Ang hirap i-angat yung sarili mo. Sawang-sawa na ako mabuhay. Kinakaya ko pa naman pero anytime...parang bibigay na ako. For 15 years wala nakikinig sa nararamdaman ko. For 15 years hindi man lang ako iniintindi. For 15 years mag-isa lsng ako. Ilang ulit ko na sinabi, ilang ulit ko na pinapintindi pero tingin ba nila nagjojoke ako? bakit kahit ilang beses ko sabihin... bumabalik parin sa dati? Ganito ba talaga yung worth ko sakanila? ganito ba ako kawalang kwenta sakanila? Gusto ko na ng peace. Kasi pagod na ako. Ngayon... Nararamdaman ko pagod at gusto lo nalang magpahinga. Kayo-kayo lang naman yung masaya na nabubuhay eh, Hindi na ako masaya parang pinipilit ko nalang mabuhay baka kaya ko pa pero konti nalang talaga.
Log in to join in Reading is open to everyone. Replying needs an account.
1 comment
I do not know how heavy you're feeling right now but I was once like you. Sa totoo lang, at a young age Im always alone at home and my family never knew how many times I attempted to end myself . Not until I have my own family and things become more difficult. For years, I was almost in my lowest point pero nakaya pala. My eldest will turn 18 by january and grabe talaga kahirap ng buhay. Yung akala namin giginhawa na pero ibang pagsubok na naman. Pero we keep on praying and still fighting for life. Kaya kakayanin natin as long as we breath. God gave us this once in a lifetime to be alive and we have to embrace no matter how imperfect it is. Sana kaibigan maging magaan na pakiramdam mo. God bless always.