent bad things from happening. I could save lives if ever. That’s really a helpful power to have. I’ve known some people who have that kind of special power and I’m really amazed by them. They can help a lot of people because they can predict things that will happen. But I also think that it’s a bit scary to know how things will happen.
DOWNSIDES
Though it might be overwhelming to have certain power, it also entails some weakness. Just like any other heroes that we watched in the movies or television, there are certain things they can’t stop. Worst, some people who possessed power often turned into a monster. Greed will always be in their way. Some people think that when they have power, they can do everything. But that is so wrong. Their minds are set to the idea that they need to have more powers to gain more strength and influence to the point that they do bad things to other people.
WHAT IS A TRUE POWER?
Aside from the imaginative powers that we all know, there will always be a true power in this world. For me, a true power is standing up for what is right. Voicing out your opinions or ideas to other people requires bravery. A true hero is somehow brave enough to face the struggles that he or she might encounter. Having the courage to fight for what is right is basically the root of it all. It’s not about the money that you have or the influence you have, but being true not just only to yourself but to everyone is a sign of power. I think that if you love what you do, if you are enjoying the things that you have or to be exact, you are contented not just with the material things but with the people around you, you can be happy. And I can say that happiness is a power too. Not everyone who are smiling or laughing means that they are really happy. Most of the people smile and try to be happy with their life even if they are struggling and I can say that genuine happiness is something to be proud of. Overall, we don’t need to find a power because real power will always be in ourselves. If we keep on living with a good values and beliefs, we can continue on gaining more power to live our lives to the fullest.
Thanks for reading! Like and subscribe ❤
-spirited_awaaay
My hesitation to write and how I overcome my doubt?
A LITTLE BACKGROUND
I'm so excited to share my feels through this platform. So when did it all started? Okay so back then I was really not that confident in everything that I do. I somehow said it in my previous article about how I lost my confidence back then because I was got bullied. Actually I don't have an issue about confidence before but ever since people started talking about me, that's when I started to become conscious about myself. In everything. Even when I was a little something like 3, I learn how to write ABC's and count numbers. My mom would always say to me that I usually love to write in a paper or some sort of that. I guess just really love writing a lot. I'm always fond of buying notebooks or any writing materials even if I don't really know what to write. It's like I have so many ideas in my mind to the point that I ended up nothing to write about. That feeling sucks. Right now, I have so many unused notebooks in my cabinet and I just feel like keeping them. I think I started having a lot of notebooks way back in my junior high school days when I became a kpop fan. The thing that urge me to write is when I started reading some novels in wattpad. There are so many aspiring writers out there creating their stories out of their imagination. I really got inspired and an idea came out in my mind like what if I also create my own? something like that but it all fades away when I lost my confidence. When the pandemic came, everyone was at their home and no one's allowed to go out easily. So whenever I'm bored, writing becomes my habit. I've had a couple of realizations dyring the pandemic and I think I also found my other passion and that is to write.
MY HESITATIONS
Ever since I got bullied way back then, I lost all the confidence that I have. I'm actually a shy type of person but not really totally shy. I'm more confident enough in writing than talking or speaking in front of everyone. Fyi I had a stage fright back then, but thankfully I'm getting better. Also not to brag, but everyone says that I'm good in writing especially in school. Now talking about my doubt, what are the reasons for my hesitation?
**1. Fear**
I think almost everyone's weakness is their fear of something. There are a lot of fears that everyone have. For me, I'm afraid of how will other people judge my work. I have this mindset that if I write something, I feel like it's not that great or good enough to compliment or maybe my idea is not great. I feel like if ever I'm gonna write something, no one's gonna read about it.
**2. Lack of Confidence**
It's really quite challenging to boost your confidence. Other people took them years before they finally got back their trust in themselves and I know that feeling because I've been there too. I know how hard it is that you wanted to try something new, but there is that doubt and so mny what ifs that you have in your mind so you ended up not trying at all. As a result, it becomes part of your regrets. I honestly have no believe in myself. Whenever I try to write something, I always ended up crumpling the paper and throwing it in the trashcan. Imagine how harsh I am to myself huhu.
**3. Overthinking**
I think when you tend to overthink something, you get a lot of negative reasons and possibilities to the point that you are wasting your time. Overanalyzing the possibilities or chances that you have is time consuming. Instead of trying it right away, you put your time thinking and deciding whether to do it or not. Although, it is right to think before you decide something, but too much can also be quite alarming. Don't reach to a point that you're becoming hesterical over something especially if it's a small thing. Putting pressure in yourself is not a good thing for you. Though, I must admit that I sometimes tend to overthink something, but as much as possible, I try not to.
OVERCOMING MY DOUBTS
I'm not going to say that I have overcome all of my doubts and nothing's left. More likely, I can say that I'm in the process of making myself better and better each day. I've come to realize that you can never say it didn't work unless you try. The only way to succeed is trying out and giving your best shot in every possible way. I always believe that determination is also a trigger facfor. I'm so glad that finally, I'm no longer in a point that I'm still deciding whether to write or not. It wasn't an easy decision for me to be honest. It took me a month before trying it out. I can say that my ultimate goal is really to inspire other people through my writing. I wanted to give them words of encouragement and motivation. Also, as a writer, it is very overwhelming for me to see readers complimenting my works. It makes me want to write more. Will always be thankful that I grab the opportunity to inspire other people. Really believe that there is nothing wrong in trying, failed or success, at least you learned something. World is huge place of trial and error, you just need to constantly fight for what you truly believe in.
CONFIDENCE TO THE NEXT LEVEL!
Here are some of my tips to wash off your doubts or hesitation and boost your maximum potentials.
**1. Acceptance is the key**
First and foremost, you need to accept yourself. Your flaws and imperfections are part of it. You don't need to change your whole self for the sake of others. Be yourself and never underestimate your capabilities.
**2. Nega mindset to posi mindset**
Yup, wash away your negative thoughts by shifting your mindset to positivity. If you continue feeding your mind with positive thoughts, the more your brain functions well. If your brain is working well, you can generate more great ideas and turn them in reality!
**3. Health is wealth**
What I mean by staying healthy is properly taking good care of your overall being. Your whole body is important to stay strong because you cannot achieve your goals, if you don't work out for it. Keep living a healthy way.
**4. Perfectly Imperfect**
Always remember that everyone has a weakness. It doesn't mean that everything that you see in other people makes them perfect. The thing that makes us truly perfect is when we accept our flaws and continue to be better every day.
**5. Hocus Focus**
Don't get distracted! There will always be distractions everywhere you go, but make sure to always stay in focus. Stop focusing to your mistakes. Instead, focus on what you learn and make that as a strength. Be determined in pursuing your goals in life. Always remember that if they can do it, you can do more than that.
Sharing some motivations luvies!
https://youtu.be/HoFyIGfn2Cs
https://youtu.be/Bsph5BE6w1A
Thanks for reading! Like and Subscribe ❤
-spirited_awaaay
Soulmate I
Paano mo nga ba malalaman kung siya na ba talaga ang para sa'yo?
Hindi ka ba nagtataka na sa dinami daming tao sa mundo, ilang porsyento kaya ang tyansa na makilala mo yung taong masasabi mong para sa'yo talaga? Sa totoo lang, nakakatakot talaga magmahal. Masyadong kumplekado yung tipong akala mo pag nagmahal ka, siya na talaga pero hindi pa pala. Naalala ko nanaman tuloy yung dati. College ako noon, nakilala ko yung taong ito na itago nalang natin sa pangalang Carl. Hindi ko rin alam kung paano nga ba nagsimula ang kwento naming dalawa. Sa pagkakantanda ko, hindi naman kami close. Kahit na magkaklase kami ay hindi ko siya masyadong nakakausap. Medyo ilang ako sa kanya. Paano ba naman? Eh isa siya sa mga magagaling magsalita sa klase. Masasabi kong may katalinuhan rin ako pero mas lamang siya. Kaya medyo nahihiya ako sa presensya niya.
Kung mamalasin rin naman, palagi ko siyang nagiging kagrupo sa iba't ibang subjects namin. Kaya naman hindi ko maiwasang hindi siya makausap man lang. Naalala ko noong nakagrupo ko siya sa Wika. Ang final output namin doon ay paggawa ng video na naglalaman ng tula. Kaya naman tuwing walang pasok ay kinakailangan naming magmeeting. Napagpasiyahan naming lahat na sa condo nalang ng isa naming kagrupo na malapit sa mall. Sa unang pagkikita ay naging maayos naman ang lahat. Nung uwian naman ay maayos akong nakauwi sa amin dahil hindi naman ganoon kalayo ito. Sa pangalawang pagkikita naman ay napagpasiyahan namin na sabay nalang kaming dalawa pumunta dahil hindi ko kabisado ang condo. Naiinis ako kapag naaalala ko iyon dahil pinaghintay niya ako ng isang oras sa mall. Nung uwian naman ay tatlo nalang kaming natira. Si Ashy na may ari nung condo, si Carl at ako. Naisipan naming kumain sa fastfood sa loob ng mall. Doon rin naman ang sakayan pauwi kaya doon palagi ang ending namin.
Katabi ko si Ashy habang katapat ko naman si Carl. Kami na sana ang mag oorder mang bigla niya kaming pinaupo dahil siya nalang daw ang mag oorder. Habang nakain kami ay nagkukwentuhan at hindi ko maiwasang mailang nang tanungin niya ako. Nagulat ako nang biglang mapunta sa akin ang usapan.
*"Ikaw may boyfriend ka na?"*
Napatigil ako nang bahagya at napangiti. Gusto kong matawa sa tanong niya. Akala niya siguro ay oo ang sagot ko dahil napangiti ako.
"*Ah meron pala"* wika niya
Tuluyan akong natawa sa kanya at sumagot na wala pa. Or should I say, never pa? May mga ilang tanong pa siya tungkol sa akin. Ilang saglit pa ay napagpasiyahan na namin umuwi.
Nagpaalam na si Ashy sa amin at bumalik na sa condo niya. Naiwan kaming dalawa ni Carl na nakatayo sa labas ng mall. Hindi ko alam kung paano uuwi dahil mahaba na ang pilahan ng jeepney sa terminal. Dito naman sa labas ay walang jeepney na dumadaan, medyo traffic na rin kasi dahil mag aalas syete na ng gabi. Magpapaalam na sana ako sa kanya nang bigla niya akong tanungin.
*"San tayo? Sa jeep o maglalakad?"*
*"ha? ikaw. Sige na mauna kana"* wika ko dahil magkaiba naman talaga kami ng daan pauwi.
"*Samahan na nga kita. Ikaw ano magjejeep o lakad?"* pag uulit niya
Ilang saglit akong napaisip. Ayoko naman pumila sa terminal. Ang haba kaya. Nakakahiya sa kanya kung sasamahan niya pa ako pumila kung pwede naman siyang maunang umuwi. Kaya naman napagpasiyahan ko na maglakad nalang pauwi. Yun nga lang, hindi ko alam ang daan kung maglalakad ako.
"*maglalakad nalang ako, sige na mauna kana"* wika ko
"*alam mo yung daan? May alam akong shortcut malapit sa inyo"* tugon niya
"*uhm hindi pero-"*
*"tara na, sure ka lakad?"*
*"hmm okay sige tara na"* sagot ko sabay lakad
Sinamahan niya ako maglakad pauwi sa amin. Nag uusap kami habang naglalakad. Medyo madaldal kasi talaga si Carl kahit sinong makausap niya. Walang oras na hindi siya nagsalita, andaming tanong ng kung ano ano kaya naman walang silent moments sa kanya. Nag uusap kami nang mapadaan kami sa isang international school.
"*Ang laki ng field grabe gusto ko ganyan kalaki bahay ko"* wika ko
"*Ako simple lang kahit mga 3rd floor okay na sa sakin tapos may rooftop"* aniya
"*Gustong malaking bahay tapos maraming secret doors ang cool kasi haha"* wika ko habang naiimagine ang lahat
"*tapos nasa gitna ung bahay mo sasakay pa bago makarating noh haha"*
*"may service! haha para astig"* nakangiting sabi ko
"ay wow ang yaman haha" aniya
"syempre naman mangangarap ka na nga lang eh"
Medyo nakakatakot ang daan dahil walang katao tao. Naisip ko kung ako mag isang naglakad ay medyo nakakatakot nga. Puro sasakyan lang kasi at madilim pa dahil walang masyadong poste. Hindi ko rin kabisado ang shortcut kaya naman siya ang nangunguna sa daan. Naglalakad kami sa palikong daan, walang masyadong sasakyan pero nagulat ako ng bigla siyang lumipat sa kabilang banda ko. Nasa may bandang daanan kasi ako naglalakad kaya nagulat ako nang lumipat siya sa kabila ko.
"ha bakit?" tanong ko
"wala kasi ano baka may biglang dumaan eh" aniya
"ahh oo nga, medyo nakakatakot rin dito ang tahimik eh" sagot ko
Ilang minuto pa kaming naglakad, medyo hinihingal na ako dahil mahaba haba na rin ang nalakad namin. Hindi ko alam pero ang cute lang niya dahil panay ang tanong niya sa akin kung pagod na ba ako maglakad. Mas nahihiya tuloy ako sa kanya dahil nadamay pa siya sa trip ko.
"*ano pagod ka na ba? kaya pa?*"
"*Kapagod pala maglakad ang layo"* sagot ko habang hinihingal
"*pahinga muna tayo o ano? buhatin na ba kita?"* tanong sabay tingin sa akin
"*okay lang haha tara na dali"* tugon ko sabay iwas tingin
Medyo malayo na ang nilakad namin kahit binabaybay namin ang shortcut. Medyo may duda pa ako sa kanya kung alam niya ba talaga ang daan ng shortcut.
"*sigurado ka bang alam mo yung shortcut? parang mali naman ata dinadaanan natin eh"* paninigurado ko sa kanya
"*ah eh ano kasi matagal na kong hindi nadayo banda rito kaya nalimot ko na"* wika niya sabay kamot sa batok
"*Lulusot ka pa ha di mo naman talaga alam yung shortcut eh*" pang aasar ko sa kanya
"*Uy hindi ah, alam ko naman talaga malapit na nga tayo eh. San ba bahay niyo?"* pagdadahilan niya sa akin
Trip ko siyang asarin sa mga oras na iyon kaya naman tuwing may makikita akong bahay ay kunwaring lalapit ako at sasabihing iyon na ang bahay namin. Agad naman siyang naniniwala kaya naman tawang tawa ako.
Ilang saglit pa ay malapit na kaming makarating sa bahay ko. Natauhan ako na medyo napalayo nga siya dahil sinamahan niya ako sa paglalakad. Medyo nahiya tuloy ako at nailang sa kanya. Kaagad naman niyang napansin ang pagtahimik ko. Kaya naman tinanong niya ako kung ayos lang ba ako. Nagulat ako nang ilapit niya ang kamay niya sa puso ko. Sobrang bilis ng tibok nito at hindi ko mawari kung dahil ba pagod ako sa kakalakad o dahil kasama ko siya ngayon.
*"Sigurado ka bang okay ka lang talaga?"* tanong niya sa akin
"*Okay lang haha malapit na tayo"* naiilang kong sagot sa kanya
Sa mga oras na iyon ay naconscious ako sa itsura ko. Sobrang pawis na pawis ako at alam ko na ang haggard ko nang tingnan. Nakakahiya sa kanya kahit na pareho lang naman kaming dalawang tumatagaktak ang mga pawis. Medyo kabado rin ako dahil baka makita kaming dalawang magkasama ng mama ko at tiyak na tatanungin ako pag nagkataon. Kaya naman pinapauna ko na siyang sumakay na jeep dahil ayoko nang ipaabot pa sa tapat ng bahay namin.
"*uhm ano Carl pwede ka ng sumakay ng jeep diyan. Andoon na yung bahay namin-"*
*"Hindi, okay lang hatid na kita"* walang pag aalinlangan niyang sagot
Wala na akong nagawa ako at sobrang kabado ko sa pagkakataong iyon. Nang makarating kami sa tapat ng eskinita ay nagpaalam na ako sa kanya. Nasa dulo ang bahay namin at kaya ko naman mag isa. Akmang lalakad na ako papasok nang bigla akong humarap sa kanya para magpasalamat.
"*uhm...thank you. Thank you pala"* nahihiyang sabi ko sa kanya
"*wala yon, sige na"* aniya habang nakangiti
Dahan dahan akong tumalikod at nagsimulang maglakad. Hindi ko maiwasang mapangiti. Rinig ko ang pagsigaw niya na may kasamang pang aasar. Napalingon ako at nakita siyang nakatingin sa akin na may halong ngiti. Para bang hinihintay niya akong makapasok sa gate bago siya tuluyang sumakay ng jeep. Nang makarating ako sa may gate ay nakita kong pasakay na siya ng jeep.
Pagkapasok ko sa loob ay nanonood ng palabas ang mama ko kasama ang mga kapatid, tita at pinsan ko. *Wow ano kayang meron?* Akala ko pa man din ay hinahanap na ako ni mama. Medyo naaaliw sila sa panonood at hindi niya namalayan na kakauwi ko lang.
Sobrang pagod ako sa paglalakad at alam kong ganoon rin si Carl. Nagdadalawang isip pa ako kung dapat ko ba siyang ichat para magpasalamat ngunit medyo nahihiya pa ako. Makikita ko naman siya bukas dahil may klase kami. *Teka makikita ko siya?!* Hindi ko ata siya kayang harapin. Wala akong lakas ng loob para makita siya. Masyadong fresh pa sa aking isip ang nangyari kanina.
Kinabukasan ay maaga akong pumasok pero ang ending ay muntik nanaman akong malate. Pagkapasok sa loob ay medyo kinakabahan pa ako dahil baka makita ko siya. Nagtaka ako dahil hindi ko mahagilap ang kanyang mukha. *Absent?* Natapos ang unang subject ngunit hindi ko siya nakita. Sa sumunod na subject ay laking gulat ko ng makitang papasok siya sa loob ng klase.
Wtf andiyan na siya. Para bang gusto kong magtago sa sulok. Hindi ko siya tinignan, ayokong makita ang pagmumukha niya. Nakakailang! Hindi ko siya nililingon buong klase ngunit ramdam ko ang presensiya niya. Alam kong napapatingin siya sa akin. Nagpatay malisya ako sa abot ng aking makakaya. Pagkatapos ng pangalawang subject ay lunch break na. Ang pinakakinaiinisan ko.
Habang nasa cafeteria kami at nakaupo ay biglang nagsidatingan slang mga lalaki naming kaklase...kasama siya. Nung nagkatinginan kami ay agad akong umiwas ng tingin. *Teka bakit ba ako naiilang?* Nauna na akong kumain at pilit na tinatapos ito nang mabilis. Nakita kong bumili siya sa caf kaya medyo natagalan ang balik niya. Pagkadating niya ay umupo siya sa tapat ko. *Andami namang pwesto sa tapat ko pa talaga huh.*
Kumakain ako na para bang wala lang. Tamang aktong normal sa harap niya at humihiling na sana ay huwag niyang mabanggit ang nangyari kahapon. Kasabay naming kumain ang kalahati ng klase at tiyak na aasarin kami pag nagkataon. Ngunit dahil madaldal ang bibig ni Carl ay walang ano ano'y nagsalita siya.
"Oy Maya, k*amusta paa mo? Lakad pa Maya."* nangingiting sabi niya habang nakain
Napatingin silang lahat sa akin. Tinanong siya ng katabi niya na kaklase rin namin.
"*Bakit boi ano meron?"*
*"kahapon kasi naglakad kami"* aniya
"*naglakad kayo?"*
*"oo lakad kami papuntang bahay niya haha"* pagmamalaki niya sa mga kaklase ko
Gusto kong maglaho sa mga oras na iyon. Bakit ba kasi kailangan niyang ungkatin ang nangyari kahapon? Nakakainis. Ang bigat ng bawat paglunok ko. Kita ko ang mga nang aasar na tingin nila sa amin. Habang tinitignan ko siya ay parang wala lang ito sa kanya. Mas lalo akong nainis dahil kinuwento pa talaga niya sa lahat.
"*wow sana all hinatid"*
*"hinatid mo pala boi eh"*
Rinig ko ang mapang asar nilang mga linya. Nagpatay malisya nalang ako sa lahat. Pagtapos namin kumain ay naisipan naming umakyat na para sa susunod na klase.
Makalipas ang ilang buwan, palagi kaming nagkakasabay pag uwi. Hindi ko alam kung sinasadya niya ba iyon dahil palagi niya kaming hinahabol pag uwian. Ang bilis kasi namin ni Rica kung maglakad kaya naman palagi kaming nauuna. Kaya kapag natatapos ang klase ay palagi niyang sinasabi kay Rica na makikisabay sila ni Theo samin.
"Rica! Sasabay kami ni Theo sa inyo ah washroom lang kami" rinig kong sabi niya
Nasa labas kami ng washroom ng boys at hinihintay sila. Nang makalabas sila ay nagkatinginan kami. Napaiwas ako at nagsimulang maglakad.
"*ang bilis niyo talaga maglakad eh noh, minsan tuloy hindi namin kayo maabutan kaya hindi kami makasabay"* aniya
Tahimik lang ako at hindi nagsasalita. Ayokong kausapin siya. Nahihiya ako sa ginawa niya kanina. Napansin niyang hindi ako masyadong nagsasalita kaya naman sumabay siya sa paglalakad ko. Napatingin ako sa kanya.
*"Tahimik mo talaga. Kamusta paa mo? Hindi ba sumakit paa mo kahapon?"* panimula niya
"medyo haha pero *okay lang naman"* simpleng tugon ko
Nag aantay kami ng masasakyan ngynit ang hirap talaga makasakay. Rush hour na rin kasi at talagang punuan ang mga jeep. Nagdesisyon kaming magbus nalang. Ilang saglit pa kaming naghintay at nakasakay na rin kami ng bus.
Pinauna niya ako akong makasakay. Yun nga lang, standing ovation rin sa bus. Medyo nahihirapan akong magbalanse dahil sa gilid lang ako nakahawak at ang bigat ng bag ko sa harap. Mabilis rin ang andar ng bus kaya naman napapatumba ako ng konti. Nagulat ako dahil nasa likod ko pala siya. Hinawakan niya ang balikat ko para hindi ako matumba. Dahil doon ay bumilis ang tibok ng puso ko. Nakaramdam ako ng init. Bukas naman yung aircon sa bus at malamig sa loob pero pinagpapawisan ako. Bigla siyang nagsalita at nagtanong.
"*Uy okay ka lang? Akin na yung bag mo"* aniya
*"hindi ano..okay lang ako"* sagot ko na may kasamang ngiti
Medyo matagal ang byahe dahil traffic. Sa edsa dumadaan ang bus kaya naman traffic talaga kapag ganitong oras. *Hay, ano pa nga ba. Pero bakit parang ang bilis ng byahe? Malapit na agad kaming bumaba.*
Nang makababa kami ay kanya kanyang babye na sa isa't isa. Si Rica at Theo ay pareho lang ang daan pauwi. Si Carl naman dito lang din banda konting lakad at ayun na. Samantalang ako, sasakay pa ako ng isang jeep bago makarating sa amin. Nagpaalam na ako sa kanila. Si Carl nalang ang kasabay kong maglakad ngayon. Medyo may ilang pero pilit kong sinasantabi. Papunta na akong terminal ngunit nagtataka ako dahil kasama ko pa rin siya maglakad.
"*dito ka rin?*" tanong ko sa kanya
"*hindi, hatid na kita sa terminal*" aniya
"*baliw, okay lang ayan lang oh*" sabi ko sbaay turo sa pilahan
"*sabi ko nga*" tugon niya sabay kamot sa batok
Napatawa ako nang bahagya. Balak pa akong ihatid ha. Hay nako.
"*sige babye*" wika ko sabay kaway sa kanya
"*sige, ingat ka ah"* tugon niya
Napatango nalang ako at tuluyang naglakad sa terminal. Napangiti ako ng palihim. Medyo kumakabog rin ang dibdib ko. Habang nakapila ay napapangiti pa rin ako. *Ano ka ba Maya nababaliw kana ba?*
Ilang buwan ang lumipas ay ganun pa rin ang setup namin. Tuwing uwian ay sabay kaming umuuwi at hinahatid niya ako palagi sa terminal. Nakakasanayan ko na siya. Hindi ko maiwasang hindi maisip, *hanggang kailan kaya?*
Lumipas ang ilang buwan ay ganoon pa rin ang set up naming dalawa. Minsan nga lang hindi kami nagkakasabay dahil hindi parehas ang schedule ng uwian namin. Tuwing vacant or lunch break ay palagi niya akong pinupuntahan. Minsan ay nagugulat nalang ako kapag bigla siyang uupo sa tabi ko. Sa mga pagkakataon na iyon, sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Medyo nakakailang kapag ginagawa niya iyon dahil kasama ko ang ibang mga kaklase ko at iba ang tingin nila sa akin na para bang nang aasar. Palagi niya iyong ginagawa kaya naman oatay malisya nalang ako habang kumakain kahit na panay ang tingin niya sa akin. Pagkatapos ng pangyayari na iyon ay madalas ko nang bilisan ang pagkain ng lunch para hindi ko siya maabutan.
Oo umiiwas na ako. Hindi ko na rin siya madalas makausap sa chat dahil hindi ako palaging nagrereply sa kanya. Hangga't maaari ay ayokong lumalim pa ang nararamdaman ko. Alam ko naman kasing walang patutunguhan ito. Bukod don ay hindi pa ako pwedeng magkalovelife. Medyo nakakalungkot ngang isipin. Hindi pa talaga ito ang tamang oras.
Dahil sa pag iwas ko ay hindi ko na siya palaging nakakasabay umuwi. Isang beses nakasabay ko siya ulit. Mag isa lang akong naglalakad dahil maagang umuwi si Rica. Maya maya ay narinig ko ang pagtawag sa pangalan ko. Napalingon ako at laking gulat ko nang makita ko siya. Patakbo siyang lumapit sa akin at hingal na hingal.
"*Sa wakas, naabutan rin kita"* wika niya
Napatitig nalang ako sa kanya. Aaminin ko medyo nakakamiss ang presensiya niya. Ilang linggo na ring hindi ko siya nakakausap o nakakasabay man lang.
Katulad ng dati ay hirap talagang makasakay ng jeep. Wala kaming ibang choice kundi ang magbus. Nakasakay kami ng bus at nakaupo kami sa pinakadulo nito. Nasa may bintana siya banda at katabi niya ako.
Medyo ang awkward sa pagitan namin. Ramdam ko ang pagkailang namin sa isa't isa. Isang oras nang hindi umuusad ang bus sa sobrang lala ng traffic. Kaya naman nakabagot talaga. Nakita ko siyang naglalaro sa phone niya kaya medyo tahimik siya. Palowbat na ako kaya naman hindi ko ginagalaw ang phone ko. Napatitig nalang ako sa nilalaro niya. Pinapanood ko siyang maglaro at ramdam ko ang paggalaw ng nga mata niya. Hindi na niya napigilang magsalita.
"*uhm bakit?*" panimula niya
"*wala lang, nilalaro ko rin kasi yan eh*" sagot ko habang nakatingin pa rin sa nilalaro niya
"*ah ito?*" aniya sabay lapit sa akin
Tumango nalang ako. Gulat ako nang biglang magtama ang mga mata namin sa isa't isa. Napatitig ako sa kanya at gayun din siya. Parang tumigil ang mundo, unti unting lumalapit ang mukha niya sa akin. Hindi ako makagalaw. Ayaw maputol ng pagtitig niya sa akin. Nakita kong napatitig siya sa labi ko. Napalunok ako at hindi ko alam ang gagawin ko. *Hahalikan niya ba ako? Dito talaga sa loob ng bus?* Natataranta na ako sa isip ko at hindi ko alam ang gagawin ko. Maya maya ay biglang umandar ang bus at napalingon ako sa unahan. Nakahinga ako ng maluwag. Hindi ako makatingin sa kanya.
Nagkaroon ng katahimikan sa pagitan naming dalawa. Buti nalang at malapit na kaming bumaba. Nang malapit na ay nauna siyang tumayo kaysa sa akin. Medyo mataas ang duling upuan kaya naman inilahad niya ang kaliwang kamay niya sa akin. Medyo natutumba kasi ako dahil umaandar pa rin ang bus. Nagdalawang isip pa ako pero tuluyan kong hinawakan ang kamay niya. Nagpasalamat ako sa kanya pagkababa namin.
Pagtapos ng pangyayari na iyon ay madalang ko na siyang makita. Kapag nagkakasalubong kami ay hindi niya na rin ako pinapansin. Mukhang nahalata niya rin ang pag iwas ko. Ewan ko ba pero may kirot sa puso ko. Medyo nalulungkot ako kapag hindi ko nakikita ang mukha niya sa buong araw. Ano ba tong nararamdaman ko. Ang gulo.
Nakasuot ako ng pe uniform ngayon at kakatapos lang namin mag pe. Lunch break na kaya naman nasa caf kami ng mga kaibigan ko. Niyaya ako ni Zoe bumili sa labas at sumama na rin ako dahil gusto kong bumili ng ice cream. Habang naglalakad kami ay nakasalubong namin si Carl kasama ang mga kaibigan niya. Hindi kami nagpansinan pero nakita ko ang pagtingin niya sa akin.
"*Alam mo bang may crush sakin dati si Carl?*" wika niya
"*ha? talaga?*" naguguluhang tanong ko
"*oo crush ako non dati nung medyo bago pa lang pero hindi ko naman siya type*" sagot niya
Naguguluhan ako. Hindi ko alam pero para akong nabingi sa nalaman ko. Medyo nalungkot ako. Pagtapos non ay nawalan ako ng gana. Ang alam ko lang gusto ko ng umuwi at magpahinga. Bagsak ang dalawang balikat ko, hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko.
Ilang araw ang lumipas at biglang nagchat si Carl sa akin. Kinamusta niya ako at simple lang din ang naging mga sagot ko. Sinabi niya sa akin na gusto niya akong kausapin sa personal kaya naman pumayag ako na kausapin siya kinabukasan.
Kinaumagahan maaga akong nakarating sa school. Bawal pa umakyat sa itaas kaya naman nakaupo sa lobby at nagpapalipas oras. Maya maya ay dumating siya. Lumapit siya sa akin at tumabi sa upuan. Nanatili akong tahimik hanggang sa magsalita siya.
"*pwede ba tayong mag usap?"* tanong niya
"*nag uusap naman tayo ah"* medyo sarkastikong tugon ko
"*oo nga pero yung tayong dalawa lang sana"* aniya
"*okay sige mamayang uwian"* sagot ko at nagpaalam na sa kanya. Magrereview pa kasi ako kaya nagmamadali rin ako.
Uwian na at nakita ko siya sa labas ng pinto at nakasandal. Nang makita niya ako ay lumapit siya sa akin. Naglalakad kami pauwi at tahimik kami pareho. Kaming dalawa lang dahil may meeting rin si Rica kaya wala akong kasabay. Napahinto siya at nagsalita.
"*gusto kita"* aniya
"*a-ano.*." ang tangi kong nasagot
"gusto kita, gustong gusto kita" wika niya habang nakatingin ng diretso sa akin
Para akong nanghihina at nawalan ng lakas. Hindi ko alam ang isasagot ko. Natatakot ako.
"Hindi, hindi mo ako pwedeng gustuhin" sagot ko habang nakatingin sa kanya. Ramdam ko ang lungkot sa mga mata niya.
"alam ko, alam ko namang hindi pa pwede...gusto ko lang malaman mo na...gusto kita"
"bakit ako? iba nalang ang gustuhin mo" sagot ko sabay iwas tingin
"kung macocontrol ko ang sarili ko, ikaw pa rin ang gugustuhin ko"
Hindi na ako nakasagot pa. Ginulo niya ang buhok ko at nagsalita ulit.
"yun lang naman ang gusto kong sabihin, tara na" aniya sabay lakad
Hindi ko alam na ayun na rin pala ang huling kita ko sa kanya. After ng sembreak ay nalaman kong lumipat na siya ng ibang school. Sobrang lungkot ko nung mga araw na iyon. Hindi ko alam pero gabi gabi akong umiiyak. *Ang labo mo naman eh. Bakit ganon?*
***To be continued...***
Thanks for reading! **Like** and **Subscribe** ❤
-spirited_awaaay
Time Travelling: What if it exists?
(A review based on the K-drama Alice 2020)
https://pin.it/18TJzye
Quick Plot
The story started by the establishment of Alice. It was like an agency where time travelling is possible by the means of a time card. The time travelers of the future year 2050 can go back to the time that they missed and wanted to visit. It is like a way to “*heal the past*” that they have experienced or if they can’t move on. There are also certain rules to follow and even if you go back, you can’t change your past. Then, a rumored book of prophecy appeared and predicted the details of how time travel will come to an end. To confirm the prophecy, the two couple travelers (Tae Yi and Min Hyuk) goes back to the year 1992 to get the book. Upon their mission, Tae Yi realized that she was pregnant. Travelling back to their current year was a dangerous thing for the baby and has a tendency not to survive. To protect her child, she decided to stay in the year 1992 leaving his lover Min Hyuk on their mission and changed her name into Sun Young. She raises their child Park Jin Gyeom that has an alexithymia or lack of emotions or expressions. In 2010, she was murdered, leaving his son alone. Jin Gyeom was raised by a police officer which also later on, became a detective. Upon investigating his mother’s death, he accidentally met a physics professor named Yoon Tae Yi which exactly looks like his mother. His curiosity leads to his discovery of Alice, what’s his connection to the prophecy, how he can time travel and many more. (watch the k-drama for full details)
https://pin.it/1VoFGpY
https://pin.it/6uja9gC
https://pin.it/5wMHqZ7
Realizations
Upon watching how the story flows, I also tend to asked myself if it ever exists today OR maybe in the future times? I don’t know but I’m really curious about it. Taking a dig deeper, the concept about time travelling and time machine all started in Albert Einstein’s theory of relativity. I guess almost all of us are already familiar with that theory. Back in our grade school or junior high school years, we are taught about a glimpse of the theory about the connection of time and space.
As what we all know, time is considered as a 4th dimension. Based on the perspective of physics, *space time* is really a four dimensional. Upon reading some articles and studies, they say that there is a POSSIBILITY to travel in some certain relativity space time. But in order to do that, one must travel faster than the speed of light. Well, basically light speed is the measurement used in the space. Based on an experiment using a flashlight, light travels in a blink of an eye. That’s so fast! It would really be impossible for humans to do that. Unless human could invent a time machine or any equipment.
https://pin.it/1Z2W5nc
What Ifs
Now talking about my what ifs, I’m really curious what if time machine was invented today. Imagine humans in today’s time can travel in the past or in the future if they want to. Just like in the k-drama Alice, people can travel in the past but in another dimension. Hmm, sounds interesting huh. Let me just talk about the parallel universe thingy in the Alice. The concept of time travelling in the series is that, you can travel in a particular dimension and there is a parallel you that is living in there. I’m so amazed by that idea. The thought of having a parallel you in another dimension is a question to everyone. I’ve search for some evidences about it, but unfortunately there is no scientific basis for that ad only a mere speculation. But if you’re going to ask me about that, having different galaxies out there in space would be somehow possible. Just like what everyone says, there is more to discover in the space. Who knows maybe in the coming years and more, we’ll find the answers that we’re looking for.
Curious about time and space? Watch the videos below!
https://www.youtube.com/watch?v=nzPIYHWTplk
https://www.youtube.com/watch?v=AtGCnDD9TTw
Thanks for reading! **Like** and **Subscribe** ❤
-spirited_awaaay
Wonderwall: Chapter 3
Chapter 3
**Malaya's POV**
Sunday ngayon at syempre kakatapos ko lang magsimba. Nakasuot ako ng pastel dress, flat shoes at may sling bag. Kakauwi ko lang at naglalakad papuntang elevator nang makita kong pasara na ito ay hinarang ko ang kanang kamay ko at huminto ito ng tuluyan.
*Nice one.* Unti unti itong nagbukas kasabay ng pagtama ng mga mata ko sa lalaking nasa loob nito. Tila ba natulala siya at hindi man lang kumurap kaya naman nagpatay malisya nalang ako at tuluyang pumasok at tumayo sa may gilid.
Naawkward ako sa katahimikan sa loob ng elevator at mukhang walang balak pumindot si kuya mo. Kaya naman humarap ako sa kanya at nagsalita.
"*anong floor ka?*" nakangiting tanong ko.
Teka sobra ata yung ngiti ko at parang naweirduhan siya sa akin? *Grr nagmamagandang loob lang ako noh!* Ilang saglit siyang tumitig bago sumagot.
"*uhm 21st*" aniya sabay iwas ng tingin
Dali dali kong pinindot ang 21st button at tuluyang sumandal sa gilid. *Wow same floor huh.* Nagpatay malisya nalang ako at hindi na nag isip pa ng kung ano ano.
Pagkabukas ng elevator ay dali dali akong lumabas ngunit laking pagtataka ko nang makitang nakatulala siya. *Akala ko ba 21st floor siya?* Hindi ko na napigilan ang tawa kaya naman pabiro akong nagsalita para bumawi
"*Akala ko may hinihintay ka pang lumabas eh haha*" wika ko pagkalabas niya
Hindi siya nagsalita at blanko ang mukha niya pero napangiti siya nang marinig ang sinabi ko. Dahil diyan ay unti unti akong tumalikod at nagsimulang maglakad papunta sa unit ko. Habang naglalakad ako ay naisip ko ang nangyari kanina. Medyo ang weird lang ni kuya kung makatingin. *Wait, bakit ang familiar niya? Teka, saan ko nga ba siya nakita? Hmmm..*
Nang makapasok ako sa loob ay doon ko lamang napagtanto kung saan ko siya nakita.
*flashback*
Tulak tulak ko ang cart habang tinitignan isa isa ang listahan nang biglang...
*boogsh*
Napatigil ako sabay tingin sa harap ko nang makitang nabangga ko ang lalaki. Nakatalikod siya at nakadikit ang cart ko sa may bandang puwit niya. *Wtf nakakahiya ka Malaya!*
“*omg sorry, sorry talaga hin─”*
“*tsk, di kasi tumitingin*” mahinang sambit niya na may halong inis
*end of flashback*
Nagrecall sa utak ko ang mga nangyari kahapon. *Si kuyang nasa grocery! Omg kaya ba ang weird niya kung makatingin? Teka wag mong sabihing taga rito siya sa 21st?! Fck I'm doomed. Okay relax ka lang Malaya. For sure hindi naman siya galit sa'yo diba? Ngumiti pa nga siya eh. Pero...paano kung yung ngiti niya ay ngiti ng pagbabanta? I.am.so.dead.*
Ilang minuto akong nagpabalik balik sa paglalakad at iniisip ang mga pangyayari. Nalate pa ako ng kain kakaisip kung paano ako makakalabas nang hindi siya nakakasalubong.
Pinanindigan ko ang hindi paglabas buong araw. Ayoko siyang makasalubong ulit at baka next time ay hindi na ngiti ang iganti niya sa akin. Gabi na rin at kakatapos ko lang maghapunan. Wala akong ginawa buong araw kundi manood ng k-drama at magpasound trip.
Pasado alas diyes na nang dalawin ako ng antok. Maya maya pa ay tuluyan na akong nakatulog.
Kinabukasan ay maaga akong nagising. *Time for work.* Unang araw nanaman ng pasok kaya dapat hindi ako malate. Maaga kong inayos ang mga gamit ko bago tuluyang umalis.
Sa ngayon, nagcocommute lang ako pagpasok. Pinag iipunan ko pa kasi ang pagbili ng kotse at nag aaral rin ako magdrive.
Anyway, nakasakay agad ako ng jeep. Tapat kasi ng building highway na kaya hindi na hassle pa magcommute. Wala pang isang oras ay nakarating na ako sa trabaho.
Pagkapasok ko ay sinalubong ako ng pagbati ni manong guard ng magandang umaga. Ang kinatutuwa ko talaga dito, mababait ang mga tao. Kahit na tambak ang mga gawain, kaya naman sipag lang ang kailangan.
Nakaupo ako sa pwesto ko habang nagrereview ng mga documents nang ipatawag kami sa meeting room. Dali dali akong tumayo at nagsipuntahan lahat sa loob.
"*Okay so regarding to our team building this year, it will be held in Subic*" panimula ng aming Supervisor.
Isa isang nabuhayan ang lahat at nagsimulang mag ingay sa loob.
After ng meeting ay kanya kanya nang isip ang mga kaofficemates ko sa mga oodt nila for nextweek. Buti pa sila excited. *Paano naman ako maeexcite sa beach eh hindi ako marunong lumangoy.*
Pauwi na ako at naglalakad ako papasok ng building. Mabilis lang naman ang byahe dahil medyo may kalapitan ito kaya hindi masyadong hassle. Nakatayo ako sa harap ng elevator habang hinihintay itong bumukas. Laking gulat ko nang makita ko si Nathan sa loob.
"*Oh..kamusta?*" aniya pagkalabas
"*uy haha ayos naman, ikaw?*" nakangiting sagot ko
"*uhm I'm good, actually pauwi na*"
"*pauwi?*" nagtatakang tanong ko
"*yup, binisita ko lang ung tita ko dito"*
*"ahh akala ko dito ka rin nagiistay"* tugon ko na may halong pagkadismaya
"*nope haha sorry hindi ko nasabi last time"* pag uumanhin niya
"*h-hindi okay lang yon haha uhm uuwi ka na? sige ano uhm ingat-"*
*"Well yeah, so...see you next time?"* tanong niya sabay kamot sa batok
"*oo naman"* sagot ko sabay kagat sa labi ko
Nagpaalam na ako at tuluyang umakyat. Hanggang sa makapasok ako sa loob ay hindi ko mapigilang ngumiti. *Ang bait talaga niya. Sayang hindi pala siya rito nakatira. Wait, what?*
Napailing nalang ako sa mga naiisip ko. Mabuti pang makapagluto nalang at para makakain na ako. Mga ilang saglit pa ang lumipas ay biglang bumukas ang pinto.
"*SIIIIIIS!!!*"
Gulat akong lumingon sa pinto. Kahit kelan ang ingay talaga ng bibig ni Misty. Napailing nalang ako at bagot na sumagot
"*bat ang bilis mo naman dumating?"* wika ko
"*Hay nako sabi ko na nga ba hindi mo ako mamimiss. Bumukod na kaya ako ng condo ano? "* nakaismid na tugon niya
"*baliw haha syempre namiss kita noh lalo na yang maingay mong bunganga"* sarkastikong sagot ko sabay ngiti sa kanya
"*anyway, andaming papi sis! Grabe sobrang nag enjoy ako nang bonggang bongga sa outing namin grr sayang nga at wala ka doon"* kwento niya habang nag niningning ang mga mata niya
"*Ako naman ang mawawala nextweek may team building kami sa Subic. Siguraduhin mong malinis ang condo pagbalik ko ok? Last time kasi naging dilubyo ang buong unit"* nakangiting sagot ko sa kanya.
"*Oo na ito naman hindi makamove on last time. Maglilinis na nga ok! Promise pagbalik mo sobrang linis dito basta may pasalubong ako hihi"* aniya
Kahit kelan talaga napaka ni Misty. Hindi ko alam pano kami naging magbff. After namin kumain ay maaga akong natulog. May pasok pa rin kinabukasan kaya naman kailangan ko na magpahinga.
*fast forward nextweek*
**Santino's POV**
Nasa Subic ako ngayon para mag unwind. Lastweek was a hellweek for me. Naging busy ako sa negotiations ko sa mga new clients. Now I deserve some break para makapagrelax naman.
Our resort here in Subic was my safe haven. Everytime naiistress ako or what, this is where I go. Nung iniwan kami ni mommy, dito ako nagstay for a couple of months. Ilang buwan na rin akong hindi nakakabisita dito at nakakamiss ang simoy ng tabing dagat.
Hapon na at naglalakad lakad ako mag isa habang pinakikinggan ang hampas ng mga alon nang may makita akong pamilyar na mukha. Naglakad pa ako ng kaonti upang mas lalong makilala siya.Papalubog na ang araw kaya naman nahirapan akong kilalanin ito.
Tila ba blanko ang kanyang mukha. Nakaupo siya habang nakatingin sa dagat na animo'y malayo ang iniisip. Napatigil ako nang bigla siyang tumayo at lumingon sa kabilang banda. *Si grocery girl? Anong ginagawa niya dito?*
Unti unti siyang lumakad pabalik dahil mukhang tinatawag na siya ng kanyang mga kasamahan. Tanaw ko siyang habang papalayo. Nakasuot siya ng maikling shorts at nakaoff shoulder top.
Nagpatuloy ako sa paglalakad nang makaalis siya. Napatigil ako nang may matapakan akong isang stick. Teka, dito ung pwesto niya kanina. Natawa ako dahil mukhang sinulat niya ang kanyang pangalan—Malaya at may isa pang pangalan ngunit hindi na masyadong mabasa dahil bahagya itong nabasa ng tubig. *Malaya?*
Nang gumabi na ay nagdesisyon akong bumalik na sa rest house. Medyo malaki ang rest house na ito dahil maraming kwarto. Katabi naman nito ang resort namin na mukhang tinutuluyan ngayon nila grocery girl. Natatawa nanaman ako dahil naalala ko ang sinulat niya kanina.
Sobrang tahimik ang paligid kaya naman nakatulog ako agad. Kinabukasan ay maaga akong pumunta sa tabing dagat. Nakahiga ako sa buhangin at nakapikit. Wala pa namang tao dahil pasikat palang ang araw. *Ang sarap sa pakiramdam ng ganito. Payapa.*
"Rise and shineee! Goodmorning Subic!!"
Kumunot ang noo ko nang marinig ang malakas na boses ng isang babae. *Aish ang aga aga panira ng umaga.* Dahil diyan ay pasimple akong umubo.
Ilang saglit pa ay tumahimik ang paligid. Napadilat ako at nakita sa malayo ang babae. Naningkit ang mata ko nang mapagtanto kung sino ito. *Si grocery girl nanaman?*
Mag isa lang siya at mukhang kakagising lang. Nakasuot siya ng pantulog na may manipis na shoul sa buong balikat. Tumayo at sinundan siya sa paglalakad.
Nang mapansin niya ang presensiya ko ay unti unti niyang binilisan ang mga hakbang. Gusto kong matawa sa kung paano siya umakto. Kaya naman binilisan ko rin ang paglalakad. Napahinto ako nang bigla siyang tumigil sabay lingon at nagsalita.
"*Sinusundan mo ba ko?"* wika niya habang nakataray
*"Ako? Ba't naman kita susundan?"* bagot na sagot ko kahit gusto ko na talagang matawa.
"*Eh-h anong g-ginagawa mo d-dito?"* nauutal niyang sagot na parang naghahamon ng away
"*Ikaw lang ba ang may karapatang maglakad dito?"* tanong ko habang nakangisi. *Medyo nakakatuwa rin palang asarin siya.*
*"H-hindi pero basta...diyan ka na nga!"* wika niya sabay lakad ng mabilis palayo
Nang makalayo siya ay hindi ko na napigilan pang matawa. *Grabe yung mukha niya. Sobrang epic. Parang akala mo nakakita ng multo eh haha.* Napapangiti nalang ako habang naglalakad papasok sa loob ng rest house.
"*Goodmorning sir. Kay ganda ng ngiti natin diyan ah. Mukhang maganda ang tulog niyo kagabi"* wika ni Mang Robert, ang caretaker ng rest house.
"*Syempre naman po. Napakaganda pa rin ng dito. Halos walang pinagbago simula nung una."* tugon ko
Tanghali naman ng maisipan kong bisitahin ang resort. Sinalubong ako sa resto bar ni Aling Silay, ang katiwala namin dito sa resort.
"*Grabe binatang binata ka na talaga Tino. Parang kailan lang nung huli kitang makita."* aniya
"*Oo nga po. Hindi ko kayo nakita ng ilang taon. Tuwing bibisita naman ako rito ay hindi tayo nagpapang abot"* wika ko
"*Wag kang mag alala. Hindi naman namin pinapabayaan itong resort. Palaging bilin ko rito sa kanila na alagaan at panatilihing malinis palagi rito. Oo nga pala, walang masyadong tao ngayon dito pero kapag summer naman ay palaging fully booked."*
*"Alam ko po yun Aling Silay. Kayo pa ba? Eh kayo ang pinaka the best dito"* pabiro kong tugon sa kanya
"*Naku, ikaw talagang bata ka. Oh siya ikamusta mo ako sa papa mo ha? Aasikasuhin ko lang yung mga ibang customer doon"* dagdag niya sabay alis
Napangiti na lamang ako. Kahit kailan talaga wala pa ring nagbago. Masipag pa rin si Aling Silay. Hindi pa man umaalis si mommy ay siya na ang katiwala ni daddy dito.
***To be continued...***
*~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~*
**Disclaimer**: This is purely a work of fiction. All the names, characters, places and events mentioned above are all part of the author's creativity and used only in a fictional way.
Watch out for the next chapter!
Thanks for reading! **Like** and **Subscribe** ❤
-spirited_awaaay
Wonderwall: Chapter 2
Chapter 2
**Malaya's POV**
Ilang araw ang nakalipas at nakauwi na rin ako sa condo. Last year napagdesisyunan kong kumuha nito dahil malayo ang trabaho ko sa mismong bahay namin. Ang hassle naman kung back and forth ako mula Rizal to Makati.
Yup, sa Makati ako nagtratrabaho. Isa akong internal auditor sa isang accounting firm. Ilang taon na rin ako kaya medyo nakaipon na. Last year lang nang makakuha kami ng bahay sa Rizal. Pangarap ko kasi na mabigyan ng bahay sila mama.
Si papa naman isang OFW ng ilang taon. Simula gradeschool ako, nasa abroad na si papa kaya ngayon na may trabaho na rin ako, pinapauwi ko na siya. Nextweek na nga ang dating ni papa. This year lang kasi ang end of contract niya. Ayaw naman niyang umuwi agad at gusto niyang tapusin nang maayos ang trabaho niya bilang Head Manager ng isang factory sa Japan.
Samantala, nakaupo ako sa couch habang nag iiscroll sa facebook. Nakakapanibago ang katahimikan dito sa condo. Wala naman si Misty kasi may outing sila. Nga pala, college bff ko si Misty slash condomates ngayon. Magkaiba nga lang kami ng trabaho. Marketing head siya at ako naman auditor pero magkalapit lang naman ung building na pinapasukan namin kaya nagdecide kami na kumuha nalang ng iisang condo.
Medyo nagugutom na ako. Pagkabukas ko ng ref ay wala namang laman. Oo nga pala, ilang araw na walang tao rito kaya wala talagang laman ang ref kundi isang pitsel ng tubig. Kaya naman naisipan kong maggrocery nalang.
Pagkadating ko sa grocery ay dali dali akong kumuha ng malaking cart. Marami akong bibilhin pero ayos na iyong magstock ng pagkain sa ref kesa naman bumili araw araw mas magastos. Nilista ko naman ung mga dapat kong bilhin kaya tansya ko ang budget ko sa pamimili.
Tulak tulak ko ang cart habang tinitignan isa isa ang listahan nang biglang...
*boogsh*
Napatigil ako sabay tingin sa harap ko nang makitang nabangga ko ang lalaki. Nakatalikod siya at nakadikit ang cart ko sa may bandang puwit niya. *Wtf nakakahiya ka Malaya!*
“*omg sorry, sorry talaga hin─*”
“*tsk, di kasi tumitingin*” mahinang sambit niya na may halong inis
Rinig ko ang mahinang pagbulong niya sa sarili. Hindi niya makuhang lumingon dahil abala siya sa pagbabasa ng mga impormasyon sa produktong hawak niya.
Buti naman kung ganoon. *Tama yan kuya please wag ka ng lumingon pa.* Kaya naman agad kong tinulak ang cart palayo sa kanya at hindi na muling lumingon pa.
*Wooh that was close. Sa susunod kasi self tingin-tingin din ha.*
Nagmadali na akong tapusin ang paggrogrocery. Ilang minuto nalang ay mag aalas dose na ng tanghali. Kailangan ko ng makauwi ang init na sa labas. Mukhang napadami rin ata ako ng pagbili. Buti nalang at may tricycle na sa labasan at hindi na ako mahihirapan pa.
Nalimot ko na kailangan ko palang iakyat lahat ng mga pinamili ko. *Sige Malaya iakyat mo lahat yang limang bag. Magdusa ka!*
Pagkababa ko sa tricycle ay tinulungan ako ni kuyang driver na ibaba lahat ng pinamili ko. Pagtapos ko magbayad ay humarurot na ang sasakyan. *Oh ano pang tinitingin tingin mo diyan, iakyat mo na. :))*
Napabuntong hininga ako habang isa isang hinahawakan ang mga bag na pinamili ko. *Oo kaya ko ito sus para ito lang eh.* Pagkumbinsi ko sa aking sarili sabay buhat sa lahat ng sabay sabay.
*Okay hindi ko pala siya kaya.* Para akong nanghina sabay bitaw sa lahat. Wala akong choice kundi buhatin isa isa papunta sa elevator.
Nagulat ako nang may bumuhat sa isang bag. Nag angat ako ng tingin at fck ang pogi niya! Teka nakakahiya sa itsura ko. Pawi na pawis ako kahit na kakaligo ko lang kanina. Mukha na siguro akong gusgusin. Ang malas!
Habang nacoconscious ako sa itsura ko ay panay ang buhat niya sa mga pinamili ko.
“*Tulungan na kita kanina ka pa nahihirapan diyan eh*” aniya
Nasa loob kaming dalawa ng elevator. Kanina pa niya ako tinitignan ganun ba kadungis ang mukha ko? Nang bigla siyang magsalita…
“*Uhm, anong floor ka ba?*” tanong niya
Saka ko lamang naalala na hindi ko pa pala napipindot ang button sa gilid. *Nakakahiya!*
Dali dali kong pinindot ang 21st floor. Partida nakailang pindot pa ko.
“*Nice we’re on the same floor*” aniya sabay ngiti sa akin.
Walang lumalabas na salita sa bibig ko. Kaya napangiti na lamang ako sa kanya. Pagkabukas ng elevator ay dali dali kong kinuha ang mga pinamili ko. Akala ko ay aalis na siya subalit nakita kong bitbit niya ang ilang bag.
“Ako na diyan kaya ko na, andun lang naman sa dulo yung unit ko. Thank you pala sa pagtulong” wika ko sabay akmang kukunin na ang mga bag.
“*It’s okay, dun din naman ang punta ko*” sagot niya at nagpatuloy sa paglalakad.
Wala na akong nagawa kundi hayaan nalang at pagmasdan siyang maglakad. Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa. Medyo may katangkaran at maganda ang pangangatawan niya. Likod palang ay masasabi mo talagang may itsura ang lalaking ito. Napailing nalang ako sa mga naiisip ko at nagpatuloy sa paglalakad.
Napatigil siya at humarap sa akin, “*lead the way”* sabay lahad ng palad niya na parang tinuturo ang daan.
Napangiti ako at naunang maglakad sa kanya. Nang makarating ako sa harap ng pinto ay kinuha ko na ang mga bag.
“*Thank you, super thank you sa pagtulong. Nakakahiya naman sayo…Malaya pala*” nahihiyang sabi ko sa kanya.
“*I’m Nathan*” aniya sabay abot ng kamay niya.
Ngumiti ako at kinamayan siya sabay sabing “*Thank you ulet Nathan*”.
Napangiti siya at nagsalita “*my pleasure to help*”
Pagkasarado ko ng pinto ay para akong timang at panay ang ngiti. Hindi ko mawari kung kinikilig ako pero ang alam ko lang ay masaya ako na makilala ang tulad niya. Napakabait at kapag ngumiti siya, mas lalo siyang gumagwapo.
**Santino’s POV**
Saturday ngayon kaya naman nagdesisyon ako na maggrocery. Usually hindi ako ang nagrogrocery pero dahil andito si lala, ako na muna ang bahala.
Nakatayo ako dito sa isang stand ng mga pasta comparing the prices and the ingredients based on the labels in the package. Picky ako pagdating sa mga pamimili. At saka knowing lala’s health condition, I wanna make sure na healthy ang mga kakainin niya.
Habang nagbabasa ako ay naramdaman ko ang malakas na pagdikit ng cart sa may puwit ko. *Wtf can’t you see me? Hindi ka ba tumitingin sa dinadaan mo?*
Tanaw ko sa peripheral vision ko ang pagkagulat niya. *I don’t have time for you.* Abala ako sa pagbabasa para lingunin pa siya.
“*omg sorry, sorry talaga hin─*”
“*tsk, di kasi tumitingin*” putol ko sa kanya. Hindi ko alam kung narinig ba niya dahil mahina lamang ang pagkakasabi ko ewan wala naman akong pake.
Hindi na siya ulit nagsalita pa at nagmamadaling inilayo sa akin ang cart niya. Gusto kong matawa kung paano siya nahirapang itulak papalayo ang cart. Nakayuko siya na para bang nahiihiya at dali daling binibilisan ang paglalakad.
Pagkatapos ng ilang oras ay palabas na rin ako ng grocery. Napahinto ako nang makita ang pamilyar na babae habang tulak tulak ang cart papunta sa isang tricycle. *Teka, siya ung babaeng hindi tumitingin sa daan kanina.*
Nagulat ako ng bigla siyang napalingon sa direksyon ko ngunit hindi niya napansin ang pagtitig ko sa kanya. Pawis na pawis siya sa dami ng bag na pinamili niya. *Bakit ka kasi mamimili ng marami kung mag isa ka lang?* Napailing nalang ako at nagsimulang maglakad papunta sa kotse.
Tanaw ko sa side mirror ang pwesto niya. Nakita ko siyang ngumiti sa driver bago tuluyang sumakay. Tila ba nagreplay sa utak ko ang mukha niya nang matitigan ko ito. Awtomatikong napangiti ako at umiling saka umalis.
“*Lala I’m home*” wika ko habang papasok sa pinto.
“*Mi Nieto (my grandson), ni hindi mo man lang ako isinama.*” aniya habang papalapit sa akin at nakaismid.
“*Lala saglit lang naman ako. Look I bought some fruits and pastas*” tugon ko
“*Ohh nice. Pero kahit na gusto kitang samahan maggrocery. Sana ginising mo nalang ako*” nakaismid pa ring tugon niya habang nakahalukipkip
Napangiti ako “*Okay okay I will, next time okay?*” wika ko sa malambing na tono habang nakatingin sa kanya.
Gabi na at kakatapos ko lang magshower. I had fun with lala. As always, pinagluto ko siya ng dinner. I know she badly missed me. Ilang taon na rin akong hindi nakakabisita sa states kaya naman ngayon ko nalang ulit siya nakasama.
Patulog na ako but fcked I can’t sleep. Maya maya sumagi sa isip ko ang nangyari kanina. *Her eyes.* I don’t know why but there’s something in her eyes. It bothers me.
Kinaumagahan ay maaga akong bumangon para magjogging. I do this every weekend with my dog─pakku. He’s a good boy and friendly too.
Pagkatapos magjog nagdesisyon ako na bumisita sa friend ko. May small party sa condo at nagkayayaan ang barkada. Nasa parking lot area ako at pababa na ng sasakyan. Naglalakad ako papuntang elevator, pagkabukas ay agad akong pumasok at pinindot ang close button. Pasara na ito nang biglang may kamay na humarang kaya naman nagbukas ulit ito.
Nagtama ang mga mata namin sa isa’t isa. *Fck, si grocery girl.* Hindi ako makagalaw. May kung anong dalang hiwaga ang tingin niya at hindi ko namalayan na nakapasok na pala siya. Nag angat siya ng tingin sa akin.
“*anong floor ka?*” nakangiting tanong niya. Kita ko ang paglitaw ng dimples niya sa kaliwang pisngi.
Ilang saglit akong napatitig sa kanya bago tuluyang nagsalita.
“*uhm 21st*” sagot ko sabay iwas ng tingin
Walang ano ano’y pinindot niya ang 21st button at sumandal sa gilid. Nagtataka akong patingin tingin sa button at sa kanya. *Ahh same floor pala kami.*
Nasa bandang likod ako kaya naman tanaw ko ang likod na bahagi ng katawan niya. Nakatali ng ribbon ang bagsak na buhok niyang may kahabaan. Tama lang ang pangangatawan at medyo maputi. Nakasuot siya ng pastel dress na bumagay sa hubog ng katawan niya. *Maganda pala siya sa malapitan. Wait, what?*
Hindi ko namalayan na bumukas na pala ang elevator at nasa labas na siya. Nakatayo siya at nakatingin sa akin na para bang hinihintay ako. Natauhan ako ng maalala kong dito rin pala ang punta ko. Dali dali akong lumabas at umaktong parang wala lang ang nangyari.
Bahagya siyang natawa at nagsalita.
“*Akala ko may hinihintay ka pang lumabas eh haha*” aniya
Hindi ako nakasagot. Awtomatikong napangiti ako nang marinig ang tawa niya. Unti unti siyang tumalikod at naglakad papalayo. Natauhan nalang ako nang mamataang tumigil siya sa pinakadulong pinto at pumasok sa loob. Saka ko lamang naisip na hindi ko natanong ang pangalan niya. *Sayang.*
Naglakad ako papunta sa unit ni Cal sa kabilang dulo. Akmang kakatok palang ako nang biglang bumukas ang pinto.
“*Yo! Santino mah brother*” aniya
“*wala ka pa ring pinagbago Caliver Grimaldi*” bagot na sagot ko.
“*kapag namimiss mo talaga ako tinatawag mo ang buong pangalan ko haha*” wika niya sabay tawa
“*You wish*” sagot ko sabay pasok sa loob
“*Bro, how’s Korea*?” tanong ni Tob
“*Dude I told I wanna come. Hindi mo ako hinintay! Di sana andami kong nauwing chix*” panghihinayang ni Vance
Tumayo si Magnus sabay tapik sa balikat ko at akmang papunta sa pinto.
“*Oy san ka?*” pigil ko
“*drinks*” ang tanging sagot niya. As usual, sanay na kami. Bihira lang magsalita ng mahaba si Magnus. Kapag nalalasing lang.
“*Alright, sama ako. Catch up mamaya*” sabat ni Macky at tinapik ang balikat ko saka tuluyang umalis.
Makalipas ang ilang oras ay puno na ng tawanan at kwentuhan ang buong kwarto. Medyo may tama na kaming lahat. Ang daldal na rin ni Magnus. Sabi na eh.
Alas diyes na pasado at napagpasiyahan ko na umuwi na. Pagkalabas ko ng pinto ay napatingin ako sa gawing kabila. Tanaw ko ang pinakadulong bahagi kung saan ko siya huling nakita. Napangisi nalang ako nang maalala ko ang sinabi niya at tuluyang umalis.
***To be continued....***
*"Her eyes are the most wonderful thing I've ever seen"* he said to himself .
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
**Disclaimer**: This is purely a work of fiction. All the names, characters, places and events mentioned above are all part of the author's creativity and used only in a fictional way.
Watch out for the next chapter!
Thanks for reading! **Like** and **Subscribe** ❤
-spirited_awaaay
Wonderwall: Chapter 1
***Author's Note: Read the Prologue first ^^**
Chapter 1
***Santino's POV***
"*Oh sh*t*" napamura ako nang mapagtanto kong naiwan ko ang files sa hotel. That was my last hope. Nasa loob ng flash drive ang mga files na kailangan ko para sa opening ng business venture ko. I can't afford to lose that.
Sa sobrang kalasingan ko kagabi sa party ay hindi ko namalayan kung paano ako nakabalik sa hotel. I'm all alone so I had no choice but to go back since bakante ang posisyon ng secretary ko, wala akong mautusan ngayon. Just great.
Tumatakbo ako ngayon pabalik nang may mabunggo akong babae ngunit hindi na ako nagdalawang isip na lumingon pa.
"*Aray!*" mahinang pagkakasabi niya
Hindi ko nakita ang mukha ng babae dahil nakatungo ito at akmang aayusin ang sintas ng sapatos niya. Bakit kasi sa gitna pa mag aayos kung pwede namang sa tabi? Dinig ko ang boses niyang may halong galit at inis.
"*Pasensiya na miss pero sadyang nagmamadali lang talaga ako*" bulong ko sa aking sarili
Nang makarating ako sa hotel ay sinalubong ako ng mga staff at agad na ipinaliwanag sa kanila na may importante akong naiwan sa kwarto. Dali dali akong umakyat at hinanap ang flash drive.
"*Found it*" napangiti ako ng mahawakan ko ito
Pagkatapos ay dumiretso na ako sa airport para sa flight ko pabalik ng Manila.
--fast forward--
"*Back to reality*" sabi ko sa sarili at napabuntong hininga habang nakatitig sa harap ng bahay namin.
"*mi nieto! (my grandson) namiss kita santino hijo*" nagulat ako nang biglang may yumakap sa akin pagbukas ko ng pinto. Kelan pa dumating si lala?
"*Lala when did you arrived?*" tanong ko kay lala sabay yakap pabalik.
"*When you're in korea pa. I was disappointed akala ko pa man din ay susunduin mo ako pagdating ko*" sagot niya na may halong pagtatampo
"*Oh I'm sorry I forgot na dadating ka nga pala. Besides, I had an important meeting there with our new clients. You mad?*" tanong ko na may halong paglalambing.
"*I'm not as long as you'll gonna cook for me. Namiss ko ang special recipe mo—Baked lasagna. Alam mo naman sa states na I can't eat my favorites. Bantay sarado ako ng lolo mo*" tugon niya
Bahagya akong napatawa sa pagdadahilan ni lala at sumagot "*okay lala I will, I got you*"
Pagsapit ng hapon ay ipinagluto ko si lala ng paborito niyang lasagna. Nakakamiss ang ganitong setup namin sa states. Nagkukwentuhan kami at nagtatawanan sa mesa.
"*The best! Ikaw talaga ang nagmana sa mama mo pagdating sa pagluluto*" sambit ni lala habang nilalasap ang pagkaing niluto ko.
"*I-I'll go upstairs na la. Pahinga kana pagtapos mo kumain okay? I have to do something pa*" sambit ko at akmang tatayo na nang pigilan niya ako.
"*Hindi pa rin ba kayo okay?*" tanong niya
"*Lala*..." tugon ko habang nakatingin sa kanya
"*Okay, sige na magpahinga kana hijo*" sagot niya habang kumakain
Naglakad ako paakyat ng hagdan at nagtungo na sa aking kwarto. Hindi ko alam pero nawalan ako ng gana nang mabanggit ni lala ang bagay na iyon.
Isang dekada na ang nakalilipas ngunit hindi ko pa rin makalimutan ang mga nangyari.
*flashback*
(10 years ago)
"*mommy?...anong nangyayari?*" tanong ko habang paakyat ng hagdan. Nag aaway sila mommy at daddy at nakita kong palakad lakad si mommy sa loob ng kwarto.
"*Talia please*..." sambit ni daddy habang nagmamakaawa kay mommy. Pareho silang umiiyak at masakit sa parte ko ang makita iyon.
"*Let's end this Theo. Pagod na ako.* " sabi ni mommy habang hinihila ang maleta palabas ng kwarto.
"*No, walang aalis sa bahay na ito! Hindi ka aalis Talia. Walang aalis!*" pigil ni daddy
"*Bitiwan mo ako! Ayoko na. Ni hindi mo nga kami mabigyan ng oras! Puro nalang kompanya ang inaatupag mo*-"
"*Yun ba talaga ang dahilan kaya ka aalis?*" malamig na tugon ni daddy
"*A-ano pa b-bang dahilan*-"
"*Alam ko Talia. Alam ko lahat. Pano si Santino? Pano kami ng anak mo?*" dugtong ni daddy
"*Hindi na kita mahal!*" gulat na gulat ako nang marinig ko ang sinabi ni mommy. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Hindi ako makagalaw. Hindi ko namalayan na nasa harap na pala ako ng pinto.
"*mommy*..." putol ko sa kanilang dalawa
"*anak, ka-kanina ka p-pa ba dyan?*" nauutal na sabi ni mommy
Nakatingin ako ng diretso sa kanyang mga mata at biglang sinabi "*hindi mo na kami mahal*"
Padabog ako tumakbo papuntang kwarto at nilock ang pinto. Narinig ko ang pagsunod niya ngunit hindi na ako nag abalang pakinggan pa ito. Ilang saglit pa ay narinig ko ang pagbukas ng gate kasabay ang paglabas ng kotse.
Buong gabi akong umiyak hangga't sa makatulog. Ni hindi ko nasabi na mataas ang mga puntos ko sa exams. Iyon na ata ang pinakamalungkot na araw para sa akin.
Pagkatapos ng pangyayaring iyon ay hindi ko na muling nasilayan pa si mommy. Tuluyan na niya kaming iniwan. 15 years old ako ng umalis siya. Simula noon ay wala na rin kaming naging balita sa tungkol sa kanya. Ang pagkakaalam ko lang ay lumipad siya pabalik ng Europa.
*end of flashback*
***Malaya's POV***
"*Mamaaaaaa*" sigaw ko habang hila hila ang mga maletang dala dala ko. Hay nako akala ko pa man din kasi susunduin nila ako pagkauwi ko. Ang bigat bigat kaya ng mga ito. Kung gaano kakonti ang mga bitbit ko pagpunta ay siyang dami naman ng bagahe ko pag uwi.
Pagkabukas ko sa pinto ay agad na nagsitakbuhan papalapit sa akin ang kapatid at pinsan ko sabay sigaw "*ateeee!! asan yung pasalubong ko?*" "*eh yung akin ate?*" dagdag nung isa.
"*Teka nga! Hindi niyo man lang ba ako kakamustahin?*" sambit ko sa kanila habang isa isang tinatanggal ang mga gamit ko.
"*Ihh ate naman eh! Alam naman namin na nag enjoy ka doon noh. Mas nakakaexcite kaya yung mga pasalubong hihi*" nangingiting sabi ng kapatid kong si Melody at pinsan naming si Naia.
"*Hay nako Melody. Adik na adik talaga kayo sa mga idolo niyo ano? Andiyan yung album sa black na maleta*" sabi ko sa kanila. Alam ko namang ilang araw na hindi nakatulog yang dalawa nung sinabi kong bibilhan ko sila ng album ng idolo nila sa korea.
"*Mama?...teka asan si mama?*" tanong ko sa kanila.
"*Ah ano ate, nagdeliver nung mga siomai orders. Kanina pa sila umalis padating na rin siguro yon.*" sagot ni Melody.
"*Ah okay sige maghahalf bath muna ako"* Dali dali akong pumunta ng kwarto upang makapag ayos ng mga gamit at maglinis ng katawan.
Pagkalabas ko ay dumating na rin sila mama at nagsimula na kaming kumain ng hapunan.
"*Nak kamusta ang byahe?*" tanong ni mama sa akin.
"*Okay lang ma, super nag enjoy ako. Bitin nga yung pamamasyal eh pero next time kasama ko na kayo ha*" ngiting sabi ko kina mama.
"*Oo naman. Biglaan naman kasi yung alis mo at tsaka madami pang aasikasuhin na mga orders. Sayang naman kung hindi natin tatanggapin. Oh siya, babalik ka na ba sa condo mo bukas?*"
"*Uhm siguro ma? Hindi pa ko sigurado kung babalik na ako. Baka magstay muna ako rito ng ilang araw. Hmp namiss ko kaya kayo*" tugon ko sabay yakap kay mama.
"*Hay nako parang ayaw mo na nga umuwi nung nagvivideo call tayo eh*" natatawang sabi ni mama
"*Oo nga masyadong naamazed si ate*" sambit naman ni Naia
"*Syempre noh kakaiba pala kasi talaga yung feeling na makarating ka sa dream place mo. Haaay.*" sabi ko habang inaalala ang mga nangyari.
Speaking of nangyari, naalala ko rin yung lalaking bumunggo sa akin! Napakaepal talaga. Hindi ko alam pero kumukulo talaga ang dugo ko tuwing naaalala ko ang mokong na iyon! Teka, bat ko ba siya naaalala? *Yuck, no!*
"*Ate, huy ate!"* putol sa akin ng kapatid ko
"*H-ha?*" nauutal na sabi ko
"*teh anyare sa'yo? nakanganga ka pa diyan. Hindi ka ba makamove on sa korea? Andito ka na sa Pilipinas baka nakakalimutan mo haha*" pang aasar sa'kin ng kapatid ko.
"*Baliw may naalala lang ako noh diyan ka na nga*" tumayo na ako at iniligpit ang pinagkainan ko.
Nakakatuwang pagmasdan sila mama na naaaliw sa mga pasalubong ko. Ganito pala ang pakiramdam na makitang napapasaya mo ang mga mahal mo sa buhay.
Hindi namin namalayan ang oras at maghahating gabi na pala.
"*Oh tama na yan. May bukas pa. Anong oras na pala oh. Hala, matulog na tayo at bukas niyo nalang ituloy ang pagbubukas ng mga pasalubong diyan.*" sambit ni mama habang papasok sa kwarto.
"*Goodnight everyone. Oh matulog na daw anong oras na. Iligpit niyo na yan ha*" sabi ko kina Melody habang papasok rin ng kwarto ko.
Humihikab ako habang papahiga sa kama. Ngayon ko lang naramdaman ang pagod. Medyo nakakapagod rin pala ang byahe kahit ilang oras lang.
Mga ilang saglit pa, hindi ko namalayan na nakatulog na rin ako. Sobrang nakakapagod pero nakakatuwa rin ang araw na ito.
***To be continued...***
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
**Disclaimer**: This is purely a work of fiction. All the names, characters, places and events mentioned above are all part of the author's creativity and used only in a fictional way.
Prologue: https://read.cash/@spirited_awaaay/wonderwall-prologue-cbf3986d
Thanks for reading! **Like** and **Subscribe** ❤
-spirited_awaaay
A good way to start your day
Are you a night owl person? Waking up early in the morning maybe a hard thing for you. I must admit that sometimes I don’t have the energy to wake up and I just feel like sleeping all day. But if I’m just going to let my body control me, it would become a bad habit. So I discovered some ways for me and might as well share it to you.
WAKEY WAKEY TIPS
**Sleep early as possible**
The fact that sleeping as early as possible has a lot of good benefits to our body is a must. In order for you to restore your energy, you need to take some rest too. Our body becomes drained at the end of the day especially if we always keep on moving or doing many things. Sleeping on time gives our body the strength it needs for tomorrow.
**Keep your alarm out of reach**
If you place your alarm near your bed, you’ll mostly end up turning off your alarm and just go back to sleep. That’s basically what I always do when my alarm starts ringing. That’s why I always make sure to make an alarm a couple of times in my phone.
**Look forward to tomorrow**
Just like the saying “tomorrow is another day”, we should always look forward to a brighter tomorrow. Make a list or a plan ahead for the things that you want to achieve in the next day. This will make you less stressed and save your time when you know what you’ll need to do to accomplish your goal for the day.
**Have a great breakfast**
Breakfast is considered as the most important meal of the day. Having a nutritious breakfast will give your body the energy it needs throughout the day. Try not to skip your breakfast to avoid making it as a habit. It is better to stay healthy as possible.
As soon as I wake up, I try to drink water first then eat some bread or morning meal and drink my favorite hot chocolate. Taking a warm sip makes me feel relaxed, boost my mood and makes me feel more focused.
**Make time for work out**
A couple of minutes for an exercise is not a bad thing. If you want to stay physically fit, doing some stretching and mini exercise every day is helpful. You can also try doing some yoga too.
**Focus on your work**
These are just some of the things that I do as I start my day. Having a busy schedule is tiring. Thinking about how will you be able to go through your day is quite challenging. You need to avoid distractions to accomplish as many work as possible. It is better to know what to prioritize and what’s not.
Furthermore, you need to consume your time efficiently. Don’t waste your time doing unnecessary things and just focus on your work. On the other hand, having a busy schedule doesn’t mean that you don’t need a break too. Doing a lot of things all day is quite exhausting. Having a time to unplug from the things that causes you worries is a good thing. If you feel like burning out lately, it is best for you to take a break for a couple of minutes. You can use your free time or day off and spend it by doing the things that you loved to do. Or you can have a bonding moments with your family and loved ones.
It is always best to not just start your day great but also end your day with a smile. Despite of the busy day you had, don’t forget to end it with a positive thought. Sometimes we often experience bad days in life and that is okay. Not every day is a good day for everyone. There are highs and lows in life and we must accept that. But as much as we can, we should try to live our lives to the fullest. Enjoy what you have right now and don’t forget to be thankful to the one’s above. Always remember that “*Tomorrow is another day to be grateful*”.
Thanks for reading! **Like** and **Subscribe** ❤️
-spirited_awaaay
How's the life of being an accountancy student?
Words to describe? **THE STRUGGLE IS REAL.**
I think almost everyone would assumed that "*accounting*" was basically about Math. They thought that it is just a mere computations and solving numbers. Well, **IT IS NOT.**
Yup, you're reading it right.
Accounting was just not about computations and solving problems related to numbers. It was more than that, I swear. Being an accountancy student is quite challenging and requires a lot of dedication and patience. So let me share to you some of my experiences as a student. By the way, I am currently a 3rd year BSA student. Luckily, I was able to enrolled in one of a prestige schools in Manila.
Way back in my senior high school days, I really considered taking up Accountancy course. It was really my dream to become a CPA someday. Well, I really hope so. During my shs days, I was kind of good in Math, I must admit. My grades were high and as far as I could remember, almost of my grades are line of 9. That includes my grades in Math which I got 96. (Yup, loud and proud)
Fast forward, after I graduated in high school, I decided to pursue BS Accountancy as my course in college. Little did I know, as I was about to enter a new chapter in my life, I was also entering a roller coaster rides of college life. Why didn't I saw the signs "*Welcome to the struggles*" or the "*Do not enter: Save your lives*"?! I wish I saw it before.
THE FIRST STRUGGLE
My first year of being a BSA student was a new feeling for me. I feel like my whole struggles back then were just a piece of cake compared to my situation. I always missed the feeling of taking things slowly and surely. Time was not a constraint for me back then. All of my expectations fall beyond the reality. It was really a good thing not to expect because "expectation equates disappointments".
Anyway, moving forward. Thank God I managed to pull off my first year of struggles. Thankfully, I was able to passed in my first qualifying exam. I really thought that I couldn't make it that I needed to shift my course already. God is really good. Did you know I didn't sleep for the whole night before the quali exam? Yup, all I did was to read and read and read and read my notes to recall my previous lessons and clarify topics that was not clear for me. If only you saw what I looked like during my quali exams, you would probably think I'm sick as fcked. The no sleeping challenge is real guys HAHAHAHA.
THE SECOND STRUGGLE
The second wave of struggles was a bit tougher than the previous one. Honestly, I literally can't remember how my professor discussed the topics. Wait, did he... or not? As far as could remember, one of my professors always came late. Very late, indeed. With our 5 hours class, he would probably arrived in class almost 2 hours late and wasted. Also, all he did was to tell stories about his past college experiences. That's bascially what I learned.
It's not that I'm saying bad things about my professors, but believe me that was all true. I learned not to rely on to my professors when it comes in learning to my subjects. At least, I learned to be responsible enough and study on my own. Although, it was very challenging and tiresome at some point. I always lack in time because I can't manage to do all of the things that I should because I don't have sufficient time. I feel the need of acquiring some superpowers to do a successful multi-tasking.
The pandemic came over, I'm still in my second year. Honestly, it may sound rude or offensive but I'm glad that pandemic took over because I was able to take some break. I literally don't know what to do anymore. I was really having a hard time trying to catch up with my deadlines. So when online classes resumed, I'm somehow glad that I survived.
THE THIRD STRUGGLE
The ultimate struggle is when you're in an online class. There are a lot of hindrances when you're staying at home. The background noise was really my problem. Whenever I'm having my class, I got distracted by the noise around me. Another thing is the Internet connection. What a slow connection. There are times that the call got ended because it was disconnected due to poor connection. And that's what I hate the most.
Lastly, the surviving stage. I think regardless of what course you might be into, survival is the key. Most of us struggles on how we are going to surpass everything. In times of difficulties, I often find myself looking back on the things that I've been through. Whenever I feel demotivated about what I do, I always tried to look back and try to see my future if I will just keep on going.
I did not intend to write this to demotivated or discourage everyone, but rather to always look on the brighter side of life. There may be drawbacks, highs and lows but surely, you will overcome it. Being determined and passionate about the things that you love will make your dreams much stronger and easier to achieve.
Like what they always say, learning is indeed a continuous process. It doesn't stop when you already got your degree. Life will always teach you a lesson no matter what. You just have to keep on finding ways on how you will overcome your struggles.
Thanks for reading! **Like** and **Subscribe** ❤
-spirited_awaaay
Wonderwall: Prologue
*Out of a billion people in this world, how will you know if you already found "****the one****"? Maybe there is a sign, you just need to open your eyes...and heart.*
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Andito ako nakatayo at pinagmamasdan ang kagandahan ng buong Seoul. Grabe sobrang nakakamangha pala talaga kapag nakita mo na sa wakas ang matagal mo ng gustong puntahan. Isa sa mga bucket list ko ang makarating dito sa napakataas na Namsan Tower. Finally! Sa sobrang galak ko ay hindi ko na namalayan ang oras. Papalubog na ang araw at kanina pa ako naaaliw. Kaya naman napagpasiyahan ko na bumaba na at bumalik sa hotel kung saan ako kasalukuyang tumutuloy.
Habang naglalakad ako, napansin kong natanggal ang sintas ng sapatos ko kaya naman napahinto ako at akmang aayusin ko na nang biglang...
"Aray!" Napatigil ako sa lakas ng pagkakabangga sa akin. Nakaaasar! Sino ba tong mokong na ito ang lawak lawak naman ng daanan.
Napalingon ako ngunit huli na ang lahat upang makita ang kanyang mukha at tanging likod na lamang niya ang aking nasilayan. Tumatakbo siyang papalayo sa akin at halatang nagmamadali. Maikli ang buhok. Matipunong pangangatawan. Matangkad. Lalaki.
" Tsk di man lang lumingon para magsorry" Napabuntonghininga na lamang ako at tuluyang inayos ang sintas ng sapatos ko pagkatapos ay nagpatuloy sa paglalakad.
Nang makarating ako sa hotel ay dali dali akong naglinis ng katawan sa kwarto upang makapagpahinga na. Marami rin akong napuntahan ngayon kaya naman nasulit ko talaga ang araw na ito. Huling gabi ko na pala dito dahil bukas na ang flight ko pabalik ng Manila. Hay, trabaho nanaman. Mamimiss ko ang pagstay ko dito.
Samantala, hating gabi na ay hindi pa rin ako makatulog. Ano ba yan! Nakakainis naman buti nalang at hapon pa ang flight ko kung hindi baka naiwan na ako ng eroplano kapag nalate ako ng gising.
Nakapikit ako nang maalala ko ang lalaking nabunggo ako kanina.
"Sino kaya siya? Hmm, mukha namang pogi yung likod niya...koreano kaya siya? siguro cute siya" sabi ko sa isip ko habang nakangiti sabay hampas sa ulo ko para matauhan.
"Hello, ni hindi nga nagsorry sayo yung tao noh. May papogi pogi ka pa dyang nalalaman!" kumbinsi ko sa aking sarili
Gabing gabi na kung ano ano pang naiisip ko hay nako mabuti pang matulog na lang. Ilang saglit pa ay tuluyan na akong kinain ng dilim at mahimbing na natulog.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
**Disclaimer**: This is purely a work of fiction. All the names, characters, places and events mentioned above are all part of the author's creativity and used only in a fictional way.
Watch out for Chapter 1!
Thanks for reading! **Like** and **Subscribe** ❤
-spirited_awaaay
TOTGA: The One That Ghost Away
**Feb 24, 2021**
Are you a ghoster? Or have you ever been ghosted? Well, that's basically a common thing in this twenty-first century era when it comes in the name of love. Talking about love in this modern times, there is really a big difference on how things goes on before and in today's time. Well, thanks to a great influence of technology, our lives has been much easier than the way it is before. Every little things undergoes into a process of innovation and up until now, people continues to innovate and improve the surroundings.
Going back to love, the traditional ways or methods of courtship have gone beyond what we can imagine. The usual face-to-face getting to know each other was replaced by purely virtual slash online connection. It is much easier to connect with the people around us. Basically, it is easy to establish social relationships with the help of social media platforms online. As long as you have an Internet, you can connect all across the globe.
Just like how fast we established our connections online, same as how fast it can also be disconnected. But let's dig deeper into what everyone else called as "ghosting".
What is Ghosting?
Basically, ***ghosting*** is not really literally about ghosts or any other horrifying monsters. But somehow, it was similar to that. Ghosting is when a person ghosted the other person that he or she might got committed into. In most cases, ghosting naturally occurs when two people started talking to each other or in the typical "*getting-to-know*" each other stage and suddenly stop talking to other without any further notice. Specifically, there are commonly two involved in the process—the ghoster and the ghosted. Ghosters are those who usually stop or end the conversation to the other party without saying goodbye—a sudden ended conversation. On the other hand, ghosted are the ones who ended up hanging in the air. When a person suddenly just stop replying to them and never talk to them again, they are usually puzzled, or worst, heartbroken and that's the saddest part of it.
I think people who are ghosters should stop doing that thing. Let's consider everyone's emotions and feelings. Honestly it is not easy to invest time, feelings and efforts to someone that will eventually hurt and will just leave you in the future. Just because you guys met online, it doesn't necessarily mean that it is okay to left people hanging. It's not easy to get hurt and to build yourself again. And for those who are ghosted, I hope you find the love that you truly deserve. Keep on waiting because the right love is worth the wait.
Thanks for reading! **Like** and **Subscribe** ❤
—spirited_awaaay
Peace Is My Anchor
**February 20, 2021**
***Solitude***—we often feel like being alone sometimes. Despite of the saying "*no man is an island*", being alone isn't a bad thing at all. We all do have a point in our lives where we need to face our struggles alone or the silent battles as they say.
However, connecting with people is also a good thing. We build our bonds stronger with the people around us, make friends, establish social ties etc. There is nothing wrong with growing your social relationships with everyone. Life is much happier and brighter if we could have a support system from the people we cherish the most.
Going back to solitude, the state of being alone somehow pertains to as having peace. Most of us often seek calmness especially in times like this where everything around us seems in chaos; we want to find peace in different ways. As this pandemic prolongs, many have come to find something new or discover a portion of themselves that they never see before.
Futhermore, one of the best things about being alone is having a free time to do the things that you wanted to do. The freedom to spoil yourself without any worries that others may stop you from doing so. Also, we tend to know more about us when we are all by ourselves.
In fact, based on different studies, being alone is a part of growth process and adds up to our improvement as a person. When we deal with our own problems and surpassed it on our own, we feel this sense of accomplishment and motivation. We somehow feel the ease and afterwards, our mindset is set to the idea that no matter what struggles we might get into, we know that we can be able to survive.
Having peace is not hard to achieve, more likely maintaining peace can be. Our path maybe full of ups and downs, but it is up to us on how we will ride the waves of life. Let us make peace as our anchor throughout our life. Be still and always trust the ones above us.
Thanks for reading! **Like** and **subscribe** ❤
—spirited_awaaay
My Crypto Journey:How I discovered the world of cryptocurrency
***February 18, 2021***
My journey started last year when the pandemic broke out. No face-to-face classes equals no allowance. So disappointing! How am I supposed to earn extra money without getting an allowance from my parents? Besides, my mom would definitely not gonna give me some money for my wants.
I feel hopeless knowing I'm gonna spend my entire days of lockdowns at home without generating some income. It was mid-year when I realized that I should think of other ways to earn money and be independent. So I grab my laptop, sitdown on my bed and started searching online.
At first, I was looking for some online jobs hoping I could get hired. I thought it was an easy peasy thing to land a job since I saw a lot of job postings from different sites. Little did I know, it will take some time or worst, none at all. Some of them are scams. Tons of ads and job offers are mostly eye-catching but is not a legit job offering. Eventually, I got tired and took some break.
Months passed by and my hopes are slowly fading away. I've tried submitting tons of resumes applying for different sites and waiting for some feedback but I never did receive any of those. I feel so hopeless. I badly want to earn money!
My plans are not working for me and I need some tips and ways so I tried watching youtube videos or vlogs. Upon scrolling tons of videos, I got curious when I saw most of them explaining about "***cryptocurrency***". What on earth is a cryptocurrency? I said to myself. I finished watching a couple of videos and I learned that I can do trading, buy and sell of bitcoins (most of them are into it) which is the most popular one among the cryptos. Prior to that, I need to learn more before diving in the world of trading.
Since I don't have any amount of money at all. Yup, totally broke. I found this free legit earning site called "***Coinpot***". There's this what they called "***Crypto faucets***" that goes directly to your mining pot or in the coinpot. You need to reach the minimum amount of withdrawal to transfer your bitcoins or any cryptos to your designated wallet. (see photo below) I tried using it for a week and yes, it's working! (The site is about to close tho, I saw their notice recently)
The months that I've spent knowing about cryptos really changed my perspective. It was complicated at first, but if you would really analyze and grab more informations, you'll definitely understand how it works. As of now, I already earned a couple of dollars and hoping to earn more. Determination and consistency is the key.
thanks for reading. **Like** and **subscribe** ❤
—spirited_awaaay
Silence—a loudest scream
**February 18, 2021**
I am not the type of person that usually initiates a conversation with anyone I just recently met. If I'm going to describe my whole life, it would be filled with a long series of boring moments for some but for me, that's my comfort zone.
I don't exactly recall when it all started to be like that. As far as I could remember, the reason why I became silent is because of the people around me. I was a product of bullying. Yup, nothing's new. I used to be a cheerful child who has this bright smiles on my face and laugh all the time. Eventually, it all fades away in just a glimpse. After that, silence became my bestfriend.
Do you know how hard it feels that no one even notice? No one dares to ask me what's wrong. They all thought that I'm just growing up being silent. Little did they know, I went through a lot. On my own. My high school years were filled mostly with silence. I was so quite in school, but luckily I manage to have at least a few friends. Whenever I came inside the classroom, my other classmates would usually ask me a couple of questions. They are wondering why am I being so quite all the time?
I became so fond of being quite. Some people tend to notice you when you're quite. Somehow, it separates you from the rest. Silence became my safe haven. It is indeed, the loudest scream.
thanks for reading. Like and subscribe. ❤
-spirited_awaaay
Why you should never give up?
**February 17, 2021**
As we grow old, we realized how life has been full struggles and tiring moments. There are times when it seems like everything is not going on our way and we feel like giving up. Looking back on my previous years of existence, I can say that I've been through a lot and I know that you also do. But the real question is why you should never give up?
Never give up, that's what they say. I know it's easy to say the words but doing it makes it so hard to achieve. Most of the time, we often came to a point where we accept what's in front of us. When we feel like losing, we tend to give up. We thought that if it's too hard to do, we must give up because it's much easy to give up rather than fighting for what you want. In the end, we only regret the choices we made and it becomes one of our so many what ifs.
Life is a tough game to play. We don't know if we are bound to lose or win the game. But we have the power to choose how to play it right? So we must play it fairly. I remember the times when I thought that I couldn't make it in my 2nd year college. My course BSA is somehow challenging and even my classmates were having a hard time dealing with our course. Failed quizzes, exams, etc. name it, I've got it all. That's when I realized that living is not an easy thing. Until I came to a point that I feel lost. I feel like nothing's going on my way and I don't know what to do. School problems, fam issues, financial crisis all in one. I badly want to give up. Then one time, it hits me. Is my reason for giving up weighs more than the reason not to? Well I think, you should ask yourself too.
Currently, I'm almost halfway of my 3rd year college and I'm doing the best that I can knowing that one day, I can make it too. At some point, I often do struggle with my school stuff but I gladly manage it. Whenever I look back, I often wonder if I gave up the last time, would it make a difference? Now, ask yourself too. You might end up losing, but fighting for it will always be worth trying. So, are ready to fight for it?
thanks for reading. Like and subscribe ❤
—spirited_awaaay
@spirited_awaaay
