You Brought Me Inspiration
My favorite pet is named Karla. Karla was born sightless, cannot see anything around, but then survived. Karla has four siblings, unfortunately, died. That's why I considered Karla as a miracle pet.
I remembered, how Karla survived every day, ate vegetables, playing and having fun with us.
After 5 years of giving enjoyment, Karla died. We wonder why that happens. Karla has no existing health conditions.
That happening brings me sadness. 😭 😭 😭 I cried!
No words can express how much I love Karla until now.
However, those happening brought me a memory and inspiration.
Never give up easily, even you have imperfections. Just enjoy every moment of your life. Do not get distracted by things around us, like insecurities. Keep doing what's good in the eyes of everybody.
No one knows how and when is the finish line of our existence...
Thank you for reading my article. I highly appreciated your time and effort. Until next time.
Have a good day! Keep safe...
Pait ng buhay
Ang buhay ay sadyang mapait paminsan.
Kung ating titingnan ang pisikal na kaanyuan ng ampalaya, ito ay kulubot, at kung atin namang susuriin ang lasa nito ay masasabi nating mapait.
Gaya ng buhay ng isang tao, may karanasang mapait na sadyang hindi malilimutan. Hindi natin maaaring salain ang pwedeng mangyari sa atin, 'yong tipong pipiliin mo lang ang magaganda at masasayang kaganapan.
Kung palagi mong iisipin ang mapait na karanasan sa iyong buhay at hindi mo sisikaping bumangon, kawawa ka kaibigan. Ikaw lang ang din ang makatutulong sa iyong sarili. 'Wag mo ng hintayin ang iba na ibangon ka mula sa mapait na karanasang ito, magkusa ka, tulungan mo ang iyong sarili. Lahat ng tao ay nakasasagupa ng mapait na karanasan, iba-iba nga lang kasi hindi tayo "uniform".
Hindi natin kailangang hintayin na tayo ay mangulubot at mawalan ng sustansya bago tayo kumilos.
Bangon kaibigan! Bangon!
Lumaban ka! Isipin mo nalang ang patalastas ng Nescafe, para kanino ka bumabangon?
Habang tayo ay pinagkakalooban pa ng pagkakataong mabuhay, gawin natin ang nararapat.
Ang mapait na karanasan sa buhay ay bahagi lamang iyan ng pagsubok, kailangan mong lampasan, kung hindi matatalo ka. Kung baga sa exam kailangan mong pasahan para makamit ang tagumpay...
Hanggang sa muli mga kaibigan.
Maraming salamat po sa paglalaan ng oras sa pagbabasa. 😘
Why do I hate you?
"People can be the noisiest of all living things"
Is it true?
I think yes. ☑️
Every day we hear different kinds of noise. Sometimes we get irritated. Just like what I always complain about. The noise of our neighbor every night, even in the middle of it. They are producing so much noise which can affect our peaceful night.
Why do we need to be concerned about noise pollution?
Noise affects you. It can cause a loss of sleep, which is not good for your health, it can distract you from thinking clearly and accomplishing your job well. Your concentration can be broken because of too many sounds around you.
Not everyone likes the sounds that others hear. You may not like particular sounds that your friends find pleasing. One of the good examples is music. Some of us like one kind, and some like another. Others may love various kinds equally well.
We as human beings differ in how loud we want sounds. Some people like soft voices, and others like strong voices. Some want loud music and others do not.
Sounds can make us:
-Happy
-nervous
-Sad
-change the way you feel
What I hate about noise pollution is the sound that people produced. The super loud noise from them.
It is okay for me if there is an occasion that they need to be noisy but if there is not, I hate the noise they made. Especially in the evening. They distracted our sleep at night. Whenever they distracted us because of noise, headache attacks in the morning. Our feeling is not good.
I thought, everybody, do not want to be distracted.
Thank you so much for reading this. Your time and effort are highly appreciated. Have a good day everyone.
Sakit, Sangkap Ng Buhay at Pag-ibig?
Ang Pag-ibig ay parang kumikislap na palamuti, sadyang nakakasilaw ngunit pumupukaw ng interest at damdamin. Kung minsan ito'y nakakabulag na rin ng paningin. (Hindi literal)
Paniwala ka ba na kasama sa mga sangkap ng pag-ibig ang salitang sakit?
Well, kung oo, parehas tayo...
Ako nga pala ang isang simpleng nilalang na nakaranas ding umibig. At ito ang bahagi ng aking kuwento.
Pampito ako sa magkakapatid. Bata pa lang, nagsimula na akong mangarap. Nasalamin ko na kasi ang hirap ng buhay na dinanas at sinapit ng aking mga kapatid nang sila ay magpasiyang mag-asawa sa murang gulang pa lamang. Nagkabunga ng halos sunod-sunod na anak. Mababakas ang hirap ng buhay sa ganitong sitwasyon. May pagkakataon na halos hindi na maibigay ang pangangailangan ng mga anak at hindi na gaanong napagtutuunan ng pansin ang paglaki nila.
Pagkatapos ko ng high school hindi agad ako nakatungtong sa kolehiyo dahil sa problemang pinansyal. Halos nagkasabay-sabay ang suliranin ko noon, nariyang namatayan ako ng kapatid na halos ikaguho ng aking mundo. Sinikap kong bumangon at makarecover. Nang mag-enrol ako sa kolehiyo, half day lamang ang aking pasok sa paaralan kung kaya't nagpasiya akong magtrabaho sa kalahating araw na bakante. Samu't saring trabaho ang aking nasubukan, gaya ng pagtitinda sa palengke ng maruya, pagtatalok o pagtatanim ng palay tuwing panahon ng pagtatanim at pagagapas tuwing anihan, nasubukan ko din ang mag-alaga ng bata at mamasukan sa carenderia. Lahat ng iyan ay aking kinaya alang-alang sa pagkakamit ng inaasam na pangarap sa buhay. Siya pala bago ko malimutan, bahagi rin ng pagsasakripisyo ang aking magulang at ang aking kasintahan noon. Nagawa kong maging working student dahil salat kami sa pera. Ayaw ko namang makitang nagpapakahirap nang husto ang aking magulang para lang ako ay makapag-aral. At ginawa ko lahat ng pagsisikap hindi para sa aking sarili, kundi para sa aking magulang.
Sa awa ng Maykapal, sa kabila ng lahat ng paghihirap ko ito ay nasuklian. Nakapagtapos ako ng kolehiyo, nakapasa sa Board Exam at ngayon ay isang ganap ng Guro. Sa Diyos lahat ng Kapurihan.
Balik naman tayo sa buhay pag-ibig ko
17 years old pa lang ako ng maging kami ng ex. Boyfriend ko. Sabi ko sa kanya, mag-aaral muna ako at kakamtin ko muna ang aking pangarap bago ako sasabak sa buhay may-asawa. Tinanong ko siya kung kaya niyang maghintay. At ayon, nagawa nga niya. 11 years kaming naging magkasintahan, dumaan sa sobrang daming pagsubok at hadlang sa buhay na kung minsan nagdulot ng sakit. Nariyan ang mga taong nakapalibot na tumututol sa aming pagmamahalan, ang mga minsang hindi pagkakaunawaan, ang boring stage ika ng iba, ang pagkakasakit, ang kakapusan at marami pang iba. Kung kami lang ay sadyang mahina baka hindi kami nagtagal at bumigay na dahil sa mga kinakaharap sa buhay. Sa loob ng 11 taon nakaya naming matiis ang hirap at sakit na sadyang kaakibat ng salitang Pag-ibig.
Para sa akin bahagi ng buhay at pag-ibig ang sakit. Kung wala kasing sakit hindi natin magagawang seryusuhin ang mga bagay bagay. Ito yong nagmumulat sa atin sa realidad ng buhay...
Forward...
Ang dati kong boyfriend ngayon ay asawa ko na,makakasama ko sa hirap at ginhawa. May basbas na ng Maykapal ang aming pagsasama. Tinupad ko ang aking pangako, nang makamit ko ang aking pangarap saka ako nagbitaw ng I DO sa kanya.
Ngayon, unti-unti ko ng naiaahon sa hirap ang aking magulang. Masaya ako kasi nakakatulong na ako sa kanila at naibibigay ang kanilang pangangailangan. Babawi ako. This time ako naman...
Hanggang dito na lamang po.
Maraming salamat po sa pagbabasa at hanggang sa muli.
The outside look doesn't define who you are.
Who are the real beautiful? Is that the one who has a beautiful face? Or the one who has a pleasing personality?
Which is which?
Hi everyone! I am a simple lady who has a simple outlook on life. I am not beautiful, I have no pleasing personality. But others say that I am beautiful inside.
Beauty cannot be seen by outside looks. It is in the heart. A heart that is full of purity and kindness.
Some people can be cheated by the beauty they see outside. How others dress, and what decorations they wear.
Let us compare the beauty of people in the plants.
The younger plants look fresher than the older ones. As they grow older, their physical appearance may change. Just like the image of humans. This may happen if we are basing on the outside appearance of somebody.
But for the one who is not looking for the outside beauty of a person, they appreciated the inside beauty which is come from the heart. Even though the person is growing older.
In other words, beauty doesn't define who we are.
The only description of mine is beautiful inside. I am simple, who aiming for the best, not for myself but the persons who are my strengths and also my weaknesses, they are my family.
On my first day on this site, I will be a keen observer. I need to explore everything about this just to be a good writer. Honestly, I am not good at writing, this is not my hobby, but I am trying to do my best and make it my pastime. I will make it part of my daily living.
I will consider this site as my close friend, whom I can share, I can tell everything about the happenings which will not be against the rules. Because I understand that everything has a limitation.
Before I end my article, I am hoping for a better journey with this site and I would like to say thank you.
@Eya12
